Zie ook:
Mals groen is een rubriek met verse dichters = (meestal) jonge, nog onbekende dichters.
De rubriek wordt samengesteld door Annette van den Bosch.
Centraal stonden tot nu toe: Frédéric Leroy,
Erik Verhaar,
Floris Schillebeeckx,
Reine de Pelseneer,
Boudewijn Rikmenspoel,
Katrijn Jonckheere,
Renée Luth,
Bas van Kempen,
Peter Wullen,
Hanneke van Eijken,
Frank de Vos,
Annelein Pompe en
André Heijnekamp.
Eerder verschenen in Meander de volgende rubrieken,
waarin ook telkens één dichter centraal stond.
Podium was een maandelijkse rubriek in Meander Magazine over/met
vernieuwende poëzie van dichters die gewoonlijk vaak op een podium stonden. Elke keer stond
één dichter centraal en hij/zij mocht bepalen wie de volgende keer aan de beurt was.
In Podium stonden in de periode 2004 t/m voorjaar 2006 achtereenvolgens centraal:
Lucas Laherto Hirsch,
A.C.G. Vianen,
Sven Ariaans,
Jet Crielaard,
Pim te Bokkel,
Olaf Risee,
Arnoud Rigter,
Bernhard Christiansen,
Caroline Kramer,
Hélène Gelèns,
Tjitske Mussche,
Jan-Willem Anker,
Thomas Möhlmann,
Joost Baars,
Kees van Houte
en Samuel Vriezen.
In het jaar 2000 verschenen er extra afleveringen van de e-mailkrant van Meander, de zogeheten
woensdagedities, met daarin werk van "
hedendaagse dichters". In feite ging het om
bekende dichters. Er waren achtereenvolgens edities rondom:
H.C. ten Berge,
Tonnus Oosterhoff,
Erik Menkveld,
Willem van Toorn,
Patty Scholten,
Gerrit Krol,
Arjen Duinker,
Robert Anker
en Anton Korteweg.
Dichtersduo Kila & Babsie timmert aardig aan de weg. Op poetryslams won het koppel, bestaande uit Kila van der Starre en Babette Zijlstra, al verschillende keren een publieksprijs en ook bij jury's scoren ze goed. Meander stelt deze energieke dames aan u voor.
'Ik zie het dichterschap als een zijnskwestie, niet uitsluitend als een bezigheid. Ik ben ook dichter als ik geen gedichten schrijf', vertelt Peter J.R. Vermaat, in het dagelijks leven adviseur in de IT-sector. 'Ik ervaar het als een groot voordeel om in mijn werk op een totaal andere manier met taal bezig te zijn.'
Dennis Gaens is dichter, hoofdredacteur van Op Ruwe Planken, en hij treedt regelmatig op met De Mugwumps. Zijn inspiratie haalt hij uit zijn directe omgeving en het werk van de Amerikaanse beatdichters. Maar wat doen toch al dat asfalt en al die stenen in zijn gedichten? En wat wil hij worden als hij later groot is? Meander zocht het uit.
'Ik ben van mening dat het middeleeuwse concept het beste was: de dichter verdwijnt volledig achter zijn werk en copyright bestaat niet. Elk woord is al eens gebruikt geweest en vaak ook hele zinnen. Dit betekent dat originaliteit quasi onbestaande is en je dus op een andere manier moet opvallen. Aangezien ik niet van gezapigheid en gezelligheid houd, ga ik voor het explosieve', aldus Gino Van Looy.
Ivo Allewaert: 'Mijn toenmalige buren hadden klachten geuit betreffende 'overwaaiende blaadjes handgeschreven papier die hun zwembad bevuilden'. Dat het slecht gesteld was met de isolatie van mijn huis wist ik ook wel, maar ik schrok toch toen de politie ineens aan mijn deur stond. De commissaris liet mij het druipende bewijsmateriaal zien, keek me recht in de ogen en sprak met dreigende stem 'dit moet je laten publiceren!''
Eric van Hoof: 'Ik had wel eens wat geschreven, maar ongeveer tien jaar geleden pakte ik het weer op en zette mijn gedichten op papier.' Later heeft hij een aantal ervan proberen om te zetten naar een meer eigen taal. 'Ook in de hoop dat de lezer er iets mee kan, want dat is belangrijk voor mij: de poëzie is voor het volk.'
Peter Knipmeijer: 'Mijn gedichten ontstaan altijd vanzelf, de eerste aanzet in ieder geval. Op elk moment kan ik overvallen worden door het idee dat er tussen schijnbaar willekeurige zaken of gebeurtenissen een groter verband bestaat dan de zintuigen willen toegeven'.
'Ik kies niet bewust voor het alledaagse, maar kom het natuurlijk wel elke dag tegen. Onlangs zag ik een oudere man op zijn sokken biljarten. Hij raakte geen bal en gaf zijn sokken daarvan de schuld. Zoiets treft me en daar kan ik meer mee dan met de verkiezingen in de Verenigde Staten', vertelt Paul Roelofsen.
'Onlangs kreeg ik de bemerking dat mijn poëzie vaak benoemt. Dat is volledig waar', zegt Maarten Inghels. 'Ik wil de dingen een nieuwe naam geven, een ander uitzicht. Door alles achteraf op te schrijven gaan die dingen pas echt bestaan, een nieuw leven leiden. Ik leg vast om niet te vergeten, ik wil archiveren. Maar ook: als ik dit nu opschrijf, is het dan ook gebeurd? Is dit de waarheid?'