WEGSPLITSING MET HOUTSTAPEL


Het is herfst of bijna winter,
de schilder wil het zo, bekijk het maar:
Een Seelenlandschaft zonder mensen, een verdoken buitenplaats.
Misschien een beeld om in te wonen?
           <Het land nog leeg, de ziel
toen vrij>
laat het paneel bijna onleesbaar aan de keerzij weten.
           Is het soms zo'n huis
dat men zijn leven lang met nauwelijks in te tomen
hunkering betrekken wilde?


Stammen liggen aan de bosrand
in de oksel van twee paden -
onverzaagde broden, hoog gestapeld voor het nieuwe jaar.


           En juist toen iemand zei: 'Hoor de schreeuw
van de fazant! Kerf nu de namen
in het hout dat morgen weer verbrandt' -
           zei iemand anders iets
over een vroeg banket, een laat souper, en dat
men al een eeuw of langer wachtte
           in het grijze landhuis met de luiken,
daar,
tussen platanen zonder blad
           waar onveranderlijk een sneeuwig licht op valt -

Dit gedicht is nog ongebundeld
© 1999 H.C. ten Berge