NEEM DE CANOPE UIT DE KAST


Dichters zijn goed voor de dood;
Niemand leest hun verzen
Totdat iemand het ergens begeeft
En geen kwartier krijgt om zijn laatste adem
Zwartomrand te openbaren.


Neem de canope uit de kast,
Het overschot heeft niets meer in de hand.


Wie hem liefhad of nastond, citeert
In de krant een uitgebeende strofe
Van zo'n oude dichteres die als kind ooit
Duizend doden stierf en toen, in de duisternis,
De poëzie uitvond.


Sindsdien slijpt ze haar regels van albast,
Versnijdt het riet in voor- en tegenspoed.


Alom gezien en aangehaald
Treedt ze het hienamaals vastberaden tegemoet.
Ze troost desnoods de dood, ze geeft
Het levend gebeente weer moed; haar rouwklacht
Net een hoed die altijd past.


Neem de canope, maak een amulet:
Vis en vogel en berijmd gebed.


Wat is het dat de lezenden ontroert? De stem
Van een Chinese nachtegaal?
Een kraai wier keel wordt dichtgesnoerd?
Ze zit nu al een poos bij God op schoot;
Maak voort, aanvaard haar troost -


Neem de canope uit de kast:
De vaas, het ingewand, de transparante
Stilte van albast. Omzwachtel
En bewaar het overschot bij een gebalsemd visje
In een kist of doos.

Dit gedicht is nog ongebundeld
© 1999 H.C. ten Berge