Fort Amsterdam te Hila


De ritselende golven hebben koppen
die aldoor jagen naar de overkant;
een witte streep met palmen, bounty-strand.
De wolken rusten uit op heuveltoppen.

En aan mijn voeten voelen en bekloppen
de golven keien, slijpen ze tot zand.
Hier staat het fort, het houdt al eeuwen stand.
Er drijven prauwen heen als kokosdoppen.

Hun vracht niet langer foelie, nootmuskaat,
die Rumphius als koopman keuren moest,
maar vissen, krabben, eigen mondvoorraad.

Er zijn geen heersers in de legerstee.
Kanonnen wachten op verval en roest
en mos begroeit de letters VOC.

© 2000 Patty Scholten