Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Al is Barwoutswaerder een kabouter, zonder koffie is hij geen mens. Of dat medisch verantwoord is of niet, liters lust hij ervan. Bovendien gelooft hij graag dat het een remedie is tegen allerlei kwaaltjes. Bijvoorbeeld tegen keelpijn.
En keelpijn had hij, de avond voor en de ochtend van zaterdag 18 december. Die dag was het Winterwoordennacht in de met prachtige lusters behangen Mustang te Waregem. Als hij daar alleen maar meubilair had moeten zijn, viel er met dat Gestapogekriebel in zijn keel nog te leven. Maar, omdat hij tijdens de Poetry Slam die 's middags plaatsvond ook zelf woorden in de microfoon zou moeten spuwen, zocht Barwoutswaerder naar een bondgenoot om de hinderlijke kriebelkereltjes te verdrijven.
Die bondgenoot vond hij in het zwarte vocht. In enkele uren tijd klokte hij zowat een halve kan naar binnen. Een guerrillaoffensief dat bleek te werken, klokslag middag sprong Barwoutswaerder enigszins genezen in zijn flashy Kia Pride.
Dat de keelpijnklerelijer en diens trouwste trawanten ook een heleboel andere dichters te pakken had, bleek toen van de 29 ingeschrevenen voor de eerste Waregemse Poetry Slam slechts tien titaantjes opdoemden.
Of het in samenspraak met de juryleden Philip Cottenie, Jorge Dewinter, Jo Noreille, Dacha Van Eeckhoutte en juryvoorzitster Eva Cox gebeurde of niet, presentatoren van dienst, Tine Moniek en Olaf Risee, kondigden doodleuk aan dat iedereen de drie minuten van de eerste ronde mocht overleven en evenveel minuten in de tweede ronde mocht weglullen. Bij die blijde boodschap viel stress tegelijkertijd van tien lichamen. Of haakte er zich net nog meer in vast, dat was Barwoutswaerder niet meteen duidelijk.
Voor de Frank Zappa lookalike Dennis Deblaere spitsten de aanwezigen eerst de oren. Daarna smolt Barwoustwaerder kerstwensen in de stratosfeer, knuppelde Peter Kluppels van zich af met licht filosofische twoliners, vond Xavier Roelens het geen tijd voor droeve gedichten, noemde Peter Wullen een kut een kut, verdeelde Sieger Baljon vakkundig bomen in rijtjes, hoefde An Vandesompele zich niet te schamen voor de woorden die ze zachtjes voorbij blies, wist Katelijn Vijncke met heel haar streven te imponeren, zette Katrijn Jonckheere met vaste stem lijnen uit en sprokkelde Joke Depouvre inktvissen en vogelspinnen bij elkaar.
De winterwoordenaars klommen ook in de tweede ronde in die volgorde het podium op. Alleen Vijncke liet niet meer van zich horen. Maar kijk, daar had je nog een laatkomer, een vreemd sollicitatiegesprek had Thomas Logghe even opgehouden.

Daarna trok de jury zich een half uurtje in de coulissen terug. Misschien omdat daar wel koffie was te vinden. Barwoutswaerder begreep maar niet dat zijn drug niet op de kaart stond en begon al aardig wat afkickverschijnselen te vertonen.
Uit monde van Eva Cox loofde de jury terecht alle deelnemers, toch waren slechts vijf individuen een finaleplaats gegund. En wel Thomas Logghe, Peter Kluppels, Sieger Baljon, Katrijn Jonckheere en Barwoutswaerder.
Na dat verdict trok Barwoutswaerder in het zog van een half dozijn dichters naar de plaatselijke kerstmarkt. Om de maan tussen de takken van de bomen te vangen. Om een rondje te draaien op een rode loper. Om te verkleumen en zich warmte in te denken.
Zo dacht Barwoutswaerder aan het oeverloze geren dat hij die week weer achter de rug had. Zijn bezoek aan het Louis Paul Boon-museum in Aalst. De verkiezing van Mensen van het Jaar volgens de lezers van het weekblad Knack. Het theaterstuk Het licht in de ogen met Chris Lomme en de van de planken afscheid nemende Jaak van Assche die na de voorstelling aan Barwoutswaerder verklapte al jaren een fervente Meanderabonnee te zijn.
Barwoutswaerder is een trage denker, nog voordat hij door al zijn herinneringen was, zat hij weer op zijn kruk voor het avondgedeelte van Winterwoordennacht. Die begon met de winnaar van Poëzie 2004, Stijn Vrancken, die zich meesterlijk afvroeg of zij het was. Of misschien zij. Wie weet doelde hij wel op Eva Cox. De juryvoorzitster en winnares van de allereerste Vlaamse Poetry Slam toonde haar volgelingen hoe het moest.
In de al genoemde volgorde dongen de vijf finalisten van de Winterwoordenslam naar de liefde van het publiek. Uiteindelijk was het Thomas Logghe die het meest geliefd bleek te zijn en met een boekenbon ter waarde van 200 euro in een Standaard Boekhandel naar keuze mag staan zwaaien.
Daarna waaide en zwaaide Luuk Gruwez het podium op. Voor Barwoutswaerder was het een hartelijk weerzien. En ook de rest van het publiek bleef duidelijk niet onbewogen bij zijn voordracht. Er werd luidop gelachen om de humor die Gruwez als geen ander in zijn poëzie weet te weven.
Ondanks een gebrek aan koffie bleef Barwoutswaerder traditiegetrouw nog een tijdje nakaarten. Aan Sieger Baljon en Peter Kluppels die zich uren later in zijn flashy Kia Pride wrongen, vroeg hij om hem wakker te houden. Met een van de alliteraties bol staande krantenkop wou Barwoutswaerder een bijzonder fijne poëziedag liever niet afsluiten: Drie dichters dood door drugsgebrek.


pst: Barwoutswaerder laat nog weten dat u ook in 2005 nergens veilig voor hem zult zijn en wenst u dan ook een nooit gezien literair jaar toe, zeker als u hem met koffie verwelkomt.