Een blind date in Utrecht

"Bel je mij?", vraagt de vrouw die recht tegenover me staat met een mobiel in haar hand.
Mmm, nee, maar als jij Dominique Panhuysen bent dan heb ik wel een afspraak met jou. "Nou, dat klopt dan", zegt ze energiek. Helaas is de Winkel van Sinkel op dit tijdstip nog gesloten. Laten we ergens anders heen gaan.Ik volg deze slanke donkerharige vrouw met Scandinavische zwart-wit muts en zwart-wit mantel. Ondertussen vertelt ze dat ze in Limburg werd geboren, in Zeist en Utrecht gewoond heeft, maar nu in Amsterdam woont en werkt. In café restaurant Broers vinden we een plek aan een grote ronde tafel, hetgeen heel praktisch blijkt, want uit haar grote rode leren boekentas haalt Dominique veel materiaal Een ordner, twee dozen en bovendien een cadeau voor mij. Een rood opschrijfboek. "Goh, dat is nog eens leuk, een cadeau van een onbekende! Maar nu wil ik toch wel graag weten wat we hier samen zitten te doen?" Waarna we inleidend babbelen over onze werkgebieden en over integriteit in ons handelen. En dan, plotseling, komen we tot het waarom van deze afspraak. Dominique, beeldend kunstenaar en fotografe, wil mijn mening over haar werk horen.

Dat werk blijkt behoorlijk indrukwekkend. Dominique heeft alle pagina's van een boek over de Arnhemse bevrijding gescand en deze dusdanig met tipp-ex bewerkt dat er per pagina slechts enkele woorden of letters overblijven. Dat is wel iets om bij stil te staan. Hoe erg is het om te schrappen in het werk van een ander? Als ik me daarbij iets voorstel schuurt het van binnen. Enerzijds schokt het mij en anderzijds is het bijzonder intrigerend. Na het 'bevrijdingswerk' heeft Dominique verder geschrapt: in de poëziekalender maar ook in dichtbundels. Zoals in die van Arie van den Berg, hij was geïnteresseerd en gaf zijn toestemming. Nogal ingrijpend als iemand met jouw werk aan de slag gaat; het is een extreme samenwerking op tekstgebied. Maar ook, waarin kan je beter schrappen dan in een boek. Een boek dat al een neerslag is, al een beperking, daarin nog verder schrappen is de ultieme essentie uit een tekst halen. Dichters laten zich er immers altijd op voorstaan dat ze veel schrappen. Nou gebeurt het rigoreus, vaak blijven er maar twee of drie woorden op een pagina staan, door een onbekende en het brengt ook nog iets nieuws tot stand. Het schrappen in het bevrijdingsboek bracht een gedicht tot stand. Een heel persoonlijk, ontroerend gedicht.


Het geheel is prachtig, zowel visueel als inhoudelijk. De bladen zijn dit jaar op een 17 meter lange muur tentoongesteld in Amsterdam. Na die tentoonstelling zijn een aantal bladen verkocht, want het werk wordt per pagina verkocht op elke gewenste grootte. Dominique's uiteindelijke bedoeling is om alle bladen bij elkaar in een doos uit te laten geven. En ja, zo kwam ze bij mij terecht, want Annette doet dingen met dichters, recensies en met uitgevers.

Een interessante ontmoeting. Het schuurt, maar het trekt toch ook dit schrapdichten, het is fraai werk dat ik onder ogen kreeg: Dominique Panhuysen vraagt terecht aandacht.
Uitgevers grijp uw kans om uniek werk van een kunstenares uit te geven!