Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Ondertussen heeft Barwoutswaerder met Het nijlpaard van Stephen Fry alweer zijn eerste roman van het jaar opgepeuzeld. Dat oppeuzelen gebeurde overigens met de nodige smaak. Vooral het eerste deel waarin één van de hoofdpersonages zowat alles en iedereen verrot scheldt, wist de gekende miniglimlachjes om de lippen van Barwoutswaerder te leggen.
Hij maakte dan ook een vreugdesprongetje van ruwweg geschat twee millimeter toen hij bij de televisietips in het weekblad Humo las dat hij voor diezelfde Fry op zaterdagavond 15 januari maar beter thuis kon blijven. Barwoutswaerder deed dat, al was het maar omdat hij die avond toch geen literaire uitspattingen gepland had. Omstreeks 23u30 nestelde hij zich dan ook in zijn luilekkerzetel om onderuit te zakken voor Cold Comfort Farm op Nederland 3.
Niet alleen Fry was de reden dat Barwoutswaerder zijn voeten onder een warm gezelligheidsdekentje stopte. Zo vond hij zijn zelfverkozen zetelballingschap geen zetelballingschap omdat hij gelezen had dat de televisiekomedie door John Schlesinger was geregisseerd, de man die ook tekende voor een golden classic als Marathon Man met Dustin Hoffman.
Bovendien had de Humo-recensent voorspeld dat Barwoutswaerder gegarandeerd zou moeten zwijmelen door toedoen van Kate Beckinsale, meer bepaald door haar borsten en andere aanverwanten. En een dergelijke boude voorspelling wil Barwoutswaerder nu eenmaal altijd aan de waarheid toetsten. Temeer omdat hij de attributen van La Beckinsale noch in Underworld noch in Van Helsing al aan het werk had gezien. Dat zou een fijne filmavond worden.
Niet in het minst omdat Barwoutswaerder zich maar goed genoeg het samenvattende zinnetje voor de geest kon halen dat onder de synopsis in zijn favoriete weekblad prijkte: Eccentrieke, vederlichte en zeer geestige satire op het Jane Austen-genre. Zelfs de foutieve schrijfwijze van het woordje excentrieke, zou hij hebben kunnen naspellen als iemand hem op dat moment gedwongen had te doen.
Niet dat Barwoutswaerder zulk verzoek als dwang zou hebben ervaren. Dat zou eerder het geval geweest zijn als iemand hem nog eens een boek van Austen in handen had gedrukt. Barwoutswaerder had van haar ooit wel wat gelezen, dat is, hij daar een poging toe gedaan. Als hij het zich allemaal goed en wel herinnerde had hij dat boek niet helemaal uitgelezen. Dat boek, inderdaad. Want, welk boek het precies ook alweer geweest was, dat had hij, zoals dat wel eens gebeurt met traumatische ervaringen, uit zijn geheugen gewist. Sense and Sensibility was wellicht de boosdoener, al durfde Barwoutswaerder daar de hand, of welke innig gekoesterde lichaamsdelen dan ook, niet voor in het vuur steken.

Het duurde niet al te lang of daar had je de miniglimlachjes al. Barwoutswaerder verkneukelde zich zichtbaar hoe Beckinsale in haar rol van het waanwijze weeskind Flora Poste ontzettend verwaand stond en zat te wezen. Als die intrekt bij een verpauperd gezin, vaagweg familie, was het hek voor Barwoutswaerder pas goed van de dam.
Jammer maar helaas. Van een deel van de film, daarvan kan Barwoutswaerder niet alle details navertellen. Barwoutswaerder deed wat hij zichzelf nooit bij een film zag doen, Barwoutswaerder viel in slaap. Dat had nauwelijks wat met de kwaliteit van de film te maken, daar was hij wel zeker van.
Zo prijkte er een miniglimlachje om zijn lippen elke keer Fry door beeld huppelde toen die enigszins vruchteloos naar de hand van Beckinsale dong. Alleszeggend was ook dat Barwoutswaerder vergat op de borsten van diezelfde Beckinsale te letten.
Toen Barwoutswaerder weer wakker werd, zag hij nog net een familiekiekje vooraleer de aftiteling over het scherm begon te rollen. Zuchtend schudde hij het gezelligheidsdekentje van zich af, schakelde het televisietoestel uit en doofde alle kaarsen.

Enkele dagen na zijn gênante indommelactie, wou Barwoutswaerder wel eens meer weten over die Stephen Fry. Want, acteurs die ook auteurs of vice versa zijn, wekken zijn interesse wel. Dus begon Barwoutswaerder het internet af te schuimen.
Zo ontdekte hij dat Fry niet alleen te zien was in De ontdekking van de hemel, maar in de kortfilm Sylvia Hates Sam ook een keertje de rol van God mocht spelen. Al dan niet toeval, want in Het nijlpaard is de associatie met de alom geprezen enige zoon van die al dan niet bebaarde meneer nooit ver weg.
Omdat Barwoutswaerder daarmee misschien al teveel heeft verklapt, doet hij over dat boek er verder het zwijgen toe en raadt hij de liefhebbers van miniglimlachjes aan het eigenhandig te verorberen.
Op het leeslijstje van Barwoutswaerder staan de twee andere romans van Fry, Speelbal en De leugenaar, alvast met stip aangeduid. Speelbal zou het verhaal zijn van de jonge student Ned Maddstone, die op het punt staat uit te vinden wat het is om een speelbal te zijn van machten die hij niet kent. In De leugenaar zou dan weer de poseur en pathologische leugenaar Adrian Healey jagen op elke argeloze jongeling die zich aandient.
En zo heeft Barwoutswaerder weer wat om lezen. Echt, een kabouterhand is nooit gevuld.

pst: Barwoutswaerder laat nog weten dat hij altijd bereid is om in goed gezelschap te gaan kijken naar hoe de borsten van Beckinsale het doen in The Aviator.