Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Hij smeekt op zijn kabouterknieën om vergiffenis, maar het overkomt ook Barwoutswaerder wel eens dat hij in de eerste plaats aan Kristien Hemmerechts denkt als weduwe van Herman de Coninck. Liefhebbers van de betreurde dichter zouden haast vergeten dat Hemmerechts ook zelf schrijft. En dat wat ze schrijft ook nog eens meer dan te pruimen is, daar herinnerde ze Barwoutswaerder en alle andere aanwezigen aan toen ze uit eigen werk voorlas op 6 februari tijdens Cuba op zondag.
Die exotische zondagochtenden vinden plaats in de Cogels Osylei, dankzij de statige herenhuizen wellicht niet alleen volgens Barwoutswaerder één van de prachtigste straten in Antwerpen. Tijdens de ochtenden komen inwoners van Berchem aan het woord die in de culturele wereld en andere werelden door de jaren heen naam en faam hebben opgebouwd. Zo ook Kristien Hemmerechts.
Al is ze een volbloed Brusselse, de liefde en De Coninck brachten haar naar Antwerpen. En ze lijkt niet van plan om daar meteen weer weg te gaan. Daarvoor vertelde ze te liefdevol over het huis in de befaamde straat waar ze na de dood van De Coninck nog steeds woont. Zo houdt ze ervan om vanuit dat huis te kijken naar de mensen in de tram en naar hoe die mensen in die tram terugkijken.
Barwoutswaerder is er niet helemaal zeker van of ook die situatie voorkomt in de roman waar de buurt rond het station van Berchem dienst doet als decor. Of was dat niet in een roman maar in een verhaal? Barwoutswaerder is het ondertussen al vergeten en vraagt alweer hem te vergeven.
Waar Barwoutswaerder wel nog zeker van is, is dat Hemmerechts vroeger zulke werkelijkheden steevast naar haar hand zette en naar fictie omboog. En dat het door De Coninck komt dat ze zich ook aan het schaamteloos neerpennen van non-fictie begon te wagen, bijvoorbeeld onder de vorm van dagboekschrijven. Niet dat de publicatie van dagboekfragmenten haar altijd in dank wordt afgenomen. Het gebeurt, zo zei ze, dat mensen die zichzelf in het één of andere fragment herkennen, haar dat enigszins verwijten omdat ze Hemmerechts in dat geval beschouwen als een indringer op privé-terrein. Waarop ze een dagboekfragment voorlas over een oud-professor van haar die ze na jaren nog eens in de Delhaize tegen het lijf botste.
De Delhaize. Barwoutswaerder herinnerde zich nog dat die supermarkt een grappige rol speelde in de relatie tussen Hemmerechts en De Coninck. Zo hadden ze elk hun eigen Delhaize. En als De Coninck haar vroeg: “Naar jouw Delhaize of de mijne?”, het meestal de hare werd. Barwoutswaerder herinnert zich dat allemaal van de voorstelling Taal zonder mij met actrice Tania Vandesande in de huid van Hemmerechts, een voorstelling naar het gelijknamige boek waarin Hemmerechts het verlies van De Coninck van zich af schrijft.
Aan het eind van de ochtend merkte ze overig fijntjes op dat ze erg goed is in het schrijven over de dood. Wat ze treffend illustreerde door een zeer recent verhaal voor te lezen over een vriendin die ze al zowat haar hele leven kende en die net de strijd met kanker verloren had.
Maar, het ging er af en toe ook wat vrolijker aan toe, daar in de Cogels Osylei. Bijvoorbeeld toen Hemmerechts een vergelijking maakte tussen de toneelopleiding Dora (genoemd naar de oprichtster, de actrice Dora Van der Groen), waar ze momenteel nog steeds les geeft, en de studio Herman Teirlinck, waar ze ooit les gegeven heeft. Die vergelijking vond Barwoutswaerder best boeiend.

Misschien waren wel enkele van Hemmerechts leerlingen of ex-leerlingen aanwezig op de lancering van Met Andere Zinnen, op vrijdag 18 februari in de Statiestraat te, jawel, Berchem. De initiatiefnemers van dat nieuwe literaire magazine willen immers een platform voor jonge schrijvers zijn. In het eerste nummer staan dan ook uitsluitend inzendingen van jongelui tussen de 17 en de 27 die meededen aan de poëzie- en prozawedstrijd voorafgaand aan de lancering.
Barwoutswaerder moet zich met het tijdschrift nog eens rustig zetten om een oordeel over die inzendingen te vellen, maar wat en voornamelijk de manier waarop sommige laureaten tijdens de literaire avond voorlazen, vond hij alvast niet altijd even sterk. Net zo min als de muzikale intermezzi van Syndon.
Sterk was wel hoe sommige juryleden hun werk brachten. Neem Annelieke van Mens, neem Serge van Duijnhoven, neem Bart F.M. Droog. Met daar nog een stukje boven Peter Holvoet-Hansen. Al droeg die laatste eigenlijk nauwelijks een letter uit eigen werk voor. Nee, hij hield het liever bij bijvoorbeeld The Passenger van Iggy Pop, wat Holvoet-Hansen ondergewaardeerde poëzie noemde. Toen hij bij het lalalagedeelte kwam, gaf hij ruiterlijk toe dat er nog werk aan was. Hilarisch! En zo ontlokte hij Barwoutswaerder toch nog een miniglimlachje.

pst: Mevrouw Hemmerechts, Barwoutswaerder laat nog weten dat hij u een abonnement op Meander warm kan aanbevelen, maar dat hij te verbouwereerd was toen u zei dat u het magazine niet kende.