Wanneer kwam je op het idee gedichten te gaan schrijven en hoe kwam dat? Zo rond mijn dertiende, een jaar of zes geleden dus. Vrijwel van de ene op de andere dag was ik er van overtuigd dat poëzie de enige manier was om mezelf te vertellen wat er in me omging. Ik vond het nodig, blijkbaar. Niet dat ik wist wat poëzie was, maar toch, het moest.

Heeft de middelbare school je liefde voor poëzie vergroot of juist niet? Ik denk het wel, maar dan vooral omdat er vrijwel niets aan werd gedaan. Zoals zoveel scholieren had ik de drang om anders dan normaal te zijn, om iets te hebben waardoor je eruit springt. Poëzie was bijzonder; ik werd erg gestimuleerd om door te gaan met schrijven en lezen. Op de middelbare school is het ontstaan en heeft het zich ontwikkeld. Het is nooit meer opgehouden.

Welke dichters bewonder je en waarom? Moeilijk. Ik vind de bundel "Popcorn" van Bart Chabot ontzettend mooi. Die is al wel een beetje oud, uit 1981 geloof ik. Ik liep er toevallig tegenaan in een tweedehands boekenzaakje, een jaar geleden. Chabot schrijft daar rauw, swingend en nergens een moment onverschillig. Maar ik las laatst wat nieuwere gedichten van hem, en die vielen me ontzettend tegen. Dus een echte favoriet heb ik niet. Ik laat het allemaal maar op me afkomen, en zoveel lees ik nou ook weer niet.

Hoeveel verzen heb je geschreven ten gevolge van een ongelukkige liefde? Zo rond de driehonderd. Maar dan kan ik er tien boven of onder zitten.

Zijn er mensen die je met een scheef oog aankijken omdat ze weten dat je gedichten schrijft? Sla je hen heel erg hard? Ik heb tien jaar lang gevoetbald. In de kleedkamer word je er ook niet echt populairder mee, dat dichten. Gek genoeg bleef het altijd bij scheve ogen. Ik werd geaccepteerd. Misschien omdat ik ook gewoon een boerenlul was. Ben. Verder merk ik er tegenwoordig niks meer van om me heen. Ik volg dan ook een schrijfopleiding; zo ongeveer iederéén schrijft daar gedichten.

Op welke plek zou je nog wel eens een gedicht van jezelf geplaatst willen zien? Op de zijkant van de pakken C1000-hagelslag. Van die dingen die je alleen maar leest omdat je op een druilerige zondagmiddag niks anders voor handen hebt.




Voel je ervoor je gedichten op een podium voor te dragen? Doe je dat al? Nu wel, ondanks dat ik stotter. Lange tijd heb ik het als een nachtmerrie voor me uit geschoven, tot ik erachter kwam dat ik vrijwel vloeiend mijn poëzie voor kan lezen. Ik heb het inmiddels een aantal keer gedaan en ik krijg er steeds meer plezier in.

Wat is de grootste passie in je leven? Liefde, al dan niet bereikbaar. Of mijn geloof in God. Of is dat hetzelfde?

Naar welke muziek zou men bij het lezen van je gedichten moeten luisteren? Met muziek creëer je werelden van verschil waar het gaat om het lezen van poëzie, en dat vind ik alleen maar een mooi gegeven. Vivaldi leest anders dan The Cranberries, Miles Davis anders dan Rammstein. So be it. Laat het maar gebeuren, van mij hoeft het niet een bepaalde kant op. Het liefst zie ik dat mensen helemaal zelf mijn poëzie invullen, totdat het hun tevreden stemt. Dus waarom niet met muziek?

Wat lees je naast poëzie? Theaterteksten, proza, kranten, en vooral ook veel teksten van klasgenoten. Tijdgebrek maakt me soms hulpeloos.

Wat is het meest gedurfde dat je ooit hebt gedaan? Met een net geschreven gedicht een meter achter een meisje gelopen op Utrecht CS. Ze had een uur tegenover me in de trein gezeten en ik was zo verliefd dat ik een verschrikkelijk lelijk gedicht schreef, helemaal voor haar. Ik wilde het haar gaan geven. Ik liep achter haar en stond op het punt om iets te gaan zeggen. Maar ik durfde niet. Het bleef bij die ene meter. Het gedicht ligt nog in een la op mijn kamer. Maar dat ik het wílde gaan doen, vind ik al gedurfd genoeg. Voor mijn doen.

Waar val je bij in slaap behalve dan bij deze vragenlijst? Discussies over de essentie van kunst.

Maak af: De westerse cultuur is ... in al haar walgelijkheid nog best wel te omhelzen.

Waar ben je berucht om? De lange wachttijd voor ik ben uitgesproken (met name bij woorden beginnend met een k, of een j, of een l, of een p... of... eigenlijk alle woorden, whatever)

Zou je in een ander land willen wonen? Waar dan en waarom? Nee, ik ben hier wel op mijn plaats. Voor reizen of emigreren ben ik te onzeker. En anders Ierland misschien, in de groene heuvels. Al zou ik gek worden van de eenzaamheid en de regen.

Wat wilde je vroeger later worden? F16-piloot. En later dichter. Geen van beiden zal lukken zoals ik het toen in mijn hoofd had. Gelukkig maar.

Wie zou je nog wel eens willen ontmoeten en waarom? Mijn opa, omdat ie net te vroeg stierf. Ik heb te weinig naar hem geluisterd. Ik ben veranderd de afgelopen jaren, en ik zou hem dat graag nog eens willen laten zien. En Ché Guevara, gewoon, omdat het me een mooie man lijkt ­ los van al dat heldengekwezel, zo geweldig was ie nou ook weer niet, denk ik.

Wat is belangrijker in poëzie: de vorm of de inhoud? Inhoud. Het maakt me niet uit of het dan geen poëzie meer is. Dan maar niet. Als je maar vertelt wat je wilt vertellen, of in ieder geval iets wat daar in de buurt komt, zo ver mogelijk tegen de grenzen van de taal aan.

Wat heb je met postmodernisme? Niet veel meer dan met andere stromingen/denkwijzen. In het theater heeft het deuren opengebroken, en niet alleen daar, dat geloof ik graag. Maar ik haal net zo goed mijn dromen uit natuurwetten, Freud, Jezus aan het kruis en het meisje op de schommel achter ons huis. Ik vind het moeilijk om in termen te denken ­ niet uit overtuiging of principe, maar uit onwetendheid. Ik kom pas net kijken.

Wil je beroemd worden? Ik wil gelukkig worden. Geborgen. Tevreden. (en dus beroemd ja, stiekem)

Van welke jonge dichters zou Meander eens werk moeten plaatsen (behalve dan van jou)? Oscar Wyers, maar dan moet ie wel wat gaan insturen natuurlijk. En Sam van Middendorp.

Wat wil je verder nog vertellen? Dat bij mij een vuurtje ging branden toen ik las over de poëzieplannen van Casper Fioole in Utrecht. Poëzie heeft mijn hart, maar dat vergeet ik zo vaak. Ik moet maar eens gaan mailen.