Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

De Nekkanacht zat bij Barwoutswaerder nog fris in de kleren of hij stond voor de tweede keer in een week tijd in het Antwerpse Sportpaleis. Een mens zou haast gaan denken dat hij er kabouter aan huis is. Dat is niet zo, hij stak er nog maar voor de vierde keer zijn neus binnen. Ditmaal op maandag 21 maart voor Humo's Pop Poll. Het was alweer het derde jaar op rij dat Barwoutswaerder van zijn lijfblad een uitnodiging voor de populariteitspol gekregen had.
Ook nu was hij maar matig benieuwd naar wie er zoal een medaille om de nek gehangen zou krijgen. Een avondje genieten van humor en muziek, meer moest dat voor Barwoutswaerder niet zijn. Voor de humor zorgden onder andere presenator Guy Mortier, tekenaar Kamagurka en cabaretier Wim Helsen. Van de muziek onthoudt Barwoutswaerder vooral Admiraal Freebee, Daan, Gabriel Rios en De Dolfijntjes. Al dan niet in die volgorde.
Maar, Barwoutswaerder en de pakweg vijftienduizend anderen kregen ook iets dat ze de vorige jaren niet gekregen hadden. Een dichter, een stadsdichter, een allochtone stadsdichter zoals hij zichzelf noemde: Ramsey Nasr. Hij had drie gedichten de tijd om het publiek voor zijn poëzie in te palmen. Wat hem zonder verpinken lukte. Ook Barwoutswaerder zat er niet zonder ademloos respect naar te kijken. Volgens hem zou zo'n Nasr zijn mannetje wel weten te staan tijdens een poetry slam.
Al zou Barwoutswaerder het niet tegen Nasr moeten opnemen op Paaszondag 27 maart in de jaarfinale van de Eindhovense poetry slam, hij zag het die ochtend niet echt zitten om zowat anderhalf uur onderweg te zijn naar café Kraaij en Balder. Niet omwille van de andere deelnemers, al evenmin omdat hij zijn fonkelnieuwe Fiesta al beu zou zijn, wel door een niet aflatend gedreun in zijn hoofd. Het leek alsof hij een kater van jewelste had, al had hij het de nacht ervoor niet op een zuipen gezet. Toen zijn maag ook nog begon op te spelen, legde hij zich even onder zijn gezelligheidsdekentje.
Maar, om daar zo heel de zondagmiddag te liggen, daar zag Barwoutswaerder nu ook weer niet de pret van in. Uiteindelijk trok hij dan ook de deur van zijn riant rijtjeshuis achter zich dicht in de stille hoop dat hij er tijdens de rit wat bovenop kwam. Heel veel beter voelde hij zich nog niet toen hij aan het benzinestation in Ranst stopte om te plassen. Barwoutswaerder schrok zich ei zo na een ongeluk toen hij daar Tine Moniek zijn naam hoorde roepen. Zij en haar vriend Olaf Risee zaten daar samen gezellig een soepje naar binnen te werken.
Barwoutswaerder schoof aan en na een rondje koffie, Sprite en voor mij niks, moest er nog wat gereden worden. Zowat alle andere deelnemers waren reeds present. Her en der werden handen geschud, geknuffeld, gekust. Hoe gaat dat tijdens een poëtische Pasen?
Dat begint bijvoorbeeld met dankwoorden van organisatrice Vera van der Horst aan het adres van de café-uitbaters voor hun gastvrijheid. En met bloemen omdat Vera het met haar slam volgend jaar elders gaat zoeken. En met de voorstelling van een jury: presentatrice Jet Crielaard, gastjurylid Anton De Wit, de alom gevreesde juryverslaglezer Frank Starik, Vrouwkje Tuinman en Pom Wolff.
Waarna Benne Van De Velde als eerste zijn versjes in de microfoon mocht prevelen. Het deed Barwoutswaerder niet zo gek veel. Wellicht was het allemaal wat te gewoontjes. Tine Moniek wist Barwoutswaerder wel te verbazen, zelden had hij haar zo poëtisch geweten. En dat beloonde ook de jury door haar naar de tweede ronde te laten. Van Marlies Somers verwachtte Barwoutswaerder wel wat. Net als een maand of wat eerder in Rotterdam stond ze ook nu weer erg zelfverzekerd op het podium. Toch bleef het voor haar bij één ronde.
Nee, dan Berelaf. Die stootte wel door naar ronde twee, wat Barwoutswaerder niet helemaal vatte. Al brengt hij poëzie, hoe hij die poëzie brengt, daar kan nog een stukje aan geschaafd. Hij kan een voorbeeld nemen aan Olaf Risee, die ondanks het feit dat hij in de eerste ronde zijn draad kwijt raakte, niet alleen naar de tweede en de derde ronde doorstootte maar ook nog eens met de tweede prijs aan de haal ging.
Bend Ebbo Visser kwam aanzetten met een gitarist en een man die al dan niet zijn vader kon zijn om de eindjes aan elkaar te lullen. Het wist Starik tijdens zijn verslag te ontlokken dat er voor Visser plaats was bij het levenslied. Ook dat is een markt. En voor je het weet, speel je in het Sportpaleis. Daar zou Barwoutswaerder ook Gijs Ter Haar wel eens op het podium willen zien. Desondanks, de jury gunde hem geen tweede ronde.
Die was er wel voor de grenzen van het experiment aftastende Arnoud Righter. Meer, hij schilderde zich ook naar de derde ronde die hij als klap op de vuurpijl won na drie mooie minuscule miniatuurtjes. Daar had Barwoutswaerder niet van terug. Al stond hij dan wonderwel zelf in die derde ronde. Jammer voor wie hem graag had zien winnen dat Starik geen dictator maar een democraat blijkt. Katrijn Jonckheere sloot de eerste ronde af en mocht niet naar de tweede. Zonde, het zou mooi zijn geweest als alle Belgen een poëtisch ei van minstens zes minuten in Eindhoven hadden mogen achterlaten.

pst: Barwoutswaerder laat nog weten dat hij Vrouwkje Tuinman en Ingmar Heytze dankt voor de bloemlezing Rock 'n' roll, klinkende gedichten en uiteraard de jury die blijkbaar wist dat hij graag wat meer rock 'n' roll in de Letteren heeft.