Nachttrein

De nachttrein kruipt traag als een slang langs de stad.
Van wat net zoveel waard leek is nu niets meer over
dan strepen wit licht, elkaar volgend naar plaatsen
door rood licht verlaten op hetzelfde moment.

Starend naar buiten ben ik heel even god,
met de zinloos krioelende wezens begaan;
tot ik besef voor hen niets meer te zijn dan
een enkele schub op de huid van een slang.

En net als ik denk dat dit duister gevoel, dat
als stroop door mijn ogen mijn hoofd binnendruipt,
zodra de stad achter ons ligt zal verdwijnen,
zie ik heel in de verte een flatgebouw staan.

Geordende ramen steken af tegen sterren:
honderden cellen in een matrix van licht.
Honderden mensen die nooit zullen weten
hoe een vreemde hun vervangbare nietigheid ziet.

Hun levens versmelten tot een verre pilaar
en daardoorheen spiegelt soms vaag mijn gezicht.
IJdelheid heeft haar monument hier gevonden:
een flat door het raam van een trein in de nacht


Gijs Paaimans


Tuin

Geef me een tuin, waarin vruchtentrossen
rijprood hun zaden zwellen en
passiebloemen traag, in verstikkende omhelzing,
woekeren om benige pergola’s.

Met mijn handen hark ik de blaren bij elkaar
die op elke beknelde gedachte groeien
en bemest met levensleed
het uitgebuite onkruid
tot het bloeit

Het is niet bloeien, maar bloeden
zei mijn moeder.
Toch bloeit ze nu,
en bloedt niet meer.

Maar als in mijn tuin de avond valt
zit ik in de schaduw
van mijn moederboom
en zie hoe de bloemen bloeden.


Gijs Paaimans