17:26 18-3-2005

Schrijven. Boven een wit blad
gebogen zitten. Tasten
naar een pen op het tafelblad.

Soms zoek ik met mijn neus omhoog
naar woorden om te zwijgen.

Ik wandel naar het station
met een zwaar hart. Neem
de trein naar mezelf

en een koffie op het perron.

Een uur later kom ik thuis, uitgeput.
Laat mij door de grond vallen, graaf
mijzelf en mijn hart traag in.

Nee, dan liggen in de zon.
Glimlachen en wolken tellen.


Lies van Gasse



Over hoe op een dag al mijn gedachten op een rij gaan staan.
We houden dan de verkiezing van het mooiste gedicht.

10:35 28-1-2003

De linkse is de droefste. Ze vertelt over liefde
die eens door wolken en bladeren scheurde
maar op een dag voor een minuut of tien vergeten werd.

Tranen alom, de derde gedachte kent dat gevoel, bij haar
is het soms alsof er een rivier ontspringt in haar buikholte.
De ogen half gesloten laat zij zich zakken in haar zetel

waar nummer vijf haar handen likt. 'Ik,'zegt zij,
'word altijd vergeten. Ik ben de gedachte
die je's nachts wakker houdt en die je
onbewust soms zwaar beklemt.'

De anderen knikken instemmend. Niets
is erger dan een vergeten gedachte. Behalve
dan de stilte. Behalve dan.

'Waaraan denk je nu?'

'Ik weet het niet.'

Ergens in een hoekje zit zij, mijn lievelingsgedachte.
Over alleen zijn in de stad op zondagmorgen
en verdrinken tussen kopjes thee.


Lies van Gasse