Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Jaren was het geleden, dat Barwoutswaerder nog eens een aanmaning van de plaatselijke bibliotheek in de brievenbus van zijn riant rijtjeshuis gevonden had. Onlangs was het weer van dat. De bibliothecaris verzocht hem met de nodige aandrang om drie boeken terug te brengen: Hond bijt hond van Edward Bunker, De geschiedenis van mijn kaalheid van Marek van der Jagt en Terug naar Killary Harbour van Guido van Heulendonck.
Hond bijt hond had Barwoutswaerder al enige tijd met de spreekwoordelijke smaak achter de spreekwoordelijke kiezen gepropt. De geschiedenis van mijn kaalheid had hij definitief dichtgeslagen de avond voor hij de aanmaning ontving. Over dat laatste boek had hij wel bijzonder lang gedaan. Ondanks het feit dat het allemaal best aardig weg las. En dat dankzij een snedige vertelstijl en een aardig uitgestippelde verhaallijn.
Barwoutswaerder was dan ook nog niet aan één letter uit de nieuwste roman van Van Heulendonck gekomen. Van die auteur herinnerde hij zich vaagweg Paarden zijn ook varkens. In die zin dat de titel een spreekwoordelijk belletje deed rinkelen, maar verder dan dat kwam hij niet. Ja, hij had de bewuste roman gelezen, maar hem navertellen? Om de dooie donder niet.
Omdat Barwoutswaerder wel eens wou weten wat hij van die Van Heulendonck precies moest vinden, liet hij Terug naar Killary Harbour maar verlengen. Ondertussen zit de bladwijzer echter nog steeds niet verder dan één vijfde van het boek. Barwoutswaerder las al wel de dichtbundel Nietzsche schrijft een laatste vers van Ingmar Heytze volledig uit en verorberde een handvol gedichten uit Dat het zo hoorde van Tsjead Bruinja en Rode vlam van Frank Starik. Maar een uurtje de tijd om zich voor proza rustig in de zetel te zetten? Nee, die tijd had hij niet gehad. Daarvoor was het een te waanzinnige tweeweekse geweest.
Die tweeweekse was begonnen met de stadsderby tussen Racing Mechelen en KV Mechelen. Zo is dat, het hoeft voor Barwoutswaerder niet altijd cultuur te zijn. Ook een potje voetbal wil er al eens in. Niet dat onze kabouter van waar hij stond veel van de wedstrijd kon zien, maar daar maalde hij niet om. De sfeer bij zo'n derby, daar deed hij het om. En dat hij nauwelijks een speler van zijn geel rode lievelingsclub bij naam kende, ach, wat zou het. Barwoutswaerder heeft niet de ambitie een kloon van Jan Mulder of Herman Brusselmans te worden. Daar volgt hij het spelletje toch te weinig voor.
Ook de carrière van Metallica had hij blijkbaar niet zo nauwgezet gevolgd als de wonderlijke jongedame die naast hem zat in de Kinepolis van Gent toen daar de dvd Some Kind of Monster exclusief op groot scherm werd geprojecteerd. Of Barwoutswaerder zich kleiner dan wel groter maakte toen de presentator van dienst hem bedankte dat hij die voorstelling en de latere voorstellingen in Leuven en Kortrijk mogelijk gemaakt had, was niet meteen duidelijk. Los daarvan, Barwoutswaerder zat niet alleen omwille van het gezelschap een dikke twee uur te genieten. Het was ook amusant om zien welke spreekwoordelijke hindernissen de rockgroep over moest bij het maken van het nieuwste album St. Anger.
Barwoutswaerder prees zichzelf gelukkig dat hij op zulke grote hindernissen als Metallica nog niet gebotst was bij de repetities van het toneelstuk Een doosje dolle dialogen. Er waren wel al noodgedwongen twee acteurs vervangen, maar nu Barwoutswaerder al weken repeteerde met de acterende dichters of de dichtende acteurs Joke Depouvre, Tine Ducatteeuw en Xavier Roelens hadden er zich geen noemenswaardige crisissen meer voorgedaan. Ook aan de verkeerde spelling op de posters van één van de zalen waar het toneelstuk te zien zal zijn, tilde Barwoutswaerder niet bepaald zwaar. Om zich daar druk over te maken, daarvoor zat Barwoutswaerder wellicht te stuk. Spreekwoordelijk stuk uiteraard.
Gek genoeg voelde Barwoutswaerder zich nog niet zo toen hij in Leuven in 't Stuk aan een Poetry Slam deelnam. Twee nobele onbekenden proefden voor het eerst van het podium. Xavier Roelens bracht iets op de wijze van Barwoutswaerder, wat die wijze ook moge zijn. En Joost Stockx palmde de meeste zieltjes uit het publiek voor zich in. Winnen heet dat.
Al een stuk meer stuk zat Barwoutswaerder toen hij zeven dagen daarna wegreed van het verrassingsverjaardagsfeestje in Gent dat Tine Ducatteeuw voor haar vriend Olaf Risee in elkaar gestoken had. Aan de hand van ooit door hem geschreven citaten moest Risee raden of hij Eva Cox, Jelle Meander, Roop, Pom Wolff, Arnaud Richter, Xavier Roelens of Barwoutswaerder naar het podium moest vragen. Bevriende dichters als Erik Jan Harmens, Danny Degenaar en Peter Holvoet-Hansen die niet aanwezig konden zijn, hadden vooraf een gedicht op het antwoordapparaat achtergelaten. En bij dat alles blafte de hond. En na dat alles speelde er nog iemand sax. Bij gebrek aan een man met een tuba.

pst : Barwoutswaerder mag volgens een enkeling dan misschien wel een pitbullmentaliteit hebben, hij laat nog weten dat ook dat allemaal maar spreekwoordelijk is.