Meander
log
Meander >

Meander Magazine >

Klassiekers >

 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Barwoutswaerder * De wonderlijke jongedame
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=562
door David Troch op 03-06-2005
Wat een tweeweekse maakte Barwoutswaerder weer mee. Het was al poëzie en literatuur en theater dat de klok sloeg. Het was al wonderlijke jongedame dat de klok sloeg. De wonderlijke jongedame heeft met Sylvie De Coninck een naam. Onthoud die naam.
De tweeweekse begon met het onderuitzakken in een niet zo comfortabele zetel voor het bekijken van de miniserie Balzac, waarin Gérard Depardieu gestalte geeft aan Honoré de Balzac. Dat het epos drie uur duurde en het daardoor wel eens moordend laat voor een doordeweekse weekdag zou worden, dat zagen Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame gemakshalve over het hoofd. Of door de vingers, dat kan ook.
Lange dagen, korte nachten, de rest van de tweeweekse trokken de twee de lijn door. Wat moesten ze anders?
Zo nam Barwoutswaerder op de verjaardag van zijn vader de trein naar Gent, in plaats van de bij zijn verwekkers aan te schuiven voor taart. Toch kreeg hij een heerlijk toetje voorgeschoteld toen de wonderlijke jongedame hem vertelde dat haar gedicht Spiegelbal binnenkort in Meander zou verschijnen. Men kan zich afvragen waar de wonderlijke jongedame de inspiratie haalde voor zulk een gedicht.
Wat niet in vraag gesteld moet worden, is het feit dat op de publicatie rode wijn gedronken moest worden. Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame deden dat voor en na de theatervoorstelling De Queeste in het Publiekstheater. Alleen al het woordje terrorisme in het promo-tekstje was voor de wonderlijke jongedame voldoende geweest om aan de voorstelling een cultuurcheque te besteden. Dat werd door niet één van de twee betreurd. Ook niet het feit dat ze de laatste tram misten, was reden tot sippe gezichten. Een lange nachtwandeling wijzen Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame nooit af.
Al is het allemaal nog niet zo vanzelfsprekend, Barwoutswaerder is er haast zeker van dat de wonderlijke jongedame in het Mechelse jeugdhuis Tsentroem zou hebben staan swingen op het aanstekelijke The 7 Laws of Woo. Dat groepje kennissen wist meteen al bij één van de eerste optredens erg aanstekelijk te zijn.
Doordat Barwoutswaerder de ochtend daarna wat te lang in bed lanterfantte, miste hij de ledendag van Kunstenaars voor de Jeugd in Diest, waardoor hij meteen, zo kwam hij later te weten, één of andere huldiging misliep.
Desondanks, een tweeweekse bestaat uit twee weken. Dat heet wiskunde.
In die tweede week trokken Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame naar Koningsblauw in, jawel, Gent. Na afloop stond de wonderlijke jongedame aan de verkoopsstand een hele tijd met een dichtbundel in de handen. Waarop Ramsey Nasr op hen toe stapte en de dwingende woorden sprak: “Koopt u hem toch gewoon.” Barwoutswaerder had nog nooit zo snel een briefje van een euro of wat uit zijn achterzak opgediept en een gesigneerd exemplaar van Onhandig bloesemend was van de wonderlijke jongedame. Dezelfde wonderlijke jongedame die daarna bij een glas aan Eva Cox opbiechtte dat ze terloops wel eens poëzie pleegt neer te pennen.
Ja, terloops, ja. Daar moeten geen grapjes over gemaakt.
Een dag later reden Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame in zijn inktblauwe Ford Fiesta naar Doornroosje in Nijmegen om er de landelijke finale van de Poetry Slam mee te maken. Barwoutswaerder omdat hij wist dat hij er veel bekende gezichten zou zien en wel eens wou weten hoe die bekende en toe maar alle onbekende gezichten het ervan af zouden brengen; de wonderlijke jongedame omdat ze wel eens wou weten wat dat nu precies was, zo'n slam.
Ze mocht het allemaal van extra dicht meemaken, toen ze spontaan de kans greep om samen met Bart FM Droog, Jeroen Naaktgeboren en een dame uit Nijmegen in de jury te zetelen. Mild met punten was ze niet altijd, dat mocht Anneke Claus al meteen geweten hebben. Voor Olaf Risee en Karlijn Groet had ze dan weer wel veel veil.
Los daarvan, Barwoutswaerder vond het op zijn zachts gezegd erg opmerkelijk dat een jury die onder andere op performance beoordelen moet, dat moet doen terwijl ze op de ruggen van de optredende dichters kijkt. Hij zwijgt dan nog over het geluid dat voor het viertal totaal anders moet zijn geweest dan het vele koppen tellende publiek.
Een publiek dat de plaatselijke stadsdichter Merijn Hilte zowaar tot in de finale schreeuwde. Het ontlokte bij Barwoutswaerder geen applaus, slechts een geluidloze hoofdbeweging. Een zucht van verlichting slaakte hij dan ook toen bleek dat Sander Koolwijk zich voor een jaar Landelijk Slamkampioen mag noemen. Ritmisch was die Koolwijk best wel, maar Barwoutswaerder ontwaarde toch een tikkeltje teveel puberaal aandoende zinnetjes om helemaal overtuigd te worden.
Vergeef hem, vergeef hem niet.
Een zaterdag later zat Barwoutswaerder alweer in een bad van poëzie tijdens de poëziemiddag van het literaire tijdschrift Concept in het West-Vlaamse Ichtegem. De eerste prijs in de bijbehorende gedichtenwedstrijd haalde Diana Freys binnen met haar 'Ogenblik'. Een ogenblik lang wist Barwoutswaerder ook niet goed wat hem overkwam toen hij maar geld bleef krijgen voor exemplaren van zijn Liefde is een stinkdier, maar de geur went wel en zijn Tot de sterren gericht.
Geld dat hij de dag daarna meteen opmaakte op het Boekenfestijn in Antwerpen. Dichters als Vrouwkje Tuinman, Frank Starik, Erik Jan Harmens, Menno Wigman, Ingmar Heytze en Alfred Schaffer mogen daar al dan niet tevreden mee zijn.

pst: Barwoutswaerder laat nog weten dat ondanks het feit dat hij en de wonderlijke jongedame dan geen prins en prinses mogen zijn, het voor hem een prinsheerlijke tweeweekse was.