Meander
log
Meander >

Meander Magazine >

Klassiekers >

 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Bartwoutswaerder * 10.000
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=568
door David Troch op 16-06-2005
Een week met de trein van station naar station, het weerhield Barwoutswaerder er niet van de teller van zijn inktblauwe Ford Fiesta nu al voorbij de 10.000 kilometer te jagen. Hij doorkruiste dan ook weer een heel deel van Vlaanderen. Ja, zelfs de Nederlandse snelwegen moesten het ontgelden.
Zo zaten er in het vakje aan de passagierskant, met dank aan VT4, twee gratis tickets voor de avant-première van The Interpreter. Omdat die film van Sydney Pollack met Nicole Kidman in de hoofdrol in de Kinepolis bioscoop van Hasselt werd vertoond, betekende dat kilometers malen. Niet in het minst omdat Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame die avond weer naar de andere kant van het land moesten.
Die andere kant van het land heet Gent. Daar trokken de twee twee avonden later naar het Nieuwpoorttheater voor Nachtelijk Symposium van Ceremonia. Dat was wel goed. Dat was wel goed. Dat was wel goed. Vierentwintig uur later stond er alweer toneel op het menu. Ditmaal in Mechelen voor de zwijnenparel Indie van Abattoir Fermé.
Om van dat alles te bekomen en omdat hij de deadline angstwekkend zag naderen voor een politieke satire die hij nog te schrijven had, had Barwoutswaerder nog eens een onvervalst schrijfweekend gepland. Van vrijdag- tot zondagavond rammen op het toetsenbord van zijn laptop en nauwelijks de deur uit, alleen voor brood in de ochtend. Dat betekent dat.
Helaas. Daar kwam niet veel van in huis. In plaats van zichzelf op te sluiten in zijn schrijfkamer, plofte Barwoutswaerder op vrijdag neer in de zetel voor The Rock. Het was één van die films waarvan hij zich al jaren voornam om eens te bekijken en die nu op één te bekijken was. De deadline moest maar wachten, Barwoutswaerder wou wel eens meer zien van snoodaard Sean Connery dan dat wat hij eens met zijn slaperige ogen zag in een schoolbus op weg naar waar dan ook.
Op weg naar waar dan ook. Bijvoorbeeld tot twee keer toe naar dezelfde supermarkt omdat bij het eerste bezoek bankkaart en maaltijdcheques vergeten werden. Nee, Barwoutswaerder heeft er niet altijd zijn hoofd bij. Zijn nauwelijks te evenaren verstrooidheid betekende ditmaal dat hij weer wat minder tijd had voor de politieke satire. Desondanks, iets na middernacht stuurde hij een afgewerkte tekst naar zijn opdrachtgevers.
Zo kon Barwoutswaerder op zondag toch naar het restaurant Bruintje Beer in Delft. Daar zouden de winnaars van de gedichtenwedstrijd met als thema poëzie naar aanleiding van het tienjarige bestaan van Literaire Stichting Jambe Delft bekend worden gemaakt.
Bij de jeugd jonger dan 16 wist Vicky Francken met haar gedicht Hoogtevrees de juryleden in hogere sferen te brengen. Die juryleden luisterden naar de namen Job Degenaar, Henriëtte Faas en Bep van Wely en riepen speciaal voor Meandermedewerkster Edith de Gilde een eervolle vermelding in het leven. Theo van de Wetering en Kasia Chotkowska gingen respectievelijk met de derde en de tweede prijs aan de haal. Blijft de vraag wie de overwinnaarbloemen in ontvangst mocht nemen. Dat bleek zowaar Barwoutswaerder te zijn voor zijn sonnet derderangsdichters dat volgens het juryverslag beslist niet van de derde orde zou zijn.
Daar in Delft ontmoette Barwoutswaerder nog een dichter die met Meander te linken is. Met name Sander Meij, de winnaar van de poëziewedstrijd voor de jeugd. De jongelui zouden elkaar de vrijdag erna terugzien in Cafétheater Borra te Amersfoort voor een voorronde van de plaatselijke poetry slam.
Harry Zevenbergen beet er de kop af voor een te weinig hoofden tellend publiek. Dankzij zijn performance zou hij de finale weten te halen. Wat Barwoutswaerder betreft zou ook Sander Meij dat gedaan hebben als hij maar wat meer van zijn papier los gekomen was. Ook Freek Lomme haalde die finale niet, maar het publiek wist zijn al dan niet humoristische aanpak blijkbaar wel te smaken en riep hem uit tot hun lieveling. Willem Adriaans probeerde het met begeleidende pianotonen, maar dat kwam de verstaanbaarheid niet altijd ten goede. Ook Roop zou nog wat aan zijn microfoontechniek kunnen sleutelen. Net zo goed wist hij zich dankzij zijn poëtica in de finale te wringen. Zover wist ook Barwoutswaerder door te dringen. Meer, de jury liet voor de verdwaalde kabouter een fles wijn aanrukken ten teken dat hij de winnaar was.
Volgens gastvrije gastheer Gijs ter Haar had Barwoutswaerder vast nog een toegift. Dat had hij, al liet hij de keuze aan de wonderlijke jongedame. Zo kreunde Barwoutswaerder niet zo schrijft zij een gedicht de microfoon in maar in raadselen wandelt de mens op aard Dan weet u dat.

pst : Barwoutswaerder laat nog weten dat hij de gesigneerde Delftse bundels Dit is mijn dag van Menno Wigman, Varkensloze ansichten van Mustafa Stitou, Hartswedervaren van Dirk van Bastelaere, Tussentonen van Jana Beranová, Dieper dan mijn taal kan gaan van Henriëtte Faas en Van de arena en het lastdier van Job Degenaar met alle plezier zal lezen of, toe maar, herlezen.