Het gedicht begint nieuwtestamentisch: 'En de dag kwam dat men...'. Het heeft dan ook geen titel nodig, een titel zou het gedicht dat op deze gedragen wijze begint alleen maar in de weg zitten. De dichter gaat spreken en zet hoog in. Inderdaad, ik zie de dichter voor me: sprekend, niet schrijvend. Hier gaat zich een verhaal ontspinnen, hier volgt het verslag van een cruciale gebeurtenis. Nu gaat het plaatsvinden, nu gaat alles om. De mensen worden in de eerste strofe van het gedicht onbepaald aangeduid met 'men'. Het teveel aan kwantiteit 'mega of meer' moet een overdaad aan kwaliteit worden. Nu al vind ik het een actueel gedicht, een gedicht van deze tijd. Nou, laat maar eens horen, denk ik, wat er allemaal anders moet, want ook ik heb het gevoel dat een aantal zaken niet lekker lopen in deze tijd.

Ons afsprakensysteem, waar we ons klem mee zetten, wordt voortaan beheerd door de boodschappers van de lente, die niet de verplichte telefoongesprekken plegen te houden, maar 'vrijuit' hun gang gaan. Weg met al dat geld, wanneer je je persoonlijke pincode intoetst, krijg je 'geduld en complimenten' en geen centen. We zijn de weg van de onthaasting ingegaan en we worden weer gewaardeerd in ons werk (door al die managers die top-down hun toko's leiden?)

Op naar de derde strofe. Ik kan niet wachten van de spanning. Volgende categorie: de mensen die onze zorg nodig hebben, 'bejaarden en gestoorden' zijn een voorbeeld van onze voortdurende blijdschap. Ze zaaien 'hun spraakverwarringen met blijdschap... in keurige bedjes, twee aan twee.' Dat beeld van zieke mensen die – het einde van hun leven nabij – in bed liggen verschuift hier mooi naar de betekenis van zaaibed, waar het jonge leven begint. Hier doet het gedicht even denken aan 'Jonge sla' van Rutger Kopland, die het woord ('vochtige bedjes') ook in deze betekenis gebruikt. Ook hier, in de tehuizen en inrichtingen, gaat de tijd om. Het moet niet alleen allemaal anders, het kan ook allemaal anders!

In de vierde strofe richt de dichter zich op de kinderen. Leren wordt vervangen door spelen en de natuur wordt een tweede taal. Kinderen worden de vrijheid en de kans gegeven allemaal 'hun eigen vruchten van geluk' te plukken uit zeer veel mogelijkheden:'uit hoge bomen'. Weg met het autoritaire, opdringerige onderwijs dat kinderen in een keurslijf perst en waarbij anderen ze dwingen kennis op te doen.

En dan wordt de wereld wit, krijgt alles een nieuwe witte jas, wordt het oude toegedekt. Wit is de kleur van het nieuwe, van de reinheid, de ongereptheid, de maagdelijkheid. Alles kan opnieuw beginnen. De koude sneeuw brengt warmte voor de 'doorgewinterde beleidsmakers' – een mooie paradox – die gelukkig 'ijskoud' bereid zijn de andere weg in te slaan. De ene natuurlijke weg, die niet gemanipuleerd wordt door onbekenden, die het voor het zeggen hebben, maar waar 'men' – zie eerste strofe – die keuze maakt. Het komt niet veel voor dat het onbepaalde woord 'men' zo'n positieve betekenis krijgt in een gedicht. De les van het gedicht is duidelijk: geef je over 'aan het raadselachtige ritme van de tijd en haar seizoenen'. Een mooie slotzin met een fraaie alliteratie en een behartigenswaardig advies.