Jetteke van Wijk heeft al acht gedichten in Meander gepubliceerd. Dat is op zich al heel wat, maar wat me vooral opvalt is haar beroep: Midden-Oostencorrespondent.
Jetteke schrijft over het algemeen lichte gedichten:


En met zo'n baan zou ik juist zware verzen of cynische versjes verwachten. Het is tenslotte geen lolletje in het Midden-Oosten en daar middenin te zitten en er dan ook nog eens over moeten schrijven en praten (op de radio)!
Ik zal het haar eens vragen.

Ha, Jetteke. Hoe gaat het?
Uitstekend, dank je. Ik ben momenteel even in Nederland en geniet dus van het rijke leven hier: lekker eten, de bioscoop, de overvolle boekhandels. Alleen dat weer, hè? Vlak voor ik wegging, stond ik nog in mijn t-shirt op de tennisbaan. Nu heb ik mijn handschoenen voor het eerst sinds jaren maar weer eens opgesnord. Brrrr!

Ik merk het niet eens joh!
Zoals gezegd kan ik de luchtigheid van de meeste van je gedichten niet zo goed rijmen met de zwaarte van het leven in het Midden-Oosten. Wat vind je van die redenering? Beetje onnozel?
Ik schrijf natuurlijk weleens zwaardere gedichten, maar niet alles komt altijd door de selectie heen. Daarnaast denk ik niet dat de wereld zit te wachten op een gedichtenreeks die louter bestaat uit poëtisch beschrijvingen van afgerukte ledematen, opgeblazen bussen, checkpointdrama's en weggeveegde huizen.

Vroeger had ik een tante Jo die op een keer naar wat mensen op de televisie wees en vroeg: "Zien die óns nou ook?"
Laatst zag ik jou op tv in dat programma over de verkiezing van de Dichter des Vaderlands en toen had ik de neiging te gaan wuiven. "Joehoe, Patty! Kom nou weer eens een keertje langs in de Meanderkantine!"
Gezellig dat ik je weer eens spreek dus.
Waar ben je zo mee bezig geweest de afgelopen tijd?
Hier gaat het goed, ik ren nog steeds heen en weer tussen de gedichten en de strips. Helaas gaat mijn oudste strip Noortje in Tina (die ik al 29 jaar wekelijks schrijf, de oudste weekstrip van Nederland, nog steeds door dezelfde tekenaar en schrijver gemaakt), per 1 maart gehalveerd worden wegens bezuinigingen.
Wat de gedichten betreft: ik werk aan mijn zesde bundel, die in het najaar klaar moet zijn. Het wordt een bundel over Afrikaanse dieren Ik ben met een reisbeurs van het Fonds voor de Letteren naar Kenia en Tanzania geweest, waar ik tussen de nijlpaarden en leeuwen heb gekampeerd.

Meid, wat eng!
Ik begon me namelijk steeds meer te storen aan het zielige, desolate van dierentuindieren. Ze zijn goed te observeren want ze zitten mooi stil. Maar dieren in het wild zijn véél opwindender. Bij bizons bijvoorbeeld voel je de grond dreunen als ze langslopen, je ruikt de warme lijven, hoort ze de taaie grassen afscheuren. In die bundel komt ook een afdeling zeedieren in het wild, want ik ben geheel verslaafd geraakt aan snorkelen.
Ook ben ik sinds een jaar gedichten uit het Servo-Kroatisch aan het vertalen van Velibor Vidakovic. De afgelopen weken was het erg druk rond de gedichtendag en DdV-verkiezing met optredens, ik heb in de Dichterstrein gezeten e.d. maar die dingen zie ik als de 'randverschijnselen' van de poëzie. Het gaat toch om het dichten.

Wat vind je van Driek van Wissen als DdV?
Prima! Driek is erg aangevallen in de publiciteit, vooral door mensen die niet de moeite namen om zich in zijn werk te verdiepen.

Gisteren kwam Joop Leibbrand glunderend de kantine binnen. 'Zal er weer een kleinkind op komst zijn?' dacht ik.
Maar nee hoor, Joops schepping, de Meander Klassiekers , heeft 1200 abonnees.
"Een mijlpaal!" schalde Joop door de kantine.

Joop, voor de paar mensen die het nog niet weten en denken dat het over wielrennen gaat: wat zijn de Klassiekers eigenlijk?
De Klassiekers zijn besprekingen van Nederlandstalige gedichten die of al zo bekend zijn dat ze 'klassiek' genoemd mogen worden, of die hun plaats in de canon door deze beprekingen juist zullen gaan krijgen. Met dat kleinkind zat je er trouwens niet ver naast, Klarijn, vrouwen voelen dat kennelijk aan; over een paar dagen komt het derde.

Spannend hè Joop!
Maar terug naar de Klassiekers. 1200 abonnees. Wie had dat gedacht? Straks hebben de Klassiekers nog meer abonnees dan Meander Magazine!
Dat is inderdaad het streven en ik ben ervan overtuigd dat het gaat lukken. Meander Magazine is met al dat nieuwe werk toch een beetje de waan van de dag. Geen nieuwlichterij, maar oud en vertrouwd, bewezen kwaliteit, dat is toch wat de echte poëzieliefhebber wil.

Ik heb van sommige Meandermedewerkers wel eens wat gehoord over de Bookgrrls, sorry Boekgrrls.
Dat schijnt een vrolijk, maar intelligent gezelschap van lezende dames te zijn. Via een mailinglist spreken ze met elkaar over de boeken die ze lezen.
Voordat ik nou ook lid word, wil ik er wel eens wat meer van weten.
Eisjen van der Kraaij doet de voorlichting bij de grrls.

Hoi Eisjen, ik las dat jullie een afsplitsing zijn van de Webgrrls. Wie zijn dat eigenlijk? Hoe lang bestaan jullie?
Deze maand 8 jaar. En de webgrrls zijn nu de "Women On the Web"
www.womenontheweb.nl en we zijn daaruit ontstaan omdat al die computervrouwen (toen dus webgrrls) al dat gepraat over boeken liever apart hadden. Dat ging allemaal heel vriendelijk - afscheiden klinkt zo akelig - en dat heeft tot deze leuke club van boekgrrls geleid.

Nou ben ik de 20 alweer een eeehhh ... paar jaar gepasseerd. Ik ben geen grrl meer. Mag ik nog wel meedoen?
Ik word dit jaar 55. De jongste is meen ik 22 en de oudste halverwege de zeventig. Moeders en dochters zitten hier gezellig (soms echt letterlijk) bij elkaar.

Hoeveel grrls zijn er nu? Doen die allemaal actief mee?
166 zijn lid van de lijst. Daaronder zijn nogal wat "lurkers". Ze lezen lekker de mails mee, maar schrijven zelden of nooit zelf. Geen enkel probleem.

Wordt een mens niet horendol van de hele dag mails over boeken?

Wat zijn dat nou, Annette, socratische gesprekken?
In een socratisch gesprek zoek je gezamenlijk een antwoord op een vooraf vastgestelde brede uitgangsvraag. Dit doe je aan de hand van een concreet voorbeeld. In het gesprek op 5 en 6 februari vragen we: 'Wat is schoonheid?'. De deelnemers bekijken in een schilderij, respectievelijk een gedicht waar ze die schoonheid vinden en proberen dat zo goed mogelijk te omschrijven. Wat maakt dat juist in dit specifieke geval dit beeld, dit woord, deze klankovereenkomst mooi is? Belangrijk is dat iedereen ervan overtuigd is dat het gekozen beeld of gedicht schoonheid in zich draagt. Daarom wordt het voorbeeld gezamenlijk en zorgvuldig gekozen in de beginfase van het gesprek, dat proces is vaak al bijzonder interessant. In het socratisch gesprek ontdek je waar je vooroordelen liggen, welke waarden uitgangspunt vormen in je redenering. Soms behoorlijk verwarrend voor deelnemers, maar juist uit die verwarring ontstaat iets. Op het moment dat je gaat twijfelen sta je open en ben je ontvankelijk voor nieuwe inzichten, nieuwe denkpatronen. Het is bijzonder stimulerend om zo'n proces mee te maken, om eens wat roest weg te krabben en frisse lucht door de bovenkamer te laten waaien.

Naar ik me herinner deden er in de tijd van Socrates alleen maar mannen mee aan de gesprekken. Ze lagen op rustbanken gezellig een hapje te eten en keuvelden wat over het een en ander. Ze zorgden er ook voor dat er altijd wel wat schone jongelingen aanwezig waren. Die rustbanken zullen bij jullie wel ontbreken en die schone jongelingen zeker ook? Maar is er wat wat lekkers te eten?
Lunch zelf meenemen of kopen om de hoek. Deelnemers variëren in leeftijd van 18 tot 60, van hemeltergend lelijk tot bloedmooi.

Zal je Zuid-Afrika niet missen na al die jaren?
Ik zal Zuid-Afrika erg missen, maar hopelijk kan ik regelmatig op bezoek komen, bij schoonfamilie, vrienden. En geen vertrek is natuurlijk voor altijd.
Ik ben nog een paar dagen in Kaapstad. Het is dus moeilijk te zeggen wat je zal missen als je alles nog om je heen hebt. Maar de gemakkelijke mix van talen zal ik zeker missen, het uitzicht vanuit ons huis op Tafelberg, Kaapstad en de zee, samoesa's, droë wors, de Universiteit van Kaapstad, en de enerverende sfeer in het land. Zuid-Afrika is toch een stuk boeiender dan Nederland denk ik, alhoewel Nederland de laatste tijd wat volwassener lijkt geworden.

Ik heb een zoon die volwassen aan het worden is, en ik kan je zeggen dat dit niet altijd makkelijk is om aan te zien hoor.
Wie zal je het meeste gaan missen?
Ik hoop vooral maar dat Karmen, mijn Zuid-Afrikaanse verloofde, snel naar Nederland mag van de IND – maar daarvoor moeten de papieren eerst in orde zijn. Zolang zij nog niet bij me is, zal ik haar natuurlijk geweldig missen.
Een leven achter je laten, zeker als het bijna eenderde van je leven betreft, is altijd moeilijk, maar ik ga er het beste van maken in Nederland.

Nou, ik hoop maar dat Karmen snel hier mag komen hoor. Mensen die Karmen heten mogen van mij altijd in Nederland komen wonen. Jij zou eigenlijk Alfredo moeten heten: Karmen en Alfredo, dat klinkt leuk. Maar goed, ik heb mijn baas beloofd serieuze vragen te stellen, dus hier komt er een:
Heb je Zuid-Afrika zien veranderen in de jaren dat je er woonde?
Ja. Er is veel meer dialoog tussen zwarten, blanken, en bruinen, zoveel meer mensen hebben nu gas, licht en water, de voormalige Nationale Partij is opgegaan in het ANC, Mandela is afgetreden, Zuid-Afrika is trotser en glanzender, het land leert lachen om zichzelf, het is zelfverzekerder en kan beter relativeren.

Men begrijpt natuurlijk wel dat ook de redacteuren en medewerkers van Meander met gulle hand geven aan het goede doel: steun aan de slachtoffers (de overlevenden) van de zeebeving in Azië.

Gisteren kregen we een aardig mailtje:


Als kantinejuffrouw van Meander roep ik alle dichters op nu eindelijk eens geld te maken van hun werk. Je hoeft je er niet voor te schamen, want het is voor een goed doel.

Vanmiddag zat de gevoelige dichter Olaf Korder hier in de kantine een glaasje sap te drinken.
"Nog nieuws?" vroeg ik hem.
"Jajaja ...," zei hij. "Er staan gedichten van mij in dit tijdschrift."
Hij stopte me een blad in handen. Ik bladerde er wat in en zag dat er heel veel gedichten in stonden. Bekende namen van mensen die ik hier regelmatig in de kantine zie. Ik noem Annet Lemaire, voor wie ik altijd kruidenthee moet inschenken, Pommetje Wolf, die alleen appelsap drinkt en Erwin Vogelezang die meestal een spa'tje blauw neemt. En meer van dat soort lieden. Daarnaast ook nogal wat onbekende namen. 'Het Tafelblad' bleek het tijdschrift te heten en de prijs voor een los nummer is 3 euro.
Op de eerste pagina stond een foto van de maker van het blad. Een man met een snorretje die me vrolijk toelachte. Chris van de Ven, alias de Stapschrijver, bleek hij te heten.
Ik vertelde er mijn dikke Meanderbaas over en die vond dat ik deze concurrent van Meander maar eens aan de tand moest gaan voelen.

Ha Chris! Leuk je te ontmoeten! Hoe vaak verschijnt het Tafelblad?
In de beginjaren was er al snel een heel jaar om, eer er weer een editie echt af was. Sinds 2002 verschijnt het steeds drie keer per jaar, te weten in de lente en de herfst en ook nog ergens daar tussendoor met veel gedichten en soms een enkel kort verhaal. Het streven is om er vier stuks van te maken, met ook een proza-editie vanaf deze winter Zo krijgen ook de verhalen een mooie kans. Voortaan dus meer kans voor de schrijvers. Elk seizoen wat.

Hoe ben je op de naam gekomen?
Ik wou als schrijver een blad voor op tafel... De naam lag voor de hand.

Ja, vond ik ook hoor, maar ik moet even op gang komen met mijn vragen ...

Dichter des Vaderlands klinkt zo vaderlijk. (Daarom vind Bart FM Droog zich ook te jong voor die functie, neem ik aan.)
Bent u vaderlijk? Heeft u kinderen?
Nee, ik heb geen kinderen en zelfs na mijn dood zullen er geen onechte kinderen boven water komen. Maar Dichter des Vaderlands klinkt helemaal niet zo vaderlijk, Vader des Dichterlands dat wel.

Is het u als leraar Nederlands gelukt uw leerlingen voor poëzie te interesseren? Ook voor niet vormvaste poëzie?
Of eigenlijk heb ik wel kinderen, maar dan in tijdelijk beheer in het onderwijs. Die kun je heel goed warm maken voor poëzie. Enige uitleg is daarbij noodzakelijk, maar ik laat ze vooral zelf gedichten lezen. En het accent ligt eerst wel op de vormvaste gedichten, maar dan komen ook de andere gedichten aan bod. Sommige daarvan zijn trouwens ook heel toegankelijk (Campert, Kopland enz.)

Stemt u op uzelf?
Of ik op mijzelf stem is natuurlijk geheim, maar er is geen enkel bezwaar tegen. Het staat niet in de reglementen dat het niet mag en elke stem telt tenslotte.

Voor nederlands.nl schreef u honderden gedichten. Het gaat u gemakkelijk af, gedichten schrijven. Lopen we nu niet het risico dat u als DDV te veel en te vaak aan het woord zal zijn? Zodat de mensen zullen zeggen zodra ze u zien: "Nee, alsjeblieft nu even geen poëzie!" Zou toch jammer zijn hè.

Hé Ingmar Heytze,

Ik lees op Rottend Staal dat je in het Utrechts Nieuwsblad schreef:

Nu ben ik niet zo heel erg dom, maar dit snap ik toch niet.
Als je meedoet aan zo'n verkiezing doe je dat toch per definitie met de gedachte dat je zelf de meeste geschikte kandidaat bent. Want als je dat niet zou vinden, zou je jezelf niet beschikbaar stellen.
Nou, en als je jezelf de meeste geschikte kandidaat vindt is het ook logisch dat je op jezelf stemt.
Wat denk je: zou er in Amerika een rel uitbreken als bleek dat Bush bij de laatste presidentsverkiezing op zichzelf heeft gestemd? Nee, daar gaat men immers gewoon van uit. En daarin hebben die rare Amerikanen nu eens een keer gelijk.

Nu omgedraaid: jij stemde op Deelder op het moment dat je zelf nog kandidaat was.
Waarom stelde je je zelf eigenlijk kandidaat als je Deelder een betere DDV vindt?