Stukafest. Toen de wonderlijke jongedame dat drielettergrepige woord voor de eerste keer in de mond nam, kreeg Barwoutswaerder meteen visoenen van ruige reuzen die kwistig met hakbijlen in het rond stonden te zwaaien. Moesten ze écht bij zo'n stelletje ongeregeld optreden? Daar werd de kleine kabouter niet bepaald enthousiast van. Gelukkig bleek Stukafest al snel een afkorting voor Studentenkamerfestival te zijn. Simpelweg.
Optreden in de natuurlijke biotoop van studenten, daar kon Barwoutswaerder wel mee leven. Niet in het minst omdat de wonderlijke jongedame hem daarbij zou vergezellen. Hoe de twee dat duo-optreden uiteindelijk zouden invullen, daar dachten ze niet aan bij het bevestigen van hun komst, niet bij het ondertekenen van het contract, maar pas enkele dagen voordat ze van Rijsel naar Nijmegen zouden rijden.
En dan nog. Al hadden ze al half en half beslist om met Zwanger één twaalfde uit Een doosje dolle dialogen te brengen, het toneelstuk waarmee Barwoutswaerder vorig jaar op de planken stond, ze hadden die dialoog nog niet gerepeteerd. Daarmee begonnen ze pas die donderdagmiddag, 2 februari, in de inktblauwe Ford Fiesta. Barwoutswaerder had het gemakkelijk, hij moest de tekst alleen maar opfrissen. De wonderlijke jongedame had het lastiger. Voor de fun hadden de twee de dialoog al eens in de zomer op het literaire verjaardagsfeestje van Barwoutswaerder voorgelezen, nu zou het uit het hoofd moeten. Dat zou in een knusse huiskamer meer effect hebben.
Die knusse huiskamer vonden de Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame in de Piersonstraat. Hun gastheer verwelkomde de twee met soep, brood en kaas. De nieuwsgierigen naar het Belgische dichterskoppel, zoals het sprookjeskoppel in alle communicatie was aangekondigd, kon zich te buiten gaan aan wijn, bier, frisdrank, koffie en thee. En er moest wel wat drank geschonken worden, het bleek dat Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame tot drie keer toe een uitverkochte woonkamer wisten te lokken. Dat verbaasde de twee wel wat. Het was niet dat er in de rest van Nijmegen niks te beleven viel. Stukafest bleek heel wat volk op de been te brengen, publiek vooral, maar ook artiesten die verspreid in de binnenstad literatuur, cabaret, muziek of wat dan ook brachten.
Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame hielden het bij poëzie. Al staken ze dan wel van wal met die dialoog. Dat was de enige constante in hun driedelige optreden. Driedelig, het Belgische dichterskoppel had net als alle andere artiesten drie keer een half uur om het publiek te vermaken. Na zo'n half uur kon dat publiek zich weer naar ander vermaak verplaatsen. Of andere artiesten telkens dezelfde set brachten, daar hebben Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame het raden naar. Feit is dat na de dialoog, waar zowaar hartelijk mee gelachen werd, het drie keer een andere richting uitging.
Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame hadden vooraf afgesproken om na het korte twistgesprek het euromuntstuk op te werpen dat tijdens een plaspauze de ondeugende kabouter in de schoot was gevallen. Maar toen de twee bij het binnenkomen al zagen dat er een verzameling muntjes op de vensterbank was uitgestald, werd het één van de muntjes van hun gastheer.
Het opgeworpen muntje bepaalde wie het eerst het woord nam, tot twee keer toe de wonderlijke jongedame. Op dat openingsgedicht pikte de andere helft van het sprookjeskoppel in én verduidelijkte daarbij die gedichtkeuze. Zo werd de rest van het beschikbare half uur verweven tot steeds weer een ander verhaal, met nooit dezelfde poëzie.
Dat lokte bij de gastheer de reactie uit dat het tweede half uur bij hem het meest in de smaak viel. Willem Sjoerd van Vliet maakte dat onderscheid niet. De hoofdredacteur van Op Ruwe Planken had ook het volledige anderhalf uur bij het sprookjeskoppel uitgezeten. Hij hoopte zo zijn tijdschrift, waaronder het recentste nummer met werk van Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame, aan de man te kunnen brengen. Dat leek aardig te lukken.
Toen zowat iedereen uit de woonkamer verdwenen was, gingen Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame samen met de gastheer naar het slotfeest. Voor de gratis knipbeurt konden de twee niet meer in de rij gaan staan, maar ze vermaakten zich wel bij de dj-set in de grote zaal en tenslotte in de zetels in de chill out room. Even na middernacht besloten ze opnieuw de koude nacht in te trekken, ditmaal in het sympathieke gezelschap van ruige reus Peter Muselaers, de organisator die de twee voor het fijne festival had opgetrommeld. Hij begeleidde Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame naar zijn kamer. Een kamer waar kort geslapen werd en waar na een nog kortere inspectie geen hakbijl te vinden was.

Twee dagen na Stukafest werden Barwoutswaerder en vooral de wonderlijke jongedame in Harelbeke verwacht. Daar botsten ze quasi meteen op Lies Van Gasse die het jaar voordien zowel bij de jongeren als bij de categorie zonder leeftijdsbeperking met de eerste prijs aan de haal ging. Eerste prijzen die toen haar vader nog oppikte omdat ze zelf in Milaan vertoefde. Nu was ze er wel om de vijfde prijs bij de categorie tot 25 jaar in ontvangst te nemen. In diezelfde categorie mocht Laura Tack naar huis met de vierde en Sofie Verdoodt met de derde prijs. De wonderlijke jongedame werd bekroond met de tweede prijs en moest zodoende alleen in Cathérine De Kock haar meerdere erkennen.
In de categorie zonder leeftijdsbeperking waren het dit jaar allemaal andere namen. Zo ging Jean-Marie De Dijn aan de haal met de vierde prijs, kreeg Piet Clauwaert de derde prijs. De Nederlanders W.A. Fraikin en Gerard Wolterbeek waren goed voor respectievelijk de tweede en de eerste prijs.

pst: Barwoutswaerder laat nog weten dat zijn angst voor ruige reuzen weer wat afgenomen is.

Op Gedichtendag kan een dichter zich onmogelijk met een goedgevulde thermos koffie in een schemerdonker en geluidsdicht zolderkamertje afzonderen. Hij moet naar buiten, de straat op, laten weten aan voorbijgangers dat er niet zomaar elke dag aan poëzie voorbij mag worden gegaan. Zo denken Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame erover. Ze beslisten dan ook een maand voor de hoogdag de handen in elkaar te slaan, wat uiteindelijk resulteerde in Beeldrijk.
Omdat de poëtische namiddag noem het vooravond in de bibliotheek van Tielt zou plaatsvinden tussen 17u en 19u contacteerden de twee uitsluitend dichters uit de provincie West-Vlaanderen. Niet meteen met verbluffend resultaat. Heel wat West-Vlaamse dichters zouden immers naar Antwerpen sporen om daar tot twee keer toe in de Permeke bibliotheek van zich te laten horen.
Toch wisten Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame uiteindelijk toch nog zeven dichters warm te maken om de inwoners van Tielt te laten weten dat de poëzie in hun stad niet uitsluitend van uitgeverij Lannoo moet komen. Magda Castelein, albrecht b doemlicht, Patricia Lasoen, Tine Moniek, Paul Rigolle, Valerie Tack en Jan van meenen kwamen met plezier met hun poëzie in de bib van Tielt langs. Dat maakte met Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame erbij een totaal van negen dichters. Om aan Beeldrijk de nodige ruchtbaarheid te geven, ontwierp het sprookjeskoppel dan ook negen verschillende posters, met op elke poster een gedicht van één van de optredende dichters. Op die manier fleurde poëzie de Tieltse straten al op weken voor Gedichtendag.
De dag zelf kon geen mens de inkomhal van de bibliotheek in of uit zonder flarden poëzie op te vangen. Na een korte welkomstdialoog van Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame mocht Tine Moniek als eerste en tsunamigewijs woorden in de oren van de toeschouwers laten kabbelen. Ze werd afgelost door Paul Rigolle die een Duits museum bezocht, waarna Magda Castelein De etser en de vrouw op visite liet komen. Patricia Lasoen nam na een korte pauze met stijl haar roze hoed af, Jan van meenen nam iedereen die wilde mee naar festival d'Avignon, waarna Valerie Tack voor haar allereerste optreden ooit de vier gedichten die ze bij zich had met overtuiging bracht. Dan stond albrecht b doemlicht voor één keer niet op de tippen van zijn tenen toen hij alle makken lammen naar de slachtbank leidde, liet de wonderlijke jongedame zich door een prins te grazen nemen, waarna Barwoutswaerder stilletjes afsloot.
Slechts twee dagen na Beeldrijk was het weer poëzie dat de klok sloeg. Die zaterdag trokken Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame immers naar Leuven om samen met Xavier Roelens en Floris Schillebeeckx de handschoen op te nemen tegen de Nederlanders Huub van Esch, Michiel van Rooy, Judith Bruynzeels en Mariken Verhoecks in Brabant versus Brabant. Noem het een poëtische België-Nederland.
Het kwartet Nederlandse dichters, zo waarschuwde een mail, zou een vol busje supporters meebrengen. De ganse bende zou 's middags na een broodjesmaaltijd een stadswandeling maken en om half zes handjes schudden met de vier Belgen in Salons Georges op het Hogeschoolplein. Daar ontmoetten Barwoutswaerder, de wonderlijke jongedame en Xavier Roelens die het sprookjeskoppel in Gent hadden opgepikt, die andere Belg: Floris Schillebeeckx. Ook hij bleek voor het copieuze maal supporterloos te zijn. Copieus, ja. Barwoutswaerder had als dichter nog nooit een dergelijk driegangenmenu voorgeschoteld gekregen.
In ieder geval gaf het de tijd om onder andere te weten te komen dat de vier Nederlanders een voorronde met negen dichters hadden overleefd en dat één van hen, Michiel van Rooy, met een gedicht in het recentste nummer van Op Ruwe Planken prijkt, het nummer waarin toevallig ook werk van Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame te lezen staat.
Na een koffietje ging het richting Café Van de Velde in bibliotheek Tweebronnen waar de zogeheten strijd zou losbarsten. Het dichterscollectief Mengmettaal, met onder andere Mark Meekers die nadien ook in de jury zou zetelen, warmde het publiek eerst op. Tijdens het eten had het lot al bepaald in welke volgorde de dichters het strijdperk, een houten verhoog met bijpassende microfoon, zouden betreden. Spitsafbijter Huub van Esch zette zich op een barkruk om niet altijd even verstaanbaar zijn gedichten in de microfoon te murmelen. Ook de drie andere Nederlanders hadden wellicht niet alleen volgens Barwoutswaerder een niet zo'n hoog performance gehalte en op het eerste gehoor ontwaarde hij her en der wel wat woorden en zelfs volzinnen die uit de voorgelezen gedichten konden worden gekieperd.
Barwoutswaerder, de wonderlijke jongedame en hun ondertussen opgedoemde entourage gokten na afloop dan ook op een Belgische winnaar, met Floris Schillbeeckx als grootste kanshebber. Het liep anders. De jury kwam uit conclaaf en verraste vriend en vijand door doodleuk te melden dat ze bij hun beoordeling de performance buiten beschouwen hadden gelaten. Op basis van bladspiegel riepen ze Huub van Esch tot winnaar uit.
Dat leidde tot wel wat gemor. Toen presentator Jan Reynaerts de avond met wat bedankjes begon af te sluiten, sprong Barwoutswaerder dan ook weer het houten verhoog op en liet in de bijpassende microfoon een puntje van kritiek horen. Onze kaboutervriend was van mening dat er vooraf niet naar het performancegehalte moet worden gevraagd als men ten langen leste besluit de manier van voordragen buiten beschouwing te laten. Het puntje van kritiek viel niet in dovemansoren. De organisatoren en juryleden knoopten het in hun oren voor een volgende editie.


pst: Barwoutswaerder laat nog weten dat hij de wonderlijke jongedame dankbaar is voor de goedgevulde thermossen koffie die ze 's ochtends voor hem zet, al is het niet om zich terug te trekken in een schemerdonker en geluidsdicht zolderkamertje, eerder om enigszins wakker in zijn inktblauwe Ford Fiesta te kunnen kruipen.

Vrijdag de dertiende. Op zo'n dag ziet Barwoutswaerder niet meer dan anders dode zwarte katten langs de kat van de weg liggen. Hij staat er ook niet bij stil dat na het zien van zulk een vermorzeld wezen er misschien wel eens wat akeligs zou kunnen gebeuren. Zwart of niet zwart, een dode kat is een dode kat. Simpel als dat.
Het was dan ook niet de zogenaamde onheilsdatum waarvan Barwoutswaerder zijn buik omstreeks kwart voor vier in de namiddag begon samen te trekken, wel de herinnering aan de neusverkoudheid die hem eerder die week zwaar parten had gespeeld. Een nasale klank tot daar aan toe, maar de bijkomende schuurpapieren keel, nee, dat was er als special effect teveel aan. Er werd dan ook kwistig Vicks op de borst gesmeerd en neusdruppels in de neusgaten gegoten in de dagen voor vrijdag de dertiende.
Die dag reden Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame naar Amersfoort voor de jaarfinale van Slamersfoort in cafétheater Borra. Twee Belgen tussen niet eens weinig Nederlanders. Dat was tijdens de voorronde in juni wel even anders. Toen waren nu ook weer niet zo gek veel poëzieliefhebbers er getuige van hoe Freek Lomme het publiek en Barwoutswaerder de vakjury voor zich wisten te winnen. Die Freek Lomme stuurde nu zelf zijn spreekwoordelijke kat, net als Anne Tjerk Mante en Christiaan Mooiweer. Zo waren ze nog met negen.
Negen kleine ...
Het was een lied dat Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame onderweg niet gezongen hadden. Wel hadden ze zich aan een voorspelling gewaagd. De twee gokten op een finale van de finale tussen Pom Wolff, Alexis De Roode en een onbekende derde. Want met Lotte Asveld, André Heijenkamp, Herman van Lunen, Hans Gosslinga, Alex Franken en Floor Cornelisse waren het, met uitzondering van Floor, stuk voor stuk dichters die ze nooit eerder aan het werk zagen. En Barwoutswaerder dacht niet dat Floor het tot de finale zou schoppen. Dus gunde de wonderlijke jongedame Barwoutswaerder het voordeel van de twijfel. Ach, de liefde...
Overigens hadden de twee ook De Roode nooit eerder aan het werk gezien. Ze hadden alleen een korte impressie gehad met een internetfilmpje waarmee de kijker een verklaring kreeg waarom De Roode het tot de halve finale van Poëzie 2005 had geschopt. Terecht. Bovendien had de roodharige man volgens onder andere Poëzierapport met Geef mij een wonder een voortreffelijk debuut bij elkaar gepend.
Het liep anders. Geen finale voor De Roode, gek genoeg zelfs geen tweede ronde. Barwoutswaerder mocht na een liefdesronde met een randje wel verder. Net als Pom Wolff die voortreffelijk nieuw werk bracht, Lotte Asveld die deinde op ritmisch rijm, André Heijenkamp die aardige poëtica in het rond wist te strooien (zijn flat zou later die nacht voor Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame een welkome slaapplek zijn, maar dat slechts tussen haakjes), Alex Franken die zowaar het publiek inwandelde en Floor Cornelisse die haar bekende versiertrucje bovenhaalde.
Ook na de tweede ronde zouden weer drie dichters de valiezen moeten pakken. De jury besliste dat dat André Heijenkamp, Alex Franken en Floor Cornelisse werden. Journalist Wichard Maassen, de Amersfoortse publieksprijswinnaar van vorig jaar Karlijn Groet, internetdichteres Ineke Wolf en café-uitbater Willem Borra wilden wel van Pom Wolff, Lotte Asveld en zowaar Barwoutswaerder een laatste ronde horen.
In die ronde leek Pom Wolff af en toe de draad te verliezen, bracht Lotte Asveld haar meest ritmische en wellicht ook meest poëtische vijf minuten, en verviel Barwoutswaerder volgens de wonderlijke jongedame in de onhebbelijke gewoonte van de monotonie. Geen dode zwarte kat die nog wist wie het zou worden.
Maar voor die dode zwarte katten zich op hun andere zij hadden gedraaid, was Maassen er al met het juryverdict. Hij zei dat het niet eenvoudig kiezen was geweest tussen de man die de poëzie uit zijn lijf wringt (Wolff), de vrouw die de poëzie uit haar lijf heupwiegt (Asveld) en de man die de poëzie met heel zijn lijf de zaal lijkt in te slingeren (Barwoutswaerder). Uiteindelijk koos de jury met Wolff voor de oude rot in het vak. En ook het publiek volgde dat goede voorbeeld, waardoor Pom met twee prachtige microfoontrofeeën en een niet nader te noemen bedrag naar huis mocht.
Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame zagen Wolff dat weliswaar niet doen, de twee muisden er eerder van order. Maar niet voordat er afscheid werd genomen. Onder andere van de perfecte gastheer Gijs Ter Haar die eerder die avond Barwoutswaerder en heel wat andere aanwezigen had weten te raken door tussen twee rondes één van de laatste gedichten van Victor Van der Daelen voor te lezen, de Antwerpse dichter die enkele dagen eerder in zijn slaap overleed.
Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame spraken daardoor nog maar eens de wens uit nog heel lang te willen blijven leven. Bijvoorbeeld om een met zetelkussens bij elkaar geïmproviseerde slaapplek te kunnen delen. Bijvoorbeeld om na een ochtendwandeling door Amersfoort, de winkelwandelstraten en de dom van Utrecht hand in hand te ontdekken. Bijvoorbeeld om samen nog poëtische evenementen als Beeldrijk te organiseren, al dan niet op Gedichtendag, al dan niet in de bibliotheek van Tielt, al dan niet met naast henzelf ook Magda Castelein, albrecht b doemlicht, Patricia Lasoen, Tine Moniek, Paul Rigolle, Valerie Tack en Jan van meenen.
Bijvoorbeeld om dode zwarte katten te tellen.

pst: Vegetariër Barwoutswaerder laat nog weten dat hij geen enkele kat dood wenst, zwart of niet.

Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Barwoutswaerder is niet altijd daar waar hij wil zijn. Meer, soms moet hij zijn waar hij niet wil zijn. Zo moest hij begin november tweemaal een kerkdienst, noem het een uitvaartplechtigheid, bijwonen. Eerst een voor de lievelingsnonkel van de wonderlijke jongedame, nog geen week daarna een voor een hem dierbare oudtante. De begrafenissen brachten Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame wat van slag. Toch verschansten de twee zich niet, ze bleven onder de mensen komen.
Zo was er
...het verrassingsfeestje dat Barwoutswaerder samen met zijn zus in elkaar had gestoken voor hun reeds dertig jaar getrouwde ouders. Dertig jaar, niemand weet of de wonderlijke jongedame het zolang bij Barwoutswaerder zal weten uit te houden.
...Festen door Theater Dakwerken in het Tieltse cultureel centrum Gildhof. Een niet voor de hand liggende keuze om een toneelstuk te brouwen op basis van die dogmafilm van regisseur Lars Von Trier. Het was voornamelijk Barwoutswaerder die nieuwsgierig was en de theaterbewerking koste wat het kost wilde zien. Er was duidelijk goed nagedacht over hoe het allemaal op de planken moest worden gebracht, het podium was een plaatje. Maar de acteurs bleven te veel acteur, werden te weinig personage.
...de voorstelling van de bloemlezing 50 dichters, het beste van tien jaar Meander in het Boekencafé te Eindhoven. Al moest Barwoutswaerder het daar zonder de wonderlijke jongedame stellen, hij had het aardig naar zijn zin dankzij ontmoetingen met de veelal onbekende Meandermedewerkers en aangename gesprekken met onder andere Philip Hoorne, Mirjam Delen en Patty Scholten.
...het poëziefestival Sappho in Ruiselede waar dichters als Leonard Nolens, Luuk Gruwez, Gerrit Kouwenaar, Menno Wigman, Ramsey Nasr en singer/songwriter Kris De Bruyne konden rekenen op een veelkoppig publiek. Met in dat veelkoppige publiek ook weer heel wat dichters. Zo liepen Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame niet alleen alweer Philip Hoorne tegen het lijf, maar ook Paul Rigolle, Xavier Roelens en Jeroen Boone waren van de partij.
...de finale van de Poetry Slam van Menen waar Barwoutswaerder het moest afleggen tegen Katrijn Jonckheere, ondanks het feit dat jurylid Jozef Deleu een goedkeurende duim naar hem opstak toen de jury zich voor het verdict afzonderde. Die juryleden traden nadien stuk voor stuk op, niet alleen Deleu dus maar ook, u raadt het haast, Philip Hoorne, Willy Spillebeen en voorzitter Olaf Risee. Ook organisator Xavier Roelens hinkte het podium op, net als Lut De Block en Bernard Dewulf.
...de Belgische finale van de Fifa Interactive World Cup in één van de Brusselse Heizelpaleizen waar Barwoutswaerder de fijne taak had het scorebord te bedienen en zich met FIFA '06 voor het eerst sinds lang nog eens aan een game waagde. Het was het geschikte moment om zijn baas eens ongestraft onderuit te halen.
...een kerststockverkoop bij Lannoo waar Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame alvast wat cadeaus kochten, voor zussen, voor een vriendin. Maar, om één van de laatste exemplaren van een verzameldichtbundel van Hugues C. Pernath zou geen cadeaupapier gaan.
...een gesprek met de cultuurbeleidscoördinator van Tielt omdat Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame plots het idee hadden om in die stad in allerijl nog wat voor nakende Gedichtendag in elkaar te boksen. Omdat het allemaal wat kort dag was om op stedelijk niveau nog wat voor mekaar te krijgen, verwees de cultuurman de twee onder andere door naar de bibliotheek. Daar werden ze de volgende dag met open armen ontvangen, ondertussen lijkt er al iets op stapel te staan.
...het Boekenfestijn in Gent waar Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame zich weer lieten verleiden om gigantisch veel poëziebundels en ander leesvoer te kopen. Voor zichzelf. Niet voor zussen, niet voor een vriendin. Al moet het gezegd dat de twee toch ook streng voor zichzelf waren en een niet nader te noemen aantal boeken uiteindelijk niet naar de kassa meenamen. Zo bleef er tenminste nog wat geld over om nadien op de kerstmarkt in het centrum rond te dolen.
...de voorstelling van de bloemlezing Met als enig geluid wat geritsel, een uitgave van uitgeverij De Blauwe Engel op initiatief van Theo H.A. Slachmuylders. Iedereen uit de bundel, mocht komen voordragen. Niet iedereen uit de bundel, was in Het Laatste Huis in Hombeek. Daardoor geen voordrachten van pakweg Joris Denoo, Anne Es en Didi De Paris. Die voordrachten begonnen na een korte toespraak van de Mechelse burgemeester Bart Somers. Voor de pauze ontwaarde Barwoutswaerder weinig poëtische parels, maar de wonderlijke jongedame, zijnde Sylvie Marie, maakte dat meer dan goed. Na de pauze had Barwoutswaerder vooral oor voor Slachmuylders en Eric Vandenwyngaerden en voor de sprankelende voordracht van Rita Valentina.
...een golfclub in het Oost-Vlaamse Oudenaarde waar Barwoutswaerder enkele dagen voor Kerstmis belandde. Niet het wegslaan van het golfballetje blijven hem vooral bij, wel een witgeschilderd bord in de toiletten waarop de president de sportbeoefenaar in felgroene letters oproept te helpen de netheid te bewaren. Barwoutswaerder kon niet naast de niet zo nette handdoeken kijken. Zoals gezegd, soms moet hij zijn waar hij niet wil zijn.


pst: Barwoutswaerder laat nog weten dat u hem ook in 2006 zal moeten tolereren en u er met of zonder hem maar beter mooie dagen van maakt.

Oktober telt 31 dagen. Dat weet ook Barwoutswaerder. Toch probeerde hij er de wonderlijke jongedame van te overtuigen dat het er maar dertig zijn. Een dag meer of minder, zowat de helft van de oktoberdagen kwam Barwoutswaerder, al dan niet samen met de wonderlijke jongedame, het huis uit voor wat hij min of meer cultuur noemt.
De eerste oktoberdag was al meteen raak toen Barwoutswaerder naar Menen reed. De cd van Chemical Brothers onderweg leek te helpen, hij won er de eerste voorronde van de plaatselijke poetry slam. Medefinalist Rita De Pita wist net niet de jury te overtuigen, maar wist desondanks de meeste koppen in het publiek voor zich te winnen.
Twee dagen later. Geen prijs, wel een uitnodiging van VT4 voor een avant-première. Als Barwoutswaerder zo'n uitnodiging krijgt, lijkt Nicole Kidman steeds in de film mee te spelen.

Ooit stuurde Barwoutswaerder een sms naar de wonderlijke jongedame met niet meer in dan: Ik kocht je leeftijd. Wellicht sloot hij af met een zoen, misschien ook niet. Barwoutswaerder kan het niet meer checken, al schafte hij zich onlangs een nieuw jengelding met een grotere opslagcapaciteit aan, de sms'jes die hij ermee verstuurt, blijven er niet eeuwig in bewaard. Zo ook niet het berichtje over het kopen van leeftijd.
Dat berichtje sloeg op het aantal boeken dat Barwoutswaerder mee naar huis nam na een bezoekje aan het laatste Boekenfestijn in het Bouwcentrum te Antwerpen. Daar waren wel wat dichtbundels bij. Dichters als Vrouwkje Tuinman, Frank Starik, Erik Jan Harmens, Menno Wigman, Ingmar Heytze en Alfred Schaffer mochten daar toen al dan niet tevreden mee zijn. En Dichtertje van Nescio en The Last Poets van Christine Otten leunden al dan niet dicht bij dichtbundels aan. Alleen de verhalenbundel Kort & Goed met de beste verhalen uit de wereld knipoogde niet naar poëzie.
Het duurde wel een tijdje voordat al die boeken bevrijd werden uit de kartonnen doos, Barwoutswaerder vertikte het om ze van de gelijkvloerse verdieping naar de slaapkamerboekenkast in zijn riant rijtjeshuis te verhuizen.

Barwoutswaerder houdt van taal, ook van vormvarianten binnen een taal, noem het dialecten. Zo heeft hij een onverklaarbare voorliefde voor het enigszins zangerige taaltje dat van tussen de lippen van Limburgers glipt. Een Limburger, zo vindt Barwoutswaerder, heeft dankzij zijn taal al snel iets gemoedelijk over zich heen. En als een Limburgse deerne haar mond opent, tien kansen tegen één dat Barwoutswaerder die deerne meteen sexy vindt. Enkel en alleen omwille van haar taaltje.
Toch rijdt Barwoutswaerder niet zo gek vaak naar het oosten van zijn kabouterland, naar een stad als pakweg Hasselt. Wel stuurt hij zijn inktblauwe Ford Fiesta vaak naar het westen, naar een stad als pakweg Gent. Het verbaast Barwoutswaerder dan ook niet dat het net in die laatste stad is dat hij de wonderlijke jongedame voor het eerst in de ogen keek.

Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Nee, Barwoutswaerder heeft geen zomerslaap gehouden. Barwoutswaerder wil wel eens nachtenlang heel erg wakker zijn om naar muggen te liggen slaan. Het heeft geen naam hoe die vliegende monstertjes een spoor van vernieling hebben achtergelaten op het vel van Barwoutswaerder en op dat van de wonderlijke jongedame.
Muggen en de wonderlijke jongedame, dat waren vaste zomerwaarden bij Barwoutswaerder. En ook literatuur en cultuur waren nooit ver weg. Zo waren er twee dagen Gentse Feesten, waar Albrecht B. Doemlicht en Barwoutswaerder op zondag 24 juli voor Kunstenwinkel Lotte de regen wegjoegen. Dagen daarvoor was de zon al wel op post, toen Xavier Roelens en Barwoutswaerder op vraag van Katrijn Jonckheere bijsprongen nadat duidelijk werd dat alleen de kat van haar mededichter zou komen opdagen.

Gaat u zitten, Barwoutswaerder neemt er zijn agenda bij. Zonder dat hulpmiddel herinnert hij zich immers vaak nauwelijks wat hij in de voorbije dagen zoal uitgevreten heeft. Noem het een slecht geheugen. Noem het de leeftijd.
Zo was hij allang weer vergeten dat hij op maandag 27 juni in een hem vreemd huis zat en daar hoorde hoe drie al wat minder vreemde mensen zijn politieke satire aan het doorlezen waren. Zij zouden die satire een kleine twee weken later in Bonheiden brengen tijdens het Feest van de Vlaamse Gemeenschap. Dat zou weliswaar één dag te vroeg gebeuren, met name op zondag 10 juli en niet op 11 juli zelf, de Vlaamse Feestdag. Wat Barwoutswaerder betreft, donderde dat niet. Hij ligt niet zo wakker van alles wat maar enigszins naar patriottisch aandoend gedoe neigt.
Toch kon hij er niet onderuit om en plein public de Vlaamse Leeuw te zingen toen men hem aan het eind van de middag op het podium vroeg. Barwoutswaerder deed zijn best om dat zingen niet uit volle borst te doen. Het moest nu ook weer niet te hard opvallen dat zijn tekstkennis van het lied niet je dat is.
Voor dat afsluitend gezang was het al bij al een gezellige middag geweest. Er was zon, er was een niet onaardige betaling, er was de wonderlijke jongedame. En er was poëzie die, zo werd gezegd, ook licht kon zijn.