Een gesprek met Irene Langenfeld

Geïnspireerd door de website "Around the world in 80 meals" (www.80meals.blogspot.com) wil Irene Langenfeld dit jaar bij een aantal dichters thuis de maaltijd gaan gebruiken. 'Eten met Poëten', zoals haar actie heet, is vorige week van start gegaan en moet uitmonden in een reeks verslagen op haar weblog én in een slotfeest aan het eind van 2006, waarvoor alle poëten die meegewerkt hebben uitgenodigd zullen worden.
"De bedoeling is dat ik met de dichter datgene eet wat hij gewend is te eten", zo zegt Irene. "Dus haalt hij iedere avond patat bij de snackbar of laat hij altijd pizza's bezorgen, dan doe ik vrolijk mee. Ik verwacht echt geen vijf-gangenmenu, al heb ik daar natuurlijk geen bezwaar tegen... De hele opzet van deze actie is dat ik meer te weten kom over de dichter in het algemeen en zijn/haar eetgewoontes in het bijzonder."
Intussen is ze al gewaarschuwd voor onsmakelijke types in dichtersland en is haar een sterke maag toegewenst: "Maar ik heb intussen ook gemerkt dat er wel degelijk culinair onderlegde dichters zijn. En bang om door mijn actie te dik of juist te mager te worden ben ik niet. Ik weeg al jaren vijftig kilo schoon aan de haak en mochten de maaltijden erg karig zijn, dan zal ik mezelf thuis bijvoederen."
Hoopt ze bij dichters meer rijmende combinaties als ei, prei en balkenbrei, of kaas met varkenshaas voorgeschoteld te krijgen? "Ha ha, ik verwacht juist allitererend eten zoals biefstuk, bintjes en bloemkool, of vooraf soep, dan stamppot en sorbet na! Overigens hoop ik op variëteit, want ik zal op mijn weblog van elke met een dichter genoten maaltijd verslag doen. Wanneer ik bij alle dichters vegetarisch te eten krijg of ieder diner uit aardappelen, groente en vlees bestaat, wordt het op den duur nogal saai. Er zijn legio mogelijkheden, zoals een picknick in de zomer of een veganistische maaltijd, én ik heb al een toezegging van een dichter om bij een daklozencentrum te gaan eten."

Op dit moment is Irene met vijf dichters in gesprek voor een concrete eetafspraak. Maar helaas heeft ze ook al een paar afzeggingen binnen, waaronder een van de stads(deel)dichter van Amsterdam. "Hij vond het een leuk initiatief, maar hij heeft de komende maanden geen tijd. Jammer, ik denk dat je als stads(deel)dichter toch een voorbeeldfunctie vervult en bovendien schijnt hij erg lekker te kunnen koken. Wie weet lukt het later nog..."
Heeft ze ook nog voorkeuren voor bepaalde dichters? "Ik zou graag bij Bart Chabot willen gaan eten, met Pierre Wind als kok. Volgens mij wordt dat een zeer enerverende avond. Ook heb ik de tip gekregen dat Barry Fitton goed kan koken. Hij ziet er in ieder geval weldoorvoed uit. Een goede kok hoort een beetje dik te zijn. Een heel magere kok vind ik verdacht."
Zelf kookt Irene vooral véél. "Ik heb twee zoons, een vriend met een zoon en vaak komen er nog allerlei vrienden en vriendinnen van mijn kinderen aanwaaien. Meestal zitten we met minstens vijf personen aan tafel, die ook nog eens bijzonder hongerig zijn. Maar als er ooit een dichter bij míj komt eten, zou ik hem of haar het liefst op een pittige rendang trakteren..."

Hoewel Langenfeld pas sinds de lente van 2005 schrijft, heeft ze in kleine kring al behoorlijk veel opzien gebaard. "Vorig jaar ben ik geïnspireerd geraakt door een aantal dichters die ik op Ruigoord zag optreden. Toen ben ik begonnen met het schrijven van mijn boekje 'Vunzige Verzen en andere Liefdesgedichten'. Ik heb wat werk aan Hans Plomp laten lezen en hij regelde een week later al een optreden voor mij op een erotic poetry night. Toen moest ik, ondanks mijn podiumvrees, met de billen bloot (figuurlijk gesproken). Ik was erg nerveus maar omdat ik mij niet door mijn angsten wil laten leiden, heb ik het toch gedaan. Gelukkig reageerde het publiek enthousiast. Voordragen van gedichten is een vak apart, waarover ik nog veel moet leren. Ik denk ook dat het een kwestie is van kilometers maken: hoe vaker je het doet, hoe beter het gaat."
Zelf is Irene vooral gecharmeerd van Lucebert, Karel ten Haaf ("buitengewoon komisch, met veel zelfspot"), de dichters van Epibreren ("goede teksten en uitstekende perfomance") en de Engelstalige dichter Eddie Woods. "Zijn gedichtenbundel 'Tsunami of love' raakte mij erg. Hij heeft zijn liefdesverdriet zeer indringend, bijna exhibitionistisch beschreven."

Gevraagd naar een tekst waarmee ze zichzelf aan haar lezers zou willen presenteren, noemt Irene het motto dat ze aan haar boekje meegaf:
Hoe Langenfeld's actie ook zal verlopen, de dichters die haar van hun kookkunsten of patatje willen laten meegenieten hoeven in ieder geval niet te vrezen dat er een schuchtere, zwijgzame dame op bezoek zal komen. Dat ze niet op haar mondje gevallen is, bleek onder meer bij de presentatie van de erotische verhalenbundel 'De Lakjurk' van Guilly Koster. Irene: "Guilly had mij vunzige verzen horen declameren en mij later gevraagd of ik tijdens zijn boekpresentatie een paar van die verzen wilde voordragen. Dat leek hem wel toepasselijk en stiekem wilde hij de boel ook een beetje shockeren. Ik heb toen o.a. mijn gedicht 'Geil' voorgedragen. Dat shockeren is wel gelukt, veel mannen én vrouwen moesten blozen..."