Toegegeven: ik reed met een grote inktpot vooringenomenheid naar Tielt. Erger nog: in mijn potje geen koningsblauw: eerder inktzwart... Op vorige poëzieavonden voelde ik me altijd haast indommelen en wegzakken in een papje van woorden en zinnen. Ik had me dus op het ergste voorbereid en had een extra-zacht donskussen onder mijn t-shirt verstopt...
De avond begon met een fascinerend decor ontworpen door Jan Vanriet. We kregen een brief van Herman de Coninck in onze handen gestopt. En toen Piet Piryns van wal stak, wist ik dat dit geen saaie avond zou worden. Piet heeft namelijk de gave om met een schijnbare knorrigheid vaart en humor in zijn presentatie te brengen.
Eerst en vooral lazen de vijf aanwezige dichters elk hun memorium-gedicht voor voor Herman de Coninck. Heel sereen verliep dat.
Daarna hadden de 'verwanten' elk een blokje om op te vullen. De aankondigingen van Piryns waren vinnig en losjes: ideaal. Leonard Nolens liet zijn hypnotiserende woorden op ons los. Ik hoorde 'Bres' al eerder, nooit eerder luisterde ik zo geconcentreerd: Nolens was duidelijk in goede vorm. Toch moet gezegd: na drie teksten kwam een dipje om de hoek kijken. Gelukkig verdween het gauw, want de blokjes waren kort.
Anton Korteweg ontpopte zich in Tielt al gauw tot publiekslieveling. Met zijn grappige losse beentje en zijn typische [aa]-klank bracht hij glimlach in de zaal. Zijn gedichten maakten het publiek losser en dat werkte wel.
Luuk Gruwez reciteerde zijn bekende kankergedichten en een gedicht voor zijn 'zwaarlijvige' vader en de publieksglimlach verdween prompt. Maar toen hij zijn wielrennergedicht voorlas, verscheen die weer even vlug.
Anna Enquist bracht emotionele gedichten over de dood van haar dochter. Een indrukwekkende verschijning, vond ik: een wijdbeense dame met eigen stijl... Haar gedichten ontroerden. Een ondankbare taak voor Myriam Van hee volgde: in de sporen van Anna Enquist lopen valt niet mee. De gedichten van Van hee zijn mooi en puur, haar voordracht was voor mij te lichtgevooisd. Maar ik gaf haar graag een tweede kans: Van hee is namelijk één van de eerste dichteressen die me ingepakt hebben ooit...
Na de pauze: meer afwisseling. Volgens 3 thema's, die Piryns aangaf met prozafragmenten van de Coninck, kwamen de dichters aan bod: thema's waren het terugkijken naar de kindertijd, de liefde en dichten.
Enquist en Van hee verloren hier aan kracht. Behalve dan het bekende gedicht 'Brief' van Van hee dat me even deed warm worden. Korteweg moest het weer van zijn grapjes hebben, die eigenlijk geen grapjes waren: de mensen bleven maar lachen met dat grappige mannetje. Hoewel dat vast niet meer de bedoeling was. Jammer! Nolens was minder hypnotiserend en voor mij aangenamer en Luuk Gruwez las zijn lef-gedichten over dichters die naar rolmops ruiken en een taal die hem niet los laat, nooit.
Slotsom: Een mooie avond dankzij goede afwisseling. Luuk Gruwez was voor mij de enige die overeind bleef, boeide, groeide en ontroerde het hele programma van 'Koningsblauw' lang. En bovenal: ik was mijn kussen helemaal vergeten!