Wat voor nieuwe ontwikkelingen zie jij op dit moment plaatsvinden in de podiumpoëzie?
Sven Ariaans: Ik zie een paar dingen. Ten eerste dat de podiumpoëzie zo langzamerhand volwassen geworden is. Podiumdichters van het eerste uur, zoals Erik-Jan Harmens en Tjitske Jansen, hebben bij gerespecteerde uitgeverijen bundels gepubliceerd die door zowel recensenten als het publiek goed zijn ontvangen. Tegelijkertijd schieten nieuwe slampodia als paddestoelen uit de grond en is de aanwas van nieuw talent groter dan ooit. Vroeger kwam je in het slamcircuit telkens dezelfde dichters tegen. Op zich is dat gezellig. Je leert elkaar kennen en met sommigen raak je ook daadwerkelijk bevriend. Het had echter ook een nadeel om telkens weer met elkaar op te treden. Ik ben zo'n dichter die, net als veel podiumdichters van de "oude garde", erg lang doet over het schrijven van een nieuw gedicht en daarbij heb ik ook nog eens de neiging om tijdens "belangrijke" optredens te vertrouwen op mijn greatest hits, met als gevolg dat ik me soms doodschaamde [...] voor mijn collega's als ik voor de zoveelste keer dezelfde gedichten voordroeg. Het leuke van de nieuwe stroming podiumdichters is dat het over het algemeen veelschrijvers zijn. En ze hebben meer lef. Durven zichzelf te vernieuwen. Een andere ontwikkeling die ik zie is dat er grofweg twee categorieën aan het ontstaan zijn van podiumdichters. De eerste groep richt zich met name op het schrijven, heeft als diepste wens om ooit gepubliceerd te worden en gebruikt het podium als middel om zichzelf in de kijker te spelen bij uitgeverijen, of in ieder geval om een soort dichterlijk CV op te bouwen. De andere groep bestaat uit podiumdichters pur sang. Zij schrijven ook echt met het oog op het publiek en kicken op het optreden zelf, op het contact met de zaal. Ik spreek geen voorkeur uit voor een van deze categorieën. Beide groepen bevatten zowel interessante representanten als mindere geesten. Het is een hardnekkig vooroordeel dat poëzie bedoeld voor papier niet overeind blijft op het podium of andersom. Niet alles hoeft je smaak te zijn, maar kwaliteit redt het naar mijn mening altijd. En dat vind ik persoonlijk misschien wel de allerinteressantste ontwikkeling : dat het podiumpoeziepubliek door de jaren heen een stuk wijzer is geworden. Het weet wat er te koop is en valt niet meer voor de gek te houden, het prikt tegenwoordig door zowel hoogdravende onzin als ordinair effectbejag heen maar kan ook oprecht genieten van werkelijke talent. In Festina Lente, de oudste poetryslam van Nederland, is het trouwe publiek vaak bekwamer dan de vakkundige jury. En daar lijkt mij de poëzie voor te zijn bedoeld; niet voor de dichter, niet voor recensenten of jury's, maar voor het publiek. Ongeacht of ze nu vanaf papier komt of van het podium.