Barwoutswaerder
het begin van een sprookje

Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Voor het derde jaar op rij mocht Barwoutswaerder naar de vooropening van de Boekenbeurs in het Antwerpse Bouwcentrum. Aan de vorige keer hield hij een liefdeskater over. Daarom besloot hij het ditmaal in zijn eentje te wagen. Soms wist hij niet of dat wel de juiste beslissing was. Hij hoorde anderen woordelijk herhalen wat zijn sprookjesprinsesje had gezegd. Of wat hij haar in het oor had gefluisterd. Zinnen als Heb je dit al gelezen? Dit is zo goed. Thuis heb ik Alle Verhalen van Roald Dahl.
Na een jaar staat die klepper van Dahl nog steeds ongelezen in Barwoutswaerder zijn boekenkast. Dat heb je met junks. Die ontlenen dichtbundels en romans bij de vleet. Bij voorkeur in minstens twee bibliotheken. Ondanks het feit dat het hen heel wat moeite kost om al dat leesvoer binnen de uitleentermijn te verslinden, kunnen ze het niet laten om ook nog eens her en der een boek op de kop te tikken. Ze sussen zichzelf met de waangedachte dat ze er ooit wel eens een gaatje voor zullen vinden.
Barwoutswaerder beseft dat als er een creditcard in zijn portefeuille zou zitten, hij ook via het internet zijn honger zou beginnen stillen. Daarom wil hij zo'n plastic rechthoekje niet. Uit zelfbescherming wellicht. Het is goed om af en toe de maag te laten grommen.
In de enkele seconden dat hij toekeek hoe een hostess het afscheurstrookje van zijn inkomstkaart rukte, beloofde hij zichzelf plechtig dat hij zich zou intomen. Er was al genoeg hectare regenwoud voor hem gesneuveld. Kijken, ja zelfs aankomen mocht, meenemen niet.
Plechtige beloftes aan zichzelf kan Barwoutswaerder slechts zelden houden. De avond van de vooropening behoorde niet tot die zeldzame uitzonderingen. In een moment van zwakte telde hij de nodige euro's neer voor Als er al een begin bestaat, een bundel kortverhalen van Wim Urgel. Die auteur, de man achter uitgeverij Kramat, vertelde over een oude droom. Een droom waarin Barwoutswaerder zich wel kon vinden.
Want, zoals het een sprookjesfiguur betaamt, droomt Barwoutswaerder dolgraag. Neem nu de droom die ontstond toen hij een jongetje van acht was. Bij een bezoek aan de Boekenbeurs had hij gezien hoe mannen én vrouwen aan tafeltjes in boeken zaten te krabbelen. Eens thuis zette hij zich meteen aan de keukentafel en deed daar exact hetzelfde. Dat wist zijn moeder blijkbaar niet te waarderen, ze trakteerde de jonge Barwoutswaerder op een oorvijg. De pijn van die oorvijg was nog niet uitgezinderd of hij had zichzelf al plechtig beloofd dat ook hij ooit ongestraft boeken zou bekladden.
Het is één van die schaarse beloftes aan zichzelf die Barwoutswaerder wonderwel wist te houden. De twee vorige jaren zat hij ongeduldig op de stand van uitgeverij Zuid & Noord te wachten tot iemand hem om een hanenpoot vroeg. Vaak gebeurde dat niet. Sindsdien moet je bij Barwoutswaerder niet meer over romantiek beginnen. Al kan dat ook te maken hebben met dat ene sprookjesprinsesje.

Sprookjesprinsesje of niet, Barwoutswaerder hield het niet bij de vooropening. Hij keerde nog een keer naar de Boekenbeurs terug om in zaal Retorica de uitreiking van Bloemlezing aan elkaar te praten. Het was de bedoeling dat jonge poëten tussen 8 en 12 jaar die aan die gedichtenwedstrijd deelnamen, hun ouders met een gedichtje in de bloemetjes zetten. Sprankelend wat sommige dichtertjes al uit hun pen wisten te schudden. Die mening deelde ook de jury die bestond uit Ann Bloemen (Kidcity), Jan Ruysbergh (Jommekeskrant) en de kinder- en jeugdauteurs Luc Descamps, Kristien Dieltjens, Patrick Lagrou, Inge Scheynen en Johan Vandevelde.
Zij duidden in twee leeftijdscategorieën tien finalisten aan. Barwoutswaerder is er zeker van dat iedereen die een boek of boekenpakket van Clavis mee naar huis mocht nemen, daar ontzettend van zal genieten. Stilletjes hoopt hij dat het allemaal junks worden. En, al zal je het hem niet zo gauw horen toegeven, op de winnaars die voor mama en papa een jaar lang boeketten van Fleurop Interflora verdienden, is hij best jaloers. Barwoutswaerder zou willen dat hij zelf wat meer bloemen in huis haalde en wat minder boeken.
Misschien had hij aan Joris Denoo moeten vragen wat die van bloemen vond, toen ze elkaar voor de stand van De Eenhoorn tegen het lijf liepen. Nee, er moest in plaats daarvan alweer over literatuur worden gekeuveld. Barwoutswaerder was ontdaan dat zelfs een man als Denoo het niet altijd makkelijk heeft om een uitgever voor zijn poëzie en andere parels te vinden. Ook in de literaire wereld is gerechtigheid soms ver zoek. Al hoeft er ook niet constant gekankerd te worden, zo was Barwoutswaerder blij verrast toen Denoo opbiechtte dat hij het wel leuk zou vinden als ze ooit eens samen op een podium zouden staan. Twee sprookjesfiguren op enkele vierkante meters, ook Barwoutswaerder hoorde daar wel muziek in.
Hij fladderde nog enkele stands langs om in al zijn vrolijkheid 25 euro op te hoesten voor de verzamelde gedichten van Lucebert. Want, zo meent Barwoutswaerder, dichtbundels, daar heeft een junk er nooit genoeg van. Zeker niet als je er probleemloos hinderlijke achtpotigen mee kunt vellen.

pst : Barwoutswaarder laat weten dat u de Boekenbeurs in het Bouwcentrum te Antwerpen nog tot en met donderdag 11 november kunt bezoeken.

{David Troch}