zeven dwergen

in het bedorven trappenhuis
nam ik je in een houdgreep
belemmerde je uitzicht op de vijvers
je hield er een wijnvlek aan over
vooral dat ik ondermaats grinnikte

toen hokten we nog op dwergvoeten
en staken feilloos nachten in brand
we schilden aardappelen voor de waterzooi
wauwelden in keurig nederlands over
weduwen die ons schaamteloos begluurden

de dagen zijn korter, de jassen ruimer nu
de winter bevroedt het vreedzaam overleg
onder de lamp bekijken we de foto's
en bedwingen een beschaafde lach

guitig zet je de raampjes op een tocht
het bevroren land lijkt wel een wereld
zeven dwergen wiegen je in slaap
je bent drie maand zwanger nu

(25 november 2004)


Eric Rosseel

auteurspagina Eric Rosseel
reageer op dit gedicht




antwoord

licht spreidt zich open
in de kamer die ik mateloos bewoon
tweemaal waarom vraag je
ik weet geen reden
vraag en antwoord speel ik niet

ik spaar het licht tot de rand van mijn pupil
terwijl ik reddeloos de schemering bemin
die schaduw heet en schilderij
tot het verdwijnt

bod met tegenbod
zeg ik

neem mij
duw me tot de rand
spaar wat ik verkwist
bemin de droogte en
de oeverloze stroom
en weet
dit is dit


Lisette Waterschoot

auteurspagina Lisette Waterschoot
reageer op dit gedicht




Museumbezoek met klas

Dit schilderij stelt god voor, kinderen. Oogklepjes op
dan kun je dieper kijken. Hij is de blauwe lucht, het
korenveld, zie je hem golven? Hij is de wind die
van de bergen waait

Hij heeft ons innig lief. De dag ligt om de hoek
dat hij zich zetelt op een wolk. Onder zijn pij
draagt hij een pot aeonen. Knikkers gevuld met
pure eeuwigheid

Hij strooit ze rond. Wie het eerste vangt die wint


Taede de Boer

auteurspagina Taede de Boer
reageer op dit gedicht




Sanssouci voorbij
hoe het destijds was
ik weet alleen nog hoe ik jou
voor de muurval
tegen de maagdelijk witte ochtend
een engel tegen de nevel
en tegen alles aan één kant

en hoe het daarna verder ging
in de gure avond
in het midden van de straat
waar we de grens overstaken
en nooit meer verbraken
wat we onze ouders beloofden

nu is er nog steeds geen Turkse koffie
in het hotel aan de ene kant
van de Bleibtreustraße
de klok terug bij jaren later
nu valt iemand verkeerd
en moet het met de dood bekopen

als gekken trekken we de straat op
iemand vraagt
wie trekt een muur omhoog
wie roept de moeders naar buiten
wanneer wordt het weer
sneeuwlicht



Wout Joling

auteurspagina Wout Joling
reageer op dit gedicht




twee versteende beesten

1. in vogelvlucht

Zwarte zwermen lonken naar de horens
van de stad. Het is oktober en nog zwoel.
Het stenenbeest ligt met haar vele torens
in de zonneroes. En toch, een vreemd gevoel

bekruipt me op de Oude Markt. De teugels
van het briesend winterpaard lijken bevrijd
en zomer, met zijn veel te tere vleugels,
trekt zich terug voor wat daar in de verte rijdt.

Beschonken lijkt wel deze zwaluwvlucht,
het dronken zwalpen van de afgewaaide blaren;
om dan ineens een vorm te zijn; als scharen,
feilloos watten scherend uit de droge lucht.

Genageld sta ik aan de witte stenen,
en blijf totdat de zomer is verdwenen.



2. Oog in oog

De winterochtend had een blauw gezicht,
dat strak gewreven, glad gespannen was.
De zon schonk schuchter wat bevroren licht
en speelde met het witte van het gras.

Er lag iets langs het pad; in dunne stilte
aangekleed; alsof van glas in lood gemaakt.
Iets teders, maar toch ook in stalen kilte
ingewikkeld; hulpeloos en diep geraakt.

Beweging was terloops – onnozel haast –
gegleden uit het leien verendek.
De ogen hadden snel een laagje waas
gesponnen om hun glans. En ik dacht, gek,

hier sta je, levend – oog in oog – met Dood,
die heel de wereld in een tortel uitvergroot.


Tom van Haerlem

auteurspagina Tom van Haerlem
reageer op dit gedicht




Contactadvertentie

Gescheiden vrouw, 28 jaar
zoekt man
die zich niet laat vangen
Zoiets als melk met chocotofs

De koude sensatie
van hartezeer
Met hartverwarmende caramel
Die smelt in de mond


Mira Saia

auteurspagina Mira Saia
reageer op dit gedicht

De geur van teer, houtvuren en rottende keutels hangt in de lucht van de uitgestrekte Noord-Amerikaanse laagvlaktes waar de wind eeuwenlang vrij spel had en alles voortjoeg wat zwak was, maar waar nu de steden zich formeren en uitbreiden. Een land in schemertoestand onderweg naar morgen. Hier wordt De raaf (1845) gecomponeerd, in een tochtig, rozen begroeid duister huis met tegenstribbelend haardvuur, krakende vloerplanken en het gehuil van een ongure bries rond de woning.


De alom en immer aanwezige dood doet zich vooral gelden in het grote hoesten, longtering. Men zegt wel dat 'de raaf' een schreeuw van pijn is, een roep om hulp van de dichter voor de zieke echtgenote, die twee jaar later zal sterven.


Poe verwenst de raaf en wie weet, zag ooit een adelaar op zijn hoge vlucht de rook opwaarts kringelen uit het verdoemde poëten kot, in dat jaar, op die dag.


Misschien heeft de adelaar het aan zijn kindertjes doorverteld. Terwijl de geur van kolenvuur en heet ijzer voor een moment de kou wegneemt bij het passeren van de smidse en een op hol geslagen tweespan voor tumult zorgt, werkt de dichter aan zijn verzen.


Er bestaat een oud Engels gezegde; 'a black dog on your back', dat betekent zoveel als door de duivel bezeten zijn, Poe droeg een raaf mee op zijn schouder. Al sinds de tijd van de Romeinen is de raaf een vogel van slechte voortekenen.
Poe stierf in 1849 onder mysterieuze, doch waarschijnlijk alcoholische omstandigheden.

Wanneer je The Raven in zijn geheel leest bekruipt je een vreemd naargeestig gevoel, alsof je een ongekuiste blik wordt vergund in de gapende muil van een getormenteerde dichtersgeest. Hieronder volgt het in de vertaling van Bob den Uyl.


Literatuur:
David Sinclair - Edgar Allan Poe, Minneapolis, 1970
Roger Asselineau - Edgar Allan Poe, London, Melbourne and Toronto, 1977
Bob den Uyl - Hoe en waarom Edgar Allan Poe The Raven schreef, Amsterdam, 1983
August Hans den Boef - Edgar Allan Poe Amsterdam, 1993

Sites:
museum.media.org/radio/
bau2.uibk.ac.at/sg/poe/Work.html

Op de site van Meander was er de laatste tijd vooral aandacht voor de poëziewedstrijd voor jongeren. De eerste ronde is afgelopen. De tien deelnemers die doorgaan naar de tweede ronde zijn bekend gemaakt. Met zes van hen kunt u op de voorpagina kennismaken. De rest volgt komende week.

Annette van den Bosch interviewde jurylid Erik Jan Harmens, al was dat eigenlijk omdat van hem een tweede dichtbundel is verschenen.

Barwoutswaerder vertelt waarom hij de afgelopen tijd zoveel kreetjes uitsloeg.

Caroline Kramer

Kunnen ze de bundels van Erik Jan Harmens (*1970) in het vervolg niet voorzien van een stickertje 'grof taalgebruik'? Voor de duidelijkheid meteen maar een citaat:


Welkom, lezer, in de gitzwarte wereld van de underperformer! Het geciteerde vers is meteen een van de sterkste gedichten uit de opvolger van zijn goed ontvangen debuut In menigten (2003). Niet leuk? Dan kunt u de rest van deze bespreking maar beter ongelezen laten.

Erik Jan Harmens houdt er kennelijk van om zijn gedichten net als Ilja Leonard Pfeijffer te doorspekken met pornografische taal. Geil maken, afrukken, met je kont draaien, pijpen, paaldansen, gangbang – het zijn allemaal standaardonderdelen van Harmens' talige wereld. Kutopmerkingen van een dagdromer, zoals het laatste vers met de treffende titel 'Slotgebed' suggereert? Erik Jans universum bestaat in ieder geval hoofdzakelijk uit innerlijke monologen die het goed zouden doen in de kroeg. Gefantaseer van een stoere knul dat zo lekker past tussen alle platte moppen aan de tap.

In Underperformer gebruikt Harmens vaak opsommingen, steeds met één woord per regel. De eerste strofe is er meteen zo-een: 'streber / lathooglegger / outperformer'. Het is een stijlmiddel dat opvalt, maar ook kan leiden tot verveling. Nog een paar andere: 'loser / handdoekwerper / underperformer', 'midazolam / morfine / rocuronium' (meerdere keren, eenmaal zelfs met de doseringen erbij), 'tongafbijter / rodeloperzuiger', 'bloedspuwer / doorligger / kleine doorschijnende man'. En een iets uitgebreidere variant:


Wat ook opvalt, zijn de lange zinnen, die soms wel twee regels lang zijn. Hierdoor krijgen Harmens' gedichten een afwisselend ritme, wat handig kan zijn op voorleesavonden. Ik heb Erik Jan Harmens nooit horen voordragen als slam-dichter, maar ik kan me voorstellen dat zo'n optreden gepaard gaat met vette beats en dergelijke. Het drama wordt er pets-pats-boem ingestampt. In die zin is het toch vooral dampende jongensromantiek wat de klok slaat. Harde taal, afkomstig uit porno- en misdaadromans, verwijzend naar een gewelddadige eenentwintigste-eeuwse context, maar evengoed Romantiek met een hoofdletter R: 'zigeunerjongenschmerz / bij het touwklimmen als laatst gekozen weggepest'. Mogelijk bedoelt Harmens dit allemaal erg ironisch, maar het is toch vooral gespeelde hardheid wat de lezer ervaart. Hier en daar tref je een klein hilarisch intermezzo aan, zoals de strofe over het verwisselen van een autoband bovenaan bladzijde 17, maar cynische somberte overheerst.

'Alles is taal', schrijft Erik Jan Harmens op bladzijde 39 van zijn nieuwe bundel. Inderdaad: alles is bij hem taal die uit stoerejongensdromen afkomstig lijkt. Veel bluf en agressie. Met het risico – dat ook – van voorspelbaarheid. In de VPRO Gids van 12-18 maart 2005 laat Arnon Grunberg ons in zijn Yasha-column meegenieten van zijn fantasieën over het gebruik van vleeshaken. Hij schrijft onder meer: 'Aan de andere kant is het de plicht van de schrijver zich dingen voor te stellen, en is het een naïeve gedachte dat je alleen overtuigend over die vleeshaak kunt schrijven als je er zelf aan gehangen hebt. (Daarvoor zijn een paar aardige bewijzen aan te voeren.) Wat je met een vleeshaak kunt, kun je niet met woorden. Er bestaat geen verbaal equivalent voor de vleeshaak. [...] Het is onmogelijk immuun te worden voor de vleeshaak, je kunt hooguit sterven, maar voor woorden zou je na verloop van tijd immuun kunnen worden.' Waarna Yasha/Grunberg eindigt met een morbide grapje over een spelletje 'vleeshaakje' met de partner van de lezer. Je zou haast gaan vermoeden dat hij vlak voor het schrijven van zijn column de volgende strofe van Harmens heeft gelezen:


Erik Jan Harmens heeft een eigen stemgeluid als dichter. Het universum dat hij zijn lezers voorschotelt, is misschien niet ieders 'cup of tea', maar het is wel consistent en wat taal betreft weer eens iets anders dan Nijhoff, Achterberg of Kopland. Harmens' idioom doet hier en daar aan Deelder denken. Maar qua stijl zit hij misschien nog wel het dichtst bij C.B. Vaandrager, die andere grotestadsdichter uit Rotterdam. En dat bedoel ik op de valreep toch nog als een compliment.


Annette van den Bosch sprak met Erik Jan Harmens. Lees het interview hier.

Hugo Pos (Paramaribo, 1913) studeerde rechten in Leiden en Parijs. Hij werkte dertien jaar in Suriname als rechter en procureur-generaal en was vanaf 1964 rechter in Amsterdam en raadsheer in Den Haag. Na zijn pensionering werd hij recensent van Het Parool en Trouw en schreef hij een 15-tal bundels kwatrijnen (o.a. Nestoriaanse kwatrijnen en Het talmen van de tijd) en verhalen (o.a. De ongewisse tijd). Zijn autobiografie In Triplo (1995) werd bekroond met de E. du Perron-prijs.
In de maanden voorafgaand aan zijn dood in november 2000 schreef Pos Twaalf Balladen. De maker van het Nationaal Monument Slavernijverleden Erwin de Vries (Paramaribo, 1929) voorzag elk gedicht van een tekening, op ware grootte (34,3 X 24,8 cm staand) afgedrukt en In de Knipscheer kon er dankzij de steun van het Prins Claus Fonds een fraai verzorgde en niettemin betaalbare uitgave van maken.
De dichter van puntige kwatrijnen als


en



is in weerwil van de gekozen vorm ook in de meeste van de balladen eerder iemand van korte, scherpe constateringen dan een genoeglijke verhalenverteller: 'Bepaalt het lot het hoe en wat/ zijn wij pionnen, losse stukken/ of is het enkel grootheidswaan/ dat wat wij willen ook moet lukken' heet het in 'Ballade van de Ouderdom'. En in 'Ballade van de Ommekeer' schrijft hij: 'Trouw. Jarenlang heb ik decreten/ gehoorzaamd zonder ooit te weten/ of het niet wijzer was Godbeter/ ze met het huisvuil mee te geven// al wat wij weten keert zich om en om.' De bundel is evenzeer een eerbewijs aan de wijze illusieloosheid van de ouderdom als een bevestiging van het feit dat het mogelijk is tot op hoge leeftijd een spitse, speelse geest te behouden.


*
Van Antjie Krog (1952) verschenen in Nederland o.a. de novelle Relaas van een moord en de gedichtenbundels Om te kan asemhaal, Kleur komt nooit alleen en Liederen van de blauwkraanvogel. Wat de sterren zeggen bevat een keuze uit haar poëzie, een tweetalige uitgave (de vertaling is van Robert Dorsman) die vergezeld gaat van een cd waarop zij de gedichten voorleest, ingesproken tijdens een studio-opname in Amsterdam. Weinig andere dichters hebben bij hun voordracht een présence die met de hare te vergelijken is: dwingend, haast onverbiddelijk, in alle expressiviteit volstrekt overtuigend en met een stem en dictie waarop bijvoorbeeld Ellen Vogel vanwege de vanzelfsprekende natuurlijkheid jaloers zou kunnen zijn. 'Ik ben/ de here hoort mij/ een vrije vrouw verdomme' ('ek is/ die here hoor my/ 'n vry fokken vrouw') schrijft zij in 'Paternoster', en in iedere regel hoor je het qua vorm en inhoud terug, direct al in het eerste gedicht 'Waiting for Meaning':


In een kort 'Ten geleide' schrijft Krog: 'Je schrijft gedichten met je tong. Je schrijft op wat je hoort. Zoals andere mensen muziek horen als ze noten lezen, zo hoort de dichter het geluid van een gedicht. Daarom houd je van poëzie, omdat je houdt van het geluid van medeklinkers, omdat klinkers je vertederen, omdat je tweeklanken voelt kloppen in je borst. Klank is de oerwortel van poëzie.' En dus proeft ze de woorden, fluistert ze, verbijt ze, acteert ze, beeldt ze uit in een ongelooflijk rijk palet aan klanken en dat alles zonder enige terughoudendheid. Om met deze stimulerende bundel lezen en luisteren te combineren is een waar genot.


*
De Stichting Oost Europa Projecten bracht als decembernummer van het Balkan Bulletin onder de titel Wachtend de zomer een tweetalige bundel Bulgaars/Nederlandse poëzie uit met werk van Blaga Dimitrova, Valeri Petrov, Youri Letchev, Christo Botev, Ivan Vazov, Elisaveta Bagriana en vele andere ouderen en jongeren wier namen alleen bij ingewijden bekend verondersteld mogen worden. Hoewel het een wat smoezelige uitgave is (de bewuste stichting zou best eens armlastig kunnen zijn), is de inhoud alleszins de moeite waard. Het Bulgaars is volstrekt ontoegankelijk, maar het niveau van de gedichten blijkt verrassend hoog - wat meteen ook een compliment aan de vertalers is – en de bijgevoege biografische aantekeningen volstaan voor een eerste oriëntatie. Aanbevolen!



*
Oktober vorig jaar verscheen bij Uitgeverij Contact en Uitgeverij Bornmeer een tweetalige bloemlezing met werk van 23 Friese dichters:Droom in blauwe regenjas / Dream yn blauwe reinjas. Omdat nogal wat van de opgenomen dichters succesvol zijn in het podiumcircuit, is er nu een DVD die daarop inspeelt en waarop van alle dichters de voordracht te zien en te beluisteren is, waar nodig voorzien van Nederlandse ondertiteling. De dichters worden rustig in beeld gebracht, veelal in close up, en opvallend is hoezeer de camera de tijd neemt om de dichters hun ernst te gunnen. De DVD is aardige aanvulling op het boek, maar had natuurlijk al in een eerder stadium gemaakt moeten worden en dan gewoon bij het boek moeten zijn ingesloten. Bij het volgende Friese project dan maar.


*
Tussen het grootstedelijke Podiumpoëziegeweld probeert ook Boxtel een plaats te veroveren. En met kennelijk succes, want het in januari van dit jaar gehouden tweede festival leverde prompt ook de tweede bundel op: Dicht-Slam-Rap 2005, met 39 gedichten en slams, één rap en als extra lokkertje twee nieuwe (goede!) gedichten van jurylid Victor Vroomkoning. Onder de twaalf geselecteerden een drietal dat ook van Meander bekend is: G.M. Berelaf, Floris Brown (weer vertaald door Alfred Schaffer) en Pom Wolff (wiens gedicht 'Ja' al eens Meanders Gedicht van de Maand was – okt. 2004, Meander 251). De winnaar was Eindhovenaar A.C.G. Vianen, die in de twaalf strofen van 'De zegger van het zeggen' het rederijkerskunststukje uithaalt precies 120 keer een vorm van 'zeggen' te gebruiken. Dat gaat zo:


De presentatie zal alles geweest zijn. Een aardig, keurig verzorgd bundeltje, vooral interessant voor degenen die dergelijke festivals actief volgen.


*
Ik volg de tedere lijn is een bescheiden (29 gedichten) maar mooi uitgegeven bundeltje (bij ieder gedicht staat een vignet van Max Schreuder) van Ruth Bueno de Mesquita. Een groot talent lijkt ze niet, en het beste wat je ervan kunt zeggen is dat de gedichten een zekere pretentieloze naïviteit hebben. Dit schrijft ze bijvoorbeeld in 'Geestig':


Maar of dat een uitgave rechtvaardigt?

Zoals altijd ging ook deze ochtend iets kapot in mij toen ik naar beneden keek. Al weet ik niet goed wat. Vandaag lag vlak voor onze woonst het kanaal en ik zag vanuit mijn ooghoek onze tandarts de brug oversteken. Hij was gehaast, zoals wel vaker, en vermoedelijk op weg naar zijn praktijk. Het had iets troosteloos, die man met dat koffertje door die grijsblauwe mist – ik onderdrukte een snik terwijl Ida haar kop op mijn schouder legde. 'Schat', zei ze en ik knikte 'Schat, wat wonen wij toch mooi'. Ondertussen zag ik Ludwig Van Hoyten speurend de lucht afgaan en ik onderdrukte een snik. Het was prachtig. De stad lag voor mij en ze zag er helemaal anders uit dan gisteren. Mistiger, grijzer, mysterieuzer. Het is de eerste keer dat ik opsta met een als naar mij toegeschoven rivier.
De gesprekken met Ida zijn meestal zo: niets zeggen, eens in elkaars ogen kijken, en dan diep zuchten en elkaar bekogelen met waarheden en absurditeiten.
Zo vraag ik bijvoorbeeld: 'Weet je nog waarom wij hier zijn gaan wonen?', en zij kijkt mij aan, onnozeler dan ooit. Omdat het hier nooit hetzelfde is. Elke dag staan wij op en de stad is volledig veranderd. Alles ziet er anders uit.
Ik denk even na.
Die brug daar.
Ze kijkt naar die brug en in haar ogen merk ik vertedering. Wat is ze mooi, denk ik nog, maar ik laat me niet teveel afleiden.
'Stel je voor dat die brug daar zou blijven liggen tot over twintig jaar. En dat wij elke ochtend als wij opstaan voor ons dezelfde brug zien liggen. Nooit een andere.'
De blik in haar ogen verandert in afgrijzen. Misschien is het vreemd, maar ik ken mijn Ida. Zij heeft dit soort afwisseling nodig. Meer nog dan ik.
Bij mij is het dubbel. Ik wil de stad zien veranderen. Ik wil haar elke ochtend zien ontwaken op een andere manier. Ze intrigeert mij.
Maar tegelijk wil ik haar begrijpen. Daarin maakt ze het mij moeilijk. Ik zoek naar de logica in haar transformaties, houd gedetailleerd bij wat er met haar gebeurt. Het is alsof ik elke ademhaling van haar opteken, een log bijhoud van het kloppen van haar hart. Maar zij blijft eeuwig veranderen. Elke ochtend maak ik een kaart van hoe ze voor me ligt en ze er op dat moment voor mij uitziet. Elke straat, elk gebouw leg ik op haar nerven vast. Elke brug teken ik rillend op.
Ida volgt met haar ogen de lijnen van mijn profiel. Ik draai me naar haar toe.
'Houd je van mij?'
Ze draait met haar kopje en staart naar de grond. Een oude vriend vertelde mij ooit de vragen die je beter niet stelt onder geliefden. Dit is daar een van. De andere heb ik allemaal al gesteld. 'Vind je me mooi?', 'Waarom kan ik je niet gelukkig maken?', Ben je sinds we samen zijn al eens verliefd geweest op iemand anders?', 'Waarom eet je zo weinig?' en 'Waarom huil je?' Het leverde bij Ida weinig problemen, maar met deze heeft ze het zichtbaar moeilijk. Ze zwijgt.
Ik staar de verte in, vind de stilte tussen ons ineens niet meer te harden en begin te tekenen aan de stad van vandaag. Het is moeilijker dan anders. De contouren zijn vaag. Het lijkt alsof alles tezamen ineens is beginnen huilen om mij en Ida.
Mooi ook. Ik houd van dat soort ingehouden droefheid. Ze zijn al bij mij van zolang ik mij kan herinneren, Ida en onze stad, maar allebei blijven ze raadsels. Ik teken de vele bruggetjes over de rivier.
Als ik moest kiezen, zou ik zeggen dat ik dat niet kon. Ik leg mijn ogen in die van Ida, kijk met mijn hart het hare aan: 'Waarom ben je dan bij mij?'
Gebleven, wilde ik nog zeggen. Maar er is geen blijven tussen ons, er is enkel zijn. Alsof wij door de jaren heen vergroeid zijn en zonder elkaar niet meer bestaan.
'De stad', zegt ze. 'Ik heb de kaarten nodig. Ik zou mij verloren voelen zonder.'
Ik glimlach. Ik herinner mij een ochtend waarop zij opperde dat ik het ben die elke dag de stad herschep door er een nieuwe kaart van te maken. Alsof de stad zich er niet mee kan verzoenen vast te liggen en zich daarom 's nachts losmaakt van het papier en zich wentelt tot ze onherkenbaar wordt. Of die namiddag waarop wij ons best deden te blijven waar we waren en te kijken wat er met de kaart gebeurde. We dwaalden in onze hoofden langs de straten en zagen de huizen in onze hersenen veranderen in gedrochten. Toen het te erg werd, gaven we het op en gingen we weg. Een keer zei ze : 'Wat mooi dat op een kaart elke plek staat, zodat je op hetzelfde moment weet waar je bent als waar naartoe zou kunnen gaan. Of waar je geweest had kunnen zijn als het anders was gelopen.' Toen begreep ik haar. Ik breng dat soort ordeningen in haar leven. Al lijkt het soms alsof alleen de plekken bestaan waarop je je op dat moment bevindt, en de rest van de kaart vervaagt. Alsof je je een plek creëert door ergens op een bepaalde plaats te bestaan.
Mijn Ida. Voor haar maak ik de kaarten. Voor haar vouw ik ze elke avond op en steek ik ze netjes weg in mapjes. Ik nummer ze, stempel ze af op datum en steek er wat documentatie bij. Wat foto's, een metrokaartje, een krant. Soms een verdwaalde postkaart.
Zij kijkt mij dan aan alsof ik het domste wezen ben dat er op de aardbol rondloopt. 'Gerard', zegt ze dan, 'Ga slapen. Je weet dat dat mij niet interesseert. Zorg dat je morgen fris genoeg bent om een nieuwe kaart te maken.'
Zo gaat dat. En ik, ik geef er niet eens om. Ik ben verliefd op mijn steeds veranderende stad en op degene die er elke ochtend naast mij in wakker wordt. De zon staat hoog. Ik werk mijn kaart af en Ida begint steeds vrolijker te kwetteren. Het schemert. We kijken elkaar aan en Ida zegt: 'Wat denk je ervan? Zullen we gaan?'
En we gaan. We spreiden onze vleugels en vliegen uit. Ida heeft de kaart bestudeerd en een droom van een route uitgestippeld. De wind ruist door onze veren en brengt verkoeling. De mensen onder ons worden steeds kleiner. Wij lachen. Beneden op de brug zwaait een man met een zwart koffertje ons uit. In de verte hoor ik hem iets roepen. De klanken komen in flarden op mij af en ik maak vrolijke duivengeluiden terug. Ik kijk Ida aan en voor een fractie van een seconde vraag ik me niet af hoe we morgen wakker zullen worden. Er is alleen maar wind en heel veel lucht.

Literaire Boeken Top 10

Het vooroudergevoel - J. Blokker De eeuw van mijn vader - G. Mak In Europa - G. Mak Altijd roomboter - N. Noordervliet Mijn soevereine liefde - T. Lieske Sonny Boy - A. van der Zijl Knielen op een bed violen - J. Siebelink Zonder mij - P. Claudel Dagboek 1974 - J. Wolkers Sanne - H. Wassmo

De Boeken Top 10 is gebaseerd op de verkopen van boekhandel 'Het Verboden Rijk' te Roosendaal in de periode 8 t/m 23 maart 2005.

Letterenfestival
In het CKC, Leidsewallen 80 te Zoetermeer vinden op zondag 3 april a.s. diverse voorstellingen en workshops plaats. De toegangsprijs bedraagt 2,50 Euro. Eén van de evenementen is de Zondichtmiddag, een poëziemanifestatie georganiseerd door stichting Hike Poetry. Gastdichters zijn Johanna W.P. Hell, Stanislaus Jaworski, Albert Nieuwenhuis, Naji Rahim, Theo van de Wetering en Ger van Wijck. Om 13.30 uur wordt eerst de CKC-film Lied van het hart van Peter Lintelo vertoond, waarna om 14.00 uur de poëziemanifestatie begint.
Stichting Hike Poetry is gevestigd aan de Kadelaan 103, 2725 BD Zoetermeer. E-mail: Xger.van.wijck@casema.nlX (de letters X uit dit adres verwijderen!)

Kristien Hemmerechts bij eindig laagland
Literair genootschap 'eindig laagland' en stichting Archipel, Centrum voor wonen zorg en welzijn, organiseren op dinsdag 29 maart een literaire avond met de Vlaamse schrijfster Kristien Hemmerechts. De avond begint om 20.00 uur in Archipel Café de Ziel, Poëziestraat 360. De toegang bedraagt 5 Euro en de zaal is open vanaf 19.30 uur. Voor meer vragen kunt u mailen naar Xeindiglaagland@hotmail.comX (de letters X uit dit adres verwijderen!)

OpStaan
Saskia en Trudi de Heer hebben foto's gemaakt van OpStaan in Momfer van afgelopen maart. De links hiernaartoe zijn te vinden op de website www.OpStaan.org . De eerstvolgende OpStaan is op zondag 3 april om 15.30 uur (café open om 15.00 uur) in Café Momfer de Mol, Oude Molstraat 26a, Den Haag. Er is voor deze dag nog plaats voor kleinkunst, poëzie en muziek. Tijdig aanmelden want vol is vol. E-mail: Xinfo@OpStaan.orgX (de letters X uit dit adres verwijderen!)

Kelderkunst
Kelderkunst zoekt voor 30 april a.s. kunstenaars, dichters, muzikanten en andersoortige performers die graag mee willen werken aan Kelderkunst 2005. Om exposities mogelijk te maken is de organisatie ook nog op zoek naar historische kelders in het centrum. Het festival vindt plaats van donderdag 4 augustus tot zondag 7 augustus tijdens het weekend van de Deventer Boekenmarkt. Aanmelden kan via het telefoonnummer 06 29333560 of via het e-mailadres Xe.schippers@wanadoo.nlX (de letters X uit dit adres verwijderen!)

Archief dichterstelefoon
In Friesland heeft van 1968 tot 1994 een dichterstelefoon bestaan genaamd 'Operaesje Fers'. Er waren Friese en Nederlandstalige gedichten te beluisteren, waaronder een aantal 'grote namen' zoals Cees Buddingh. Het archief van de dichterstelefoon bevat meer dan tweeduizend opnamen. In de meeste gevallen zijn het de dichters zelf die hun poëzie voorlezen. Tresoar heeft alle opnamen gedigitaliseerd en toegankelijk gemaakt. Het archief is te vinden op www.operaesjefers.nl

Fotopoëzie van Ina Sousa
In het Universitair Medisch Centrum Groningen is van dinsdag 5 april tot en met 30 mei 2005 een expositie met fotopoëzie te zien van Ina Sousa. Er vindt geen opening van de tentoonstelling plaats. De titel van de expositie is 'Het binnenste buiten' en de kunstenares is van mening dat deze zichzelf opent. De expositie is tijdens kantooruren, op werkdagen, te bezichtigen, dus niet in het weekend.
Meer informatie op de website www.inasousa.nl

CD-presentatie A.C.G. Vianen
In het Boekencafé Eindhoven vindt op zondag 24 april om 14.30 uur de presentatie plaats van de poëzie-CD DIT is dit (Ondertitel: a celebration of slam) van A.C.G. Vianen. Andere aanwezigen De Woorddansers, Sven Ariaans, Jet Crielaard en Peter M. van der Linden. Muziek is er van Jacha. De webplaats van A.C.G. Vianen is www.acgvianen.web-log.nl/index.log

Brabantse Schrijversprijs voor Stijn van der Loo
De tweejaarlijkse Schrijversprijs der Brabantse Letteren is toegekend aan Stijn van der Loo. Hij kreeg de juryprijs van 5.000 Euro voor zijn debuut De galvano. Van der Loo ging ook naar huis met de publieksprijs van 1.000 Euro. De Samenwerkingsprijs, eveneens 5.000 Euro, was voor het overwegend Eindhovense samenwerkingsverband van debuutuitgeverij Opwenteling, Kosmose, De Schrijversschool van het Centrum voor de Kunsten Eindhoven en het Centrum voor Amateurkunst Noord-Brabant. De Prijzen der Brabantse Letteren werden op zaterdag 12 maart uitgereikt tijdens de Literaire Debutantendag in het Chassé Theater in Breda. Informatie over de prijzen staat op www.PrijzenDerBrabantseLetteren.TK .

Schrijfster Maria Rosseels overleden
De Vlaamse journaliste, filmcritica en schrijfster Maria Rosseels is op 88-jarige leeftijd overleden. Maria Rosseels werd op 23 oktober 1916 in Borgerhout geboren. Als journaliste verzorgde zij de vrouwenpagina en leidde tientallen jaren lang de filmrubriek van De Standaard. Zij verwierf grote bekendheid als filmcritica. Zij schreef in een dynamische persoonlijke stijl. Daarnaast bouwde Rosseels een literair oeuvre op. Dat omvat onder meer de trilogie Elisabeth (1953) en De Dood van een Non (1961), de roman die in 1975 werd verfilmd. Het zoeken naar God en de problemen van de gelovige christen in de moderne wereld zijn belangrijke thema's in haar werk.

Gouden Uil vloog uit
De winnaars van De Gouden Uil werden bekendgemaakt op zaterdag 19 maart 2005. De uilen landden op de schoot van Frank Westerman voor zijn roman El Negro en ik en Guus Kuijer voor zijn jeugdboek Het boek van alle dingen. De lezers bekroonden Patricia de Martelaere (Het onverwachte antwoord) en Paul Verrept (Het meisje de jongen de rivier).

Roddy Doyle in Brussel
Roddy Doyle geldt als de grootste Ierse schrijver van dit moment. Op donderdag 7 april om 20.00 uur komt hij uitzonderlijk naar Passa Porta in Brussel, met zijn nieuwste boek Oh, Play That Thing, net verschenen in het Nederlands als De man achter Louis. Zijn komst is ook meteen de feestelijke start van de Literaire Lente. De avond wordt muzikaal begeleid door Bart Maris. Meer informatie hierover: www.passaporta.be.

Literaire Lente
Daar is de Lente! Van 6 tot 30 april ontluikt in Vlaanderen de vijfde editie van de Literaire Lente, de collectieve actie waarmee nieuwe literaire boeken uit het voorjaar in het zonnetje worden gezet. Alle gegevens zijn terug te vinden op www.boek.be

SNELNIEUWS
01/04/05 – KORTRIJK: Peter Wullen leest gedichten voor in Bakerstreet, 21.00 uur, Sint-Janslaan 15, info: 056/255330.
01/04/05 – ANTWERPEN: In de maand februari kon u de stadsdichter van Groningen, Bart FM Droog, en zijn Amerikaanse duopartner Sandro Tchikovani (aka Misk) samen door de stad zien trekken: losmakend wat vast zit, elke steen omkerend, elke deur openend op zoek naar Liefde, Lust en Leven. Op 1 april komen ze vertellen of dat nog te vinden is in de Scheldestad. Meer info: www.abc2004.be.
03/04/05 – LEUVEN: Poetry Slam Leuven – 21.45 uur - 2€ - Bar Del Sol, Schapenstraat 105, meer info: Xjee_kast@yahoo.comX (de letters X uit dit adres verwijderen!)
06/04/05 – ANTWERPEN: Marnix Verplancke praat met de Ierse auteur Roddy Doyle over zijn literair werk, n.a.v. zijn nieuwe roman De man achter Louis - 20.00 uur - De Groene Waterman, Wolstraat 7.
07/04/05 – ANTWERPEN: Luc Rasson in gesprek met de Franse auteur Philippe Claudel over zijn vertaalde romans Grijze zielen en Zonder mij. – 20.00 uur - De Groene Waterman, Wolstraat 7.
07/04/05 – MECHELEN: Elvis en De Vos - schrijvers in de Gouden Vis. Creatieve duizendpoten Elvis Peeters en Luc De Vos lezen voor uit eigen werk, met muzikale omlijsting – 20.30 uur - Café De Gouden Vis, Nauwstraat 7.
08/04/05 – ANTWERPEN: Annelies Verbeke en Annette Meyer...mooi en meedogenloos...meer kunnen we nu nog niet zeggen maar u zal het wel Merken. Meer info: www.abc2004.be.
08/04/05 – BRUGGE: Dirk Vande Voorde interviewt de Franse auteur Philippe Claudel – 20.00 uur - De Reyghere, Markt 12-13.
08/04/05 – NIEUWPOORT: Mieke Dobbels interviewt Elvis Peeters over zijn laatste boek De Ontelbaren. Hij geeft het geheel ook een muzikaal tintje – 20.30 uur - Botticelli, Albert I laan 197.
09/04/05 – GENT: Ilse Van Hoecke onthaalt Anna Gavalda, Elvis Peeters, Oscar van den Boogaard, Bruno Mistiaen, Luc De Vos en Monika Van Paemel op een rondje in een carrousel. De wereld wordt duizelig, het gesprek melancholisch – 14.00 uur - Standaard Boekhandel, Sint Baafsplein 70.
09/04/05 – GENK: Proef van een literaire ontmoeting met de succesauteurs Jeroen Brouwers en Rudi Hermans - 14u - Malpertuis, Molenstraat 24.
09/04/05 – BRUSSEL: Anna Gavalda schreef met Altijd samen een epische liefdesroman vol ironie en tederheid in de traditie van de grote liefdesromans uit de negentiende en twintigste eeuw . Ze komt hierover vertellen – 17.00 uur - 5/4€ - Passa Porta, Dansaertstraat 46 - meer info: www.passaporta.be.
09/04/05 – ANTWERPEN: Auteur en muzikant Elvis Peeters praat honderduit over zijn laatste boek De Ontelbaren - 20.00 uur - Eethuis Letternijen, Wolstraat 11.
09/04/05 – NIEUWPOORT: Kristien Vandecasteele interviewt Luc De Vos over zijn roman De Volksmacht, een boek over zijn jeugd in Vlaanderen en zijn ervaringen als popzanger – 20.30 uur - Botticelli, Albert I laan 197.
10/04/05 – DAMME: Oscar van den Boogaard praat in het boekendorp Damme over het schrijverschap en over zijn laatste boek Het verticale strand – 15.00 uur - Stadhuis, Marktplein.
10/04/05 – LEUVEN: Poetry Slam Leuven – 22.00 uur - STUK, Naamsestraat 96, meer info: Xjee_kast@yahoo.comX (de letters X uit dit adres verwijderen!)

TEN MINSTE HOUDBAAR TOT
31/03/05: RINKE TOLMAN POEZIEPRIJSVRAAG: thema het sprakeloze landschap, meer informatie: www.cultuurpuntsoest.nl.


Het nieuws werd samengesteld door Jan Boonstra en Tine Moniek.

Nieuwsberichten voor Meander 264 van zondag 10 april dienen uiterlijk dinsdag 5 april in ons bezit te zijn. Stuur geen attachments mee.
Berichten kunnen worden gestuurd aan Xnieuws@meandermagazine.netX (de letters X uit dit adres verwijderen!)