Dichters

In een elektronicazaak
zag ik een vrouw
met een 3D-brilletje op
voor een rij 3D-televisies staan.
 
Ze haalde haar schouders op,
namens de gehele wereld.




Een mij geheel vreemde Brian
werkte net bij de bushalte
binnen drie minuten toe naar de
"Zullen wij een keer een drankje doen?"-climax.

Ik hoop dat ik geloofwaardig was
toen ik zei:
"Ik heb een vriendje."

Vervolgens kwam de bus
en bleek Brian
zowel een schijnwachtende
als een "maar ik bedoelde gewoon als vrienden!"-clown
te zijn

Maar goed,
mensen die koptelefoons op oren negeren
zijn sowieso uit wanhoop opgetrokken.




Station Ravenstein
moet echt wat gaan doen
aan het schuilplekkentekort;

zoveel vernietigende blikken
verdienen zelfs
die babbelzieke oude bekende
en mijn ex niet.

Loes van Beuningen (1989) studeert kunstgeschiedenis en heeft voorheen vrije kunst gestudeerd. Ze publiceerde in Op Ruwe Planken, ANS, Paper TAPE en Strapuzy en gaf diverse gedichtenbundels uit in eigen beheer. Ze was programmamaker van onder andere de literaire avond KoffieDicht in café TAPE te Arnhem en was ook redacteur van het kunsttijdschrift Paper TAPE. Nu is ze mede-oprichter, redacteur en vormgever van het literaire tijdschrift Strapuzy en eindredacteur bij online kunstmagazine hard//hoofd.
Voor haar gedichten neemt ze details uit de werkelijkheid, dikt ze aan, vormt ze om, kleurt ze in en maakt er fictie in poëzie van. Het is voor haar de manier om op humoristische wijze te vertellen hoe zij de wereld ziet. Ze wil met haar gedichten mensen een andere kijk op de dingen laten ervaren..

Dichters

 de sekspustels

I
ze nam me apart, na de les,
onze lerares verzorging.

legde een hand op mijn arm
en sprak
het zorgvuldig uit in mijn gezicht:
dermatoloog.

en ze keek alsof het haar pijn deed,
alsof het haar speet.
want je kon een talglaag ook zien
als een glimmend jasje.
als een lach.

II
het bezoek aan poppodia.
je acne bezweet, weerspiegeld
in een plastic glas bier.

de muziek, drie woedende akkoorden
vol distortion.

geen garderobe.

en de meisjes, jong,
achteloos geil. hun ongebroken huid.
een belofte, op afstand.

72 maagden met arafatsjaaltjes.

III
in ziekenhuizen ingedeeld
bij dezelfde poli als de soa’s.

trui uit.

die handschoen op je borstbeen,
tegen je wang.

zijn hoofd ver in de personal space
van mijn felle infecties.

de pillen die je slikte als een junk.

IV
ze namen je apart, na de les,
in het fietsenhok.

twee duwden je tegen een muur,
de derde pakte uit z’n tas

een meter schuursponsjes.
een kuipje groene zeep.

zou dit dan werken, dacht ik

ze bleven komen



deze bomgordel is ongeschikt voor kinderen jonger dan drie

I
ze spelen terroristje op het schoolplein.

het is groep 8 tegen de rest,

de meisjes kijken toe.
het maakt ze niet uit wie er wint,

gelaatsbedekking is sinds kort verboden.

de prijs van een speelgoedkalasjnikov
ligt hoger dan van een echte.

ze vouwen straaljagers
van hun plakboek.

II
de stoersten hadden het
als eerste gezien.
het ging rond.

ik hoorde het bij scheikundeles,
het 5e uur.
op internet
circuleert een onthoofdingsfilmpje.

reality-tv moet je zien
om erover mee te kunnen praten.

in de mediatheek heerste een verbod.

ik haastte me naar huis die middag.

wij hadden net zo’n zaag in de garage.

III
de bel gaat, kampen breken op.
vanmiddag na school
weer verder.

de afspraak is
tijdens begrijpend lezen
geen aanslagen.

kraaien pikken door de resten
van de pauze.



als het buitenlicht uit is

I
de achtertuin groeit
tegen het tentdoek aan,

de bekende plek lijkt groter,
’s avonds laat. geheim.
we sluipen rond het huis,

zij en ik

ze daagt me uit
tegen de trotse rode beuk te plassen.
dit durf ik niet.

II
we hebben een knuistje snoep
uit de trommel gegapt
vanmiddag.

voor ons, jeugdige kampeerders,
wordt een oogje toegeknepen.

we verdelen de maaltijd.

ik eet giechelend een autodropje
van haar uitgestoken tong.

III
mijn moeder komt nog even kijken
of alles goed gaat.
het buitenlicht gaat uit.

we fluisteren achter de dichte rits.

kruipen naast elkaar
op een luchtbed,

we snappen niet precies
hoe het moet.

ze steekt haar tong uit
zonder dropje.

Daniel Vis (1 december 1988) is een van de jonge dichttalenten uit Nederland. Zijn verschijning is wel eens vergeleken met Jotie T' Hooft, en zijn stem met Maarten van Rossem. Tijdens het NK Poetry Slam 2011 kwam hij bij de beste vijf. Zijn gedichten zijn origineel, beeldend en beklemmend. Welke wereld gaat er schuil achter deze poëzie?

Presentatie

Een bundel vliegt uit

Op zondag 1 april werd in het gebouw van de Haagse Kunstkring aan de Dennenweg in Den Haag de dichtbundel Vleugels van cement van Edith de Gilde gepresenteerd, het negentiende deeltje van de snel groeiende poëziereeks 'Verse Voeten' van De Witte Uitgeverij te Leiden.

Wie op het podium staat van de Haagse Kunstkring weet zich geplaatst in een traditie van inmiddels 121 jaar, en te weten dat je over de tijd heen die plaats deelt met bijvoorbeeld Marcellus Emants, zorgt haast automatisch voor een bijzonder cachet.

Edith (jarenlang redactrice van Meander) was zich daar zeer van bewust, want ze had niet alleen de middag perfect voorbereid, ze hield (voor alle zekerheid?) ook zelf de leiding. Zij opende, droeg voor (uit het hoofd, één keer in een mooie samenspraak met Frans Terken) en kondigde de optredens aan: Rob Scholte zong in een intermezzo gedichten van Jaques Prévert en zes dichters (deels uit haar dichtersgroep DIVERS) droegen een gedicht uit haar bundel voor, motiveerden hun keuze en zetten er een eigen gedicht tegenover. Hoewel ze daarmee het risico nam 'overvleugeld' te worden, werden haar gedichten er alleen maar des te sterker door geprofileerd.

Het eerste exemplaar van Vleugels van cement werd in ontvangst genomen door Frida Winklaar Domacassé, die zichzelf in de bundel aantreft in het gedicht 'Andere ogen'.
Een drukke, geanimeerde signeersessie sloot de bijeenkomst af.

Klassiekers

Nieuwe Klassieker

Deze week verscheen aflevering 155 van De Klassiekers, een bespreking door Karin Doornik van 'Sappho' van Ida Gerhardt uit de bundel Het Veerhuis (1945).


Alle afleveringen zijn te lezen op de site van de Klassiekers.
Verzekerd zijn van maandelijkse toezending? Ga naar abonneren.
Ook een bijdrage leveren? Neem contact op (de letters X uit het adres verwijderen).

Recensies

Toendra van Willem Thies bezorgt recensent Harry Vaandrager klamme handen. Een gelauwerde dichter maakt beginnersfouten.

Sjoerd Kuyper toont in Het heelal van jouw hart dat hij
het benijdenswaardige vermogen heeft zijn gedichten steeds iets onbevangens en ontwapenends mee te geven. Ze hebben in al hun eenvoud vaak iets naïefs, lijken geschreven vanuit een haast kinderlijke openheid, al is dat natuurlijk een vaststelling die bij de meest recente winnaar van de Theo Thijssenprijs wel erg voor de hand ligt.

Is Pieter Boskma de Marsman van dit tijdsgewricht? Na lezing van Mensenhand durft Harry Vaandrager die stelling wel aan.

Berthe Morisot. Een vrouw, een mysterie kent als poëtische evocatie van Morisots leven en werk plusjes en minnetjes, waarbij het een onderhoudend (negentiende-eeuws) spelletje zou zijn om te raden welke schilderijen Ina Stabergh in haar gedichten heeft weten te vangen.

In bijna alle gedichten van Hersenneerslag van Geert Jan Beeckman duikt een negatie op waardoor het geheel een donkere ondertoon krijgt die scherp contrasteert met zijn focus op licht en zien.
De gedichten moeten het vrijwel zonder interpunctie stellen en in bijna iedere zin wordt gespeeld met de syntaxis. Zoveel taalnadruk gaat ten koste van de inhoud.

Wat een fantastische bundel is Snijderseiland van Juliën Holtrigter. Al die dwarsverbanden tussen de gedichten, kaleidoscopisch. De helderheid, de bondigheid, de zachte ironie, het verbluffende vakmanschap.

De Kleinmansuite van Martin Carrette is een lezenswaardige bundel, maar fraaie vondsten worden soms teniet gedaan door dooddoeners en mooie gedichten verliezen aan charme vanwege misplaatste beeldspraak.

In de Bordeauxreeks van de Dordtse uitgeverij Liverse verscheen enige tijd terug in een tweetalige uitgave Femenismo van de Engelse dichteres Joanne Limburg. Vertaler Kees Klok laat kennismaken met een dichteres die zeer de moeite waard is.

Wie Leonard Nolens' in Manieren van leven verzamelde poëzie heeft gelezen en dan nog eens terugkeert naar de flaptekst, moet vaststellen dat de daar gegeven typering dat we te maken hebben met veeleisende poëzie met een opvallend persoonlijke, expressieve component, juist getroffen is. Alleen is de vaststelling dat 'een lichte vorm van retoriek niet wordt geschuwd' een duidelijk understatement.