Dichters

alle dagen

kairuku. ik ben een duiker die met voedsel terugkeert,
zei ze en ze nam een hap van haar boterham.
ik pakte het plastic zakje aan, twee mueslibollen
zaten er nog in. en ik wist:
als ik deze vrouw voor me win,
zal ik alle dagen eten hebben.

maar ze ziet soms als een reiger,
haar kaken zijn om te kauwen, niet veel meer,
en haar voeten zijn log, en toch:
duizend huizen zou ik voor haar willen bouwen,
ik weet niet waar die drift van komt.

ze zegt: ik ben zo weer terug,
maar ik zie haar niet meer, het is te druk op de straat
waar zich een markt bevindt. ik roep haar zonder richting.
kairuku. ze is een duiker.
ze zal met voedsel terugkeren.




gelatine

in de schuur op een vlaams strand
smeerde joris gelatine in zijn haar
dan blijft het mooi naar achter staan,
zei hij. ik bond mijn zwembroekveters samen.

het was vroeg, de zee was leeg. wat ziet hij groen,
zei tobias toen hij naar het water wees.
joris deed wat gelatine in zijn haar,
wij renden naar de schuimkoppen toe,

die we wegtrapten. elke kop in de wind
eindigde honderden meters ver.
joris deed wat gelatine in zijn haar,
daarna zijn we gaan zwemmen.

toen we terug kwamen was vrijwel
heel het strand wit. dat verdomde schuim,
mopperde tobias. we zijn een kolonie algen,
zei joris en hij deed wat gelatine in zijn haar.




het laatste geluid

de verregende markiezen
en het stoffige pianootje zeiden zacht
er is alles wat je wenst buiten
maar de eerste stappen uit het café
verraadden: er is gewoon weer storm op komst

in mijn handen had ik al die hele dag
een klein briefje gehad
ik wist – het gaat mijn wandeling
niet overleven en toch hield ik het
er stond geen boodschap van waarde op

al lopend voelde ik de woorden in mijn
hand beetje bij beetje
verdwijnen in het water

pas na het derde huizenblok kwam het
weer in zicht - ik was er nooit geweest
ik had de naam nooit opgeschreven
 

Wout Waanders (º1989, 's-Hertogenbosch) studeert Bedrijfsjournalistiek aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Eerder rondde hij een studie Nederlandse Taal en Cultuur af. Hij is hoofdredacteur van literair tijdschrift Op Ruwe Planken en won onlangs de tweejaarlijkse poëzieprijs van de stad Oostende. Hij was al te horen op festivals als Onbederf'lijk Vers, Manuscripta, Wintertuin en De Geest Moet Waaien. En nu lees je hem in Meander.

Dichters

Knapperbrood en paarden

we vulden onze magen
ik at haar blauwe ogen op
met knapperbrood en paarden
draaiden vrolijk in het rond

we weken van de wereld af
en zwegen al die tijd, ze legde
net toen ik iets zeggen wou
een vinger op mijn mond

buiten goot de late zon
wat licht over een dorre stad
alsof hij het vermoeden kon
alsof hij het begrepen had.




Je lijkt nog op mijn vader

ik heb je als een kind gekend
je bent zo mooi en mooier nog
hier lig je dan, ik dek je toe
nu jouw gedachten slapen

ik voel jouw lippen en de kus
de indruk die je achterliet
je draagt je kreukelige pak
onder gesteven lakens

en bent zo mooi en mooier nog
ik heb je als een kind gekend
ik zie geen wezenlijk verschil
er klopt alleen iets niet




Ontsluiten

ze strijkt de plooien rond mijn hart
voegt het naar haar handen
ik buig over het kussen heen
leg de maan op haar kant

en kruip diep in de moedermond
een gapende wond waarin ik verdwijn
op weg naar de zon en het eerste licht
dat als een vergezicht tussen haar slapen hangt

Anita Maatman-Douma is geboren onder de rook van Douwe Egberts in het Friese Joure op 20 mei 1970 en leeft samen met partner en dochter Juul. Ze houdt van zachte taal en van gelaagde poëzie. In 2007 debuteerde ze op het podium van Onbederf'lijk vers in Den Bosch. Ze publiceerde in Krakatau, Meander, Contrabas, Noach’s kat, Plebs, Digther en magazine Opspraak. De poëzie van Toon Tellegen, Herman de Coninck en Joke van Leeuwen ligt haar na aan het hart.
Ze probeert zichzelf als dichteres niet al te serieus te nemen. Zodra er iets van het schrijven gaat afhangen, is het plezier er af en dat wil ze graag voorkomen.

Ongehoord

Meander kiest Barbara Beckers

Op zondag 10 juni organiseert Ongehoord een Zomers poëziepodium in de Jacobstuin in Rotterdam.
Barbara Beckers zal er optreden als 'De keus van Meander'. Verder staan onder andere op het podium: Ruud Tompot, Ruben Luijk, Iris Brunia en Paul Uitdenbogaard. Eva Almagor zorgt voor de muziek.
Het begint om 14.00 uur. De ingang van de Jacobstuin bevindt zich aan de Jacobusstraat, een zijstraatje tussen de Oude Binnenweg en de Oldebarneveltstraat.
Zie verder: stichtingongehoord.com/zomer-podium-10-juni-2012.

Klassiekers

Nieuwe Klassieker

Op 16 mei j.l. verscheen aflevering als 156 van De Klassiekers een bespreking door Bettine Siertsema van 'Mevrouw Despina knielt niet' van Marjoleine de Vos uit de bundel Zeehond graag (2000).
Dit is de eerste strofe:



Alle afleveringen zijn te lezen op de site van de Klassiekers.
Verzekerd zijn van maandelijkse toezending? Ga naar abonneren.
Ook een bijdrage leveren? Neem contact op (de letters X uit het adres verwijderen).

Recensies

Hoeveel van Sybren Polets Virtualia. Teletonen. Even- en nevenbeelden bestaat werkelijk uit poëzie, en hoeveel ervan uit filosofische ideeën, visionaire oneliners of gedachte-experimenten? Roel Weerheijm kan maar moeilijk mee in deze veelal sterk abstracte visies en bezwerende toverzinnen die de lezer op sciencefictionachtige manier in een alternatieve wereld willen verplaatsen. Is Sybren Polet ergens van de weg van het postmodernisme afgedwaald en een eigen poëtische dimensie begonnen?

In Celinspecties toont Ester Naomi Perquin binnen de beperkingen van de cel introspecties van gevangenen. Perquin heeft de wereld van gefnuikte en gekooide mensen wonderwel boven de alledaagse observaties en gesprekken uitgetild en op een soort van poëtisch metaniveau gebracht in teksten die beheerst, scherpzinnig en speels tegelijk zijn.

Wat een geluk, de titel van de negende bundel van Gerry van der Linden dekt de lading op wonderlijke wijze. Wat zij vooral beoogt weer te geven, lijkt de veelzijdigheid van elke ervaring, hoe er van alles tegelijkertijd plaats kan vinden en aanwezig kan zijn. Heden en verleden vallen samen, licht en schaduw lopen in elkaar over, liefde en pijn zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Levity Peters heeft het gevoel gevangen te zijn in een caleidoscopische wereld.

Kees Godefrooij over Met enkelband van Herman Fierens: 'Deze gedichten zijn de moeite waard omdat ze iets kostbaars onthullen, iets wat normaal gesproken onder een dikke laag stof verborgen blijft. Ze maken gewag van een vermoeden.'