Wordt deze mail niet goed weergegeven? Klik dan hier!

zie colofon
Meander

ISSN 1871-1820 * aflevering 438 * 18 november 2012
http://meandermagazine.net * http://ezine.meandermagazine.net Steun Meander
Marjon Zomer      Angelo di Berardino      Lydia Rood      Recensies      
Dichters
Marjon Zomer


A6V3.309.2

het bordje boven je bed
is een plaatsbepaling
voor administratieve doeleinden
dat jij hier eindigt
en het doel daarvan
daar denk ik aan

mijn billen drukken een afdruk
in de groene stoel
die ik niet zie zolang ik zit
bij opstaan zuigt de zitting
de herinnering aan mij weg
terug in oude positie is zij
klaar voor een volgende

in het bed lig jij
je draagt de dood
ik laat je ermee achter

ik breng een schone pyjama
ongestreken uit de droger
flanel is gekamd katoen
het verzacht de situatie niet




kassian

opgestelde stoelen wachten
op kortstondig zitvlees
bedaard druppelt de zaal
vol ingehouden kalmte
men komt hier niet graag
toespraak na toespraak
schieten clichés te kort

voorin de betimmering
om jou heen
nooit eerder paste jij
in een hokje




vandaag drie maanden

ik wil je zo graag
zeggen dat je dood
en hoe alles nu geworden is
dat ik in je spullen foto's vond
die ik nooit eerder zag
- waarom eigenlijk niet -
en dat het licht
je anders kleurde
dat ik huilde
om je rooie baard
toen was ik één
en jij hem
ondanks mode
afschoor
je blote billen gezicht
en je uitstekende gebit
en je jongheid
en ik huilde om je
en dat ik niet wist
wat jij allemaal verzamelde
en wat je deed
en dat ik nu denk
dat ik je niet kende
ik wil je bellen
en zeggen
dat ik anders
over je denk
nu


Meander
Interview met Marjon Zomer
Onzekerheid is handig gereedschap
Marjon Zomer publiceerde bij uitgeverij Kontrast de dichtbundel dat wel. Werk van haar verscheen eerder in PoëziepuntGl., Ballustrada, Strapuzy en de GGZ- bundel van 2011.
lees het interview
(advertentie)


(advertentie)

 
Marjon Zomer      Angelo di Berardino      Lydia Rood      Recensies      
Dichters
Angelo di Berardino


People are strange

Door smalle deuren zijn wij gegaan, op
trappen van cellofaan, wij leefden dit leven
met vingers van vrede. Kwamen wij u tegen,
dan kende u ons niet, wij droegen bloemen,
de rug gekromd, het hoofd rechtop. Niets

zijn wij geweest en alles, en in het diepste
van uw aarde heb ik dit gezien. Een schoft
van een mens, zijn heimelijk kruipen. Ik hoorde
moeders kreunen, zag de monnik branden,
de angst in de ogen van mannen.

Te vroeg hebben wij de bloemen afgelegd,
de woede in lagen van ons afgepeld. Zo
hebben wij ons doorgegeven, de leugen
hersteld, huizen gebouwd, kinderen gebaard.

Wie we geweest zijn, wat we voor u waren,
nooit minder dan dit, een handvol dwazen,
wat wierook en duiven. Geen koning of dichter,
geen ridder of zoon. Zelfs geen dwerg of god.




Band on the run

Getekend maar niet geschonden, de ogen nog
parels, de handen doorleefd. Zo zwerft ze rond,
haar schaduw wat zachter, in alles veranderd,
in alles dezelfde, in sporen van vroeger.

Vroeger. Het buigen van tralies, het slopen
van muren, de vlucht uit al haar straten. En dan,
de vrouw die traag haar borsten toont.

Ik heb vrede met haar gesloten. Zij was het
niet die mij vergat, die bleek en gebogen
uit mijn huizen brak. Ik zal vragen wie het was.

Toen wij nog vreemden waren voor elkaar
heb ik mijn dagen gespaard, mijn woorden geteld
voor nu en later. Zo zijn wij gebleven, zo zullen wij
nog, bij leven en welzijn,

ontiegelijk lang, onnoemelijk samen.
En niettegenstaande.




Medische Beeldvorming

Het is gezegd, het is geweten
dat je doodgaat in dit leven. Dat de zeeën
zich weer sluiten. En altijd veel te vroeg.

Slaap, het is al laat, de aarde is voorbij.
Wat rest, is niet veel meer. Dan dit.
Een handvol dagen, drie witte mannen
met donkere woorden. Ze nemen je mee. Ze stelen
je bloed. Ze zeggen dat het einde komt, de leegte
van het vers gedolven graf. En buigen een hoofd,
zo diep dat ik er stil van word.

Kom, leg je adem in mijn handen.
Neem je blauwste penseel. Strooi verhalen
in mijn aders, leef in mij. Want niets kan nog bestaan
en niets is minder waar, dan de leugen
van dit sterven.



Meander
Drie gedichten van Angelo di Berardino
Aan de bundel De Vadergedichten van Angelo di Berardino (Mechelen, België) werd in de rubriek recensies onlangs ruimschoots aandacht besteed. Deze Vlaamse dichter van Italiaanse afkomst, die naar eigen zeggen een aantal jaren geleden is uitgeweken naar Frankrijk en voor wie de landen Italië en Griekenland als volgende op zijn verhuislijst staan, publiceerde eerder in de tijdschriften Dietsche Warande & Belfort, Yang, Poëziekrant, 't Kofschip, Dimensie, Janus en Vlaanderen. Momenteel werkt hij aan een nieuwe gedichtenbundel over songs van vroeger en wat ze vandaag de dag betekenen.
Marjon Zomer      Angelo di Berardino      Lydia Rood      Recensies      
Klassiekers
Nieuwe Klassieker

Als aflevering 162 van De Klassiekers verscheen deze week een bespreking door Thierry Deleu van 'De moeder' van Hugo Claus uit diens De Oostakkerse gedichten (1955).

Ik ben niet, ik ben niet dan in uw aarde.
Toen gij schreeuwde en uw vel beefde
Vatten mijn beenderen vuur.

[...]

Alle afleveringen zijn te lezen op de site van de Klassiekers.
Verzekerd zijn van maandelijkse toezending? Ga naar abonneren.
Ook een bijdrage leveren? Neem contact op (de letters X uit het adres verwijderen).



Marjon Zomer      Angelo di Berardino      Lydia Rood      Recensies      
Interview met Lydia Rood
‘Ik hoop dat een boek op een dag zwaarder weegt dan een paar nieuwe laarzen’
door Mirthe Smeets Meander
Lydia Rood schrijft voor lezers van verschillende leeftijdsgroepen, maar is vooral bekend als jeugdboekenschrijfster. Ze hanteert een sobere en tegelijkertijd zinnelijke stijl. Haar verklaring: ‘Ik houd nu eenmaal niet van franje en laarpoerlarigheid.’
Als kind hoopte Lydia al schrijver te worden, maar later leek haar dat te hoog gegrepen. Ze besloot een vak te leren, maar ze was nog bezig te leren voor journalist toen ze haar eerste boek publiceerde. Toen ze uiteindelijk besloot dat ze toch liever schrijver was dan journalist, miste ze wel het journalistieke handwerk. Op dat moment begon ze research voor boeken serieus te nemen. Nu gaat ze vaak op onderzoek uit in verre landen – want vóór ze wist dat schrijver een beroep was, op haar zesde, wilde ze ontdekkingsreiziger worden. Niet gek dat ze dan ook met plezier pendelt tussen haar woonplaats Marken en het thuisland van haar man: Marokko. Haar betbetovergrootvader schijnt als ketellapper van over de Alpen te zijn gekomen. Lydia: ‘Misschien komt het daardoor.’


Lydia RoodWanneer durfde je je werk voor het eerst met anderen te delen?
Mijn eerste verhalen waren voor mijn vader en mijn broertjes. Ik heb altijd alles gedeeld en heb publiceren nooit eng gevonden. Wel is het oordeel van de eerste lezers altijd erg belangrijk.’

Wie leest er dan mee?
Ik heb een assistente, Jorinde, met wie ik goed kan praten over wat ik doe. En daarvoor had ik een andere assistente met wie het ook kon. En daarvoor... en daarvoor... Maar met anderen praat ik amper over mijn werk. Ze beginnen er niet over; lezen het later wel. Of niet. En ze zeggen zelden wat ze ervan vinden. Wat ik natuurlijk heel erg vind. Maar mijn vrienden vinden het een beetje een taakje, geloof ik. Gelukkig krijg ik van een zusje, een nichtje, een vader en een moeder wel commentaar. Achteraf dus.

Hoe ziet jouw week eruit wanneer je aan een boek schrijft?
Ik schrijf altijd behalve wanneer ik naar scholen moet of ga voorlezen in bibliotheken. Ik lees de krant, ga dan eerst wandelen of zo en dan ga ik om half tien zitten. Om een uur of vijf houd ik op. Een kantoorbaan, maar dan een leuke.

Wanneer ben je het meest geïnspireerd?
Midden in de nacht, onder de douche, tijdens de afwas (koop nooit een afwasmachine), tijdens het uitrukken van brandnetels – en in gesprekken met kinderen.

Veel van je werk is bestemd voor kinderen. Houd jij eigenlijk wel van kinderen?
Zeker. Tijdens de kinderboekenweek ‘Hallo Wereld’ had ik het gigantisch druk. Ik reis van school naar school, zoals wij jeugdschrijvers allemaal, en probeer kinderen bij te brengen hoe heerlijk het is om te verdwijnen in een boek. Soms maak ik kinderen nieuwsgierig door ze te prikkelen, soms lok ik ze met een spel, soms jaag ik ze heel internet over om ze te laten zien hoe groot de wereld is als je leest. Ik dans en ik spring, ik laat ze toneelspelen, ik voer ernstige gesprekken over nare ouders of foute vriendjes – ik lees zelfs wel eens een stukje voor. Ik laat het eigenlijk van de kinderen afhangen; ik weet nooit wat er zal gebeuren en de kinderen ook niet. Daarom vind ik het geweldig bevredigend. Ik zou alleen een helikopter willen. Het thema is dit jaar helemaal iets voor mij – helaas zijn al mijn boeken die zich in verre culturen afspelen voor 12+. Ik doe het daarom met mijn eigen verzonnen Drakeneiland – waar kinderen de baas zijn. En dat is minder fictief dan je zou denken.’
Fel: ‘Sommige jeugdboekenschrijvers doen alsof er geen ergere dingen bestaan in een kinderleven dan dat je geen hond mag van je ouders of dat je ‘bie ef ef’ een bad hair day heeft. En natuurlijk is er die ene auteur van het oergeluk, Sjoerd Kuyper, die magistraal een veilig paradijs vol liefhebbende volwassenen oproept. Mijn perspectief is somberder: ik ben zó blij dat ik geen kind meer ben. Maar een van de dingen die al in mijn boeken zitten, is dat kinderen weerbaarder zijn, ook onder druk, dan opvoeders denken. Mijn personages moeten zichzelf zonder steun zien te redden en dat kunnen ze, of dat leren ze. Misschien dat daaruit mijn versie van het paradijs voortkomt: Drakeneiland, waar helemaal geen volwassenen zijn.
DrakeneilandGeluk was, afgelopen zomer, dat bleek dat het echt kan, in de Drakeneilandkampen die ik organiseerde. Zonder volwassenen zijn kinderen gewoon mensen. En ze redden zich, omdat ze wel moeten. Oké, sommigen gingen met honger naar huis (omdat ze te gierig waren geweest om eten te kopen). Heerlijk om te zien hoe manhaftig ze dan blijven. En nog heerlijker: hoe ze elkaar in dat kamp voorhielden hoe het in het ‘echte’ Drakeneiland toegaat. En daar bedoelden ze dan de boeken mee. Als de werkelijkheid minder ‘echt’ voelt dan de verbeelding, dan heb je het als schrijver goed gedaan. Vind ik.

Wat geeft jou de meeste voldoening als schrijver?
Soms komt er iemand naar me toe die vertelt dat een boek van mij op zeker moment in hun leven precies dat was wat ze nodig hadden. Dat gebeurt hooguit eens in de drie jaar, maar daar doe je het voor.
 
Zelf werd ik als kind erg getroffen door 'Een mond vol dons' en 'Maanzaad'. Ik wilde ook zo zijn als Soof of als Papaver…
Ik lijk én op de wilde Soof, én op haar brave vriendin Marjan – tenminste, dat zei mijn zusje erover. En ik lijk meer op de min of meer mislukte moeder van Papaver dan op dat perfecte kind van haar.

Wat is het moeilijkst aan schrijver zijn?
Dat je je hart uitstort over de wereld, en dat de wereld dan nieuwe laarzen gaat kopen voor bij die ene jas.

Koop jij ze wel, die boeken?
Ik heb ongeveer zevenduizend boeken en ik houd van bijna allemaal. In de boekenkasten van mensen van mijn leeftijd staan wel allemaal dezelfde hits, zoals ‘De naam van de roos’ van Umberto Eco, ‘Het verdriet van België’ en ‘De kleur paars’. Om er maar een paar te noemen. Ik lees heel graag historische romans, maar ik houd ook van F. Bordewijk en van oud spul. Maar de originele versies van ‘De graaf van Monte Cristo’, ‘Robinson Crusoe’ en ‘Ivanhoe’, om maar een paar avontuurlijke klassiekers te noemen, zijn langdradiger dan een hedendaagse lezer aan kan. Toch worstel ik me daar doorheen, omdat het authentiek is.

Van welke debuterende auteur verwacht jij nog veel?
Ik heb mijn eigen debuut niet eens gelezen! Trouwens, daar verwachtte ik té veel van. Nooit doen.

Over welk boek uit je hele oeuvre ben je het meest tevreden, waarom? Welk boek zou je nu anders hebben geschreven?
Over elk boek ben ik op het moment dat het af is het meest tevreden geweest. Soms valt me een boek van mezelf in handen op een moment dat ik niets anders te lezen heb. Onveranderlijk lees ik dan dóór. Ik ben mijn eigen grootste fan, denk ik – wat niet gek is omdat ik voor mezelf schrijf. Maar kiezen, nee, dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen.

Van welk personage houd je het meest, waarom?
Van Roosmarijn uit de kleuterverhaaltjes. Omdat ze mijn dochter is – nee, omdat ze Roosmarijn is.

Werk je momenteel aan een nieuw boek?
In mijn hoofd ben ik altijd aan minstens één boek bezig. Dat is nu een verhaal over de oudste dochter van Kenau, de bekendste vrouw van Haarlem. Er is een film in de maak over Kenau en schrijf een boek vanuit het perspectief van de dochter. Niet makkelijk, zo’n sterke moeder.

Wat wil je nog bereiken als schrijver? Waar droom je van?
Dat een boek van mij op een dag zwaarder weegt dan die nieuwe laarzen.

Lydia Rood schreef onder andere ‘Een mond vol dons’, ‘Erin de Enige’, ‘Maanzaad’. Enkele recente werken: ‘De kop van de pauw’, ‘Dans! Dans!’, ‘Kus me, kus me niet’, ‘Feest!’,‘Drakeneiland in nood’, ‘Het klasje van Circus Kirkus’. www.lydiarood.nl
(advertentie)

 
Marjon Zomer      Angelo di Berardino      Lydia Rood      Recensies      
Recensies
Wat geen teken is maar leeft - Michiel van Kempen
Achteroverflikkeren in de vervreemding
Meander
In Wat geen teken is maar leeft schenkt Michiel van Kempen de lezer een diffuse maar ruime werkelijkheid. Hij heeft het over een scheiding die nog geen scheiding is, geliefden die zich van elkaar vervreemden, een verleden dat niet sterft. Ondanks de soms vaag doorschemerende melancholie is dit poëzie die getuigt van een onstilbare honger naar de werkelijkheid, waarvan de vergankelijkheid soms wordt betreurd, en waarin het nieuwe met plezierige vanzelfsprekendheid wordt binnengehaald. Deze poëzie brengt je even in de staat van de levenskunstenaar die het leven hoe dan ook als rijk ervaart.
lees verder

Als was zij mijn vrouw - Jan Glas
Leren houden van een droogkloot
Meander
Op het eerste gedicht lijken de gedichten in Als was zij mijn vrouw van Jan Glas vrij droog. Zijn nuchtere en bijna banale constateringen hebben bij elkaar een heel eigen chemie. Bij het lezen blijf je haken aan ironie en aan wat er niet verteld wordt. Al lezende ga je van deze dichter houden.
lees verder

Boemerang en andere gedichten - Gerrit Komrij
Een God in het diepst van zijn gedachten
Meander
Gerrit Komrij's Boemerang en andere gedichten is met ware ‘doodsverachting’ geschreven, zoekend naar een wankel evenwicht te midden van het mysterie dat leven heet en dat zijn schaduwen uitstrekt tot ver over de grens van leven en dood heen. Je kunt de vraag over het leven na de dood nu wel van je af willen werpen, maar hij komt weer als een boemerang bij je terug.
lees verder

Windjammer - Jan Holtman
Het illusieloze geluk van de mislukte kraanmachinist
Meander
In Windjammer geeft Jan Holtman aandacht aan de dingen, mensen, gebeurtenissen die van de onbarmhartigheid van het leven getuigen. Die aandacht, hoe summier ook verwoord, geeft deze onaanzienlijke gedichten glans. Dit zijn gedichten die mooischrijverij als zodanig tot een belachelijk iets maken, iets om te imponeren, iets voor Neerlandici. Iets om te worden vergeten.
lees verder

Sakasegawa - Ruth van Rossum
De intimiteit van een werelddichteres
Meander
In Sakasegawa toont Ruth van Rossum niet alleen een grote beheersing van de taal, maar opvallend is ook hoe vorm en inhoud in harmonie zijn. De gedichten zijn hechte woordbouwsels, zonder stoplappen, zonder versiering, ritmisch en van een grote klankrijkdom. Geen gedicht is saai, hoe weinig opzienbarend het onderwerp soms is, hoe particulier de aanleiding ook was om het te schrijven. Zelfs in haar gelegenheidsgedichten is zij een sublieme dichteres. Superlatieven schieten tekort, dit is eredivisiepoëzie.
lees verder

hoop op stille muren - Luc C. Martens
Een boemerang van helse stilte
Meander
Luc C. Martens staat in hoop op stille muren aan de kant van de slachtoffers, de zwakken, de machtelozen, en roept ons op tot mededogen. Maar het wekken van empathie mag geen dichter worden aangeraden. Het risico dat de poëzie verdwijnt onder goede bedoelingen is groot.
Wat de dichter beoogt, is duidelijk, zijn werkelijkheid niet, en waarschijnlijk daardoor leeft deze poëzie niet, of maar een beetje, of maar half.
lees verder

Finse meisjes - Kira Wuck
Dichter in Wonderland
Meander
Alleen al voor een regel als 'Eenzaamheid ruikt naar kalfslever in een ovenschaal' zou je de bundel Finse meisjes van Kira Wuck moeten aanschaffen, zegt Yves Joris. Nederland heeft er een dichteres bij!
lees verder

Nederlands Rijmwoordenboek - Jaap Bakker
De perfectie bereikt
Meander
'Zit ik op ongerijmde wijze vast/ Dan komt bij mij Jaap Bakker uit de kast', dichtte Driek van Wissen. 'Mijn bijbel was opnieuw het Nederlands rijmwoordenboek van Jaap Bakker', schreef Jan Rot. Wie als (plezier)dichter, liedjesschrijver of gelegenheidsrijmer rijmwoorden zoekt, kan al meer dan vijfentwintig jaar terecht bij wat volgens Hugo Brandt Corstius 'het beste rijmwoordenboek ter wereld' is. Onlangs verscheen de tiende druk en vergelijking met de eerste leert, dat Bakker al die jaren niet heeft stilgezeten. Het boek is 100 bladzijden dikker geworden en het woordbestand groeide van 65.000 naar 90.000 woorden. Qua volledigheid en systematisering heeft het de perfectie nu wel bereikt.
lees verder

In de bocht van de rivier - Pieter Sierdsma
De onthaaste gedichten van traag drijvende wolken
Meander
De gedichten uit In de bocht van de rivier van Pieter Sierdsma lijken te spelen in een droomachtige wereld. Volledig de onze, vertrouwd, maar met een transparant karakter. Al lezend lijk je zelf doorzichtig te worden, als wandel je in een zwak isolerende cocon door een vreemd bekende maar vertraagde wereld.
lees verder

Hoi feest - Ellen Deckwitz
Van bewegen blijf je langer in leven
Meander
Hoi feest is in veel opzichten de tegenpool van Deckwitz’ debuut De steen vreest mij. De bundel is uitgelaten en vrolijk, soms bijna manisch, viert het leven en de liefde. Tegelijk is de bundel introspectief. De ‘ik’ stelt zich naakt en kwetsbaar op, niet om zichzelf te kwellen met haar tekortkomingen of slechte kanten, maar vanuit de behoefte om eerlijk te zijn tegen het publiek. Dit is wie ik ben.
lees verder

Tijdelijk geen bereik - Koos Hagen
De onherstelbaar verbeterde wereld van een utopist
Meander
Tijdelijk geen bereik van Koos Hagen is niet alleen een wisselvallige bundel, maar ook een afwisselende. Er zijn twee gedichten bij kunstwerken die daarnaast zijn afgebeeld, een aantal gedichten die hij als stadsdichter heeft geschreven, jeugdherinneringen, en onder de titel: 'Het ouwe lijk' een gedicht geïnspireerd door Willem Elsschot. Het is de bundel van een onverbeterlijke mens- en wereldverbeteraar met een goede luim.
lees verder

De optocht - Toon Tellegen
Die lieve, lieve dood
Meander
Toon Tellegen schreef met De optocht een 21ste-eeuwse dodendans, één groot memento mori. Maar deze fascinerende bundel over al wie op weg is naar de dood, heeft vooral alle facetten van het leven tot onderwerp. Een feest van taal dat in één grote reidans de wereld over moet. De vertalers mogen er hun tanden op stuk gaan bijten.
lees verder

naar begin
Colofon

http://meandermagazine.net * http://ezine.meandermagazine.net

E-mailadres: Xinfo@Xmeandermagazine.net (de letters X uit dit adres verwijderen)

Meander wordt uitgegeven door http://meanderstichting.info

Abonneren, opzeggen en uw adres wijzigen gaat het eenvoudigst op het adres: http://meandermagazine.net/service

Reageren op of vragen over de inhoud van Meander? http://contact.meandermagazine.net

Medewerkers: zie het colofon op de site.
Wil je ook meewerken aan Meander? Klik dan hier en vul je gegevens in.

Centraal staan in de rubriek Dichters? Zie http://kopij.meandermagazine.net

Financiën:
Meander is gratis, maar krijgt geen subsidie. Dus ook uw financiële bijdrage is nodig!
Voor maar 11 euro per jaar bent u Vriend van Meander!
Zie http://meanderstichting.info/steun.html hoe u zich als Vriend aan kunt melden.
Losse bijdragen vanuit Nederland kunnen worden overgemaakt op Postbank giro 4451410 ten name van Stichting Literatuursite Meander te Delft onder vermelding van 'donatie'.
Hier vindt u hoe u vanuit België geld kunt overmaken naar de stichting.

Verdere verspreiding van de in deze uitgave opgenomen teksten is alleen toegestaan met voorafgaande en uitdrukkelijke toestemming van de auteur(s)