[overzicht]


Samuel Vriezen


De levensloop van Samuel Vriezen (1973) ( www.xs4all.nl/~sqv) kromde zich om bordspelen, wiskunde, alfa-informatica, het componeren van experimentele kamermuziek, pianistiek, poëzie en concertorganisatie. Hij schreef een dertigtal werken voor ensembles en musici als het Zephyr Kwartet, The Barton Workshop, Orkest de Volharding, Wiek Hijmans en Dante Oei, hij trad op en doceerde bij de Wiener Tage für Zeitgenössischen Klaviermusik in 2005, is vrijwilliger bij Poëzie-stichting Perdu en leidt de Stichting Huygens-Fokker voor microtonale muziek (dwz, muziek met noten die niet op de piano zitten). Werk van hem werd opgenomen in DWB en Krakatau.


eb

met geluid en boeken wonen
bevroren bedrijvigheid
extra zin in seizoenen




dingen stad
mensen stad
het licht raakt niet op
regen
alles blijft anders





ik ben uw geld van gisteren
ik kies nu woorden uit
mooie schelpen naast de zee
of met een gevangen muis spelen



voor kinderen sap inschenken

er staat iets vast maar wat
een afstand
het papier is eigenlijk heel klein


uit: LUCHT



...


woorden hebben




het overschot van willekeur
de wereld is bespreekbaar
in het proces raakt sfeer anders
wakkerheid is loon

niet een merel een helicopter
de stad wordt telkens ingenomen
ik neem steeds plaats
blijk in het park te dineren
voorbeelden zien van

en kiwis


de boom is duizend instrumenten
leve de grote getallen
en de wind
routes van de wereld



uit: LUCHT



...


bedenk een lelijk kosmisch beginsel
alles is in beginsel grappig
takken
en tenen


niets doen
iets doen
niets doen





en steeds kiezen
meestal hetzelfde
taal is dramatisch
het weer is dramatisch


tuin met strijdende poezen

en het zeer witte licht op de auto's
en een leerzaam nieuw concert
neem een voorbeeld aan muziek
eindige woorden denken




de poes betreedt de krant
er is geen verzet

uit: LUCHT



...


Die dag was mijn eerste als minderheid, precies,
waarneembaar, en het park van de meerderheid was
schitterend, een stad gepland voor twee miljoen verscheen
in geen twintig jaar, vier miljoen proberen er te leven. Dat land
heeft toekomst, maar we maken alles op, er wordt luid gepraat,
nooit dezelfde dingen: these: beleving is ritme. Wederkeer
proberen zij te vermijden, vind ik grappig, want dit is
al mijn vierde poes. Men wordt adviseur, of buurman,
of een andere term, voor de vele gedaantes, wat maakt dit gedicht
zo ongeneeslijk stedelijk? Iets wat steeds net eerder is dan ik?

Uit: Kromming



...


(mogelijke wereld)


weer zich zich wereld weer
wereld open opent weer zich
wereld weer opent zich een
mogelijke wereld open weer mogelijk
wereld open

            wereld

                  open wereld
mogelijk weer open weer opent
zich een mogelijke wereld wereld
weer open mogelijk weer mogelijk
mogelijk weer mogelijk weer weer
een einde aan de munteenheid.
Landen en verlangens. De dader
had een groene boekenkast vol
boeken. Oogluikende verzuiling. Een keuze
teveel: welke keuze moest hij
negeren. Niemand eet meer paarden.
Aangepaste thee. Geijkte stunt. Daar,
eindeloos, de zee, de zon.
Ik leef boven mijn krant.
Verdedig de belastinginspecteur. Dit juweel
van groente, geraspte kaas. Verdorven
ochtendsigaretje. Een slurpend toilet. En:
jawel hoor, het gratis ochtendblad.
Hamburger verstikt in plastic. Ochtend,
ach, wie dan leeft enz.
De moord zelf is onschuldig.
Nog één keer dan: ochtend.
Ochtend, ochtend, ochtend, ochtend. Nacht.
Wij personifieren de tijd als
een dronken buurman op TV.
Oefent mijn hond de kwispelmarathon?
Ik zou graag het volgende
woord leren kennen. Lachende liefde,
vale liefde, liefde van ver,
je sterft in de mogelijkheden!
Wat kost zo'n pen nou?
Honderdzesenzeventig en nog steeds ontevreden?
Niet de volgende zin, de
vorige vergeten is lastig. Ik
zal als machtig man jouw
zaakjes regelen. Torpedeer, tourmenteer, peer.
Tellen, jongens, tellen! Tot vijf
en dan de rest, jaja,
lachen met die ratten. Enorm
de ruimte van de vergezochte
vergelijking. Nodeloos simpel. Ongezegd. Ping!
een een weer open wereld
mogelijk een wereld weer een
zich weer opent zich een
mogelijke wereld open een zich
mogelijk een

             weer

                  een mogelijk
zich een open weer opent
zich een mogelijke wereld open
een een wereld mogelijk zich
een open mogelijk weer mogelijk
ik heb informatie over jou
dus koop mij. Kielhaal God!
Macht en begeerte! Geld en
vorm gaan het duisterste pad
van beurzen en breinen. Slagbomen,
rotondes, maar de zee is
nóóóóit gesloten. De zee is
een marktplaats. De zee is
een hele grote grap. Rond
als de zon, de planeet
en je bolle ogen: de
Euro! Hier dan het einde
van je fietspad. Verlegen horizon.
Want God is altijd nog
God tot op het bot.
Mijn gulden is beter as
jouwes. Nacht valt, ontsla huisdieren.
Een verontrustend tekort aan Thorium-234
zich een een mogelijk weer
zich wereld mogelijk opent mogelijk
zich weer opent zich een
mogelijke wereld een zich weer
opent zich

           mogelijk

                   zich opent
weer zich een weer opent
zich een mogelijke wereld een
opent wereld weer opent wereld
weer zich een open open
elke regel is een dag.
Elke strofe is een jaar.
Elke bundel is een eeuw.
Elke kast is een traditie.
De dagen zijn van God.
De jaren van de aandeelhouder.
De eeuwen van jouw ogen.
Maar tradities zijn van mij.
Van mij alleen. Van mij:
wereld open weer mogelijk mogelijk
mogelijk mogelijk open zich weer
wereld weer opent zich een
mogelijke wereld wereld weer wereld
wereld mogelijk

               open

                    mogelijk wereld
wereld weer wereld weer opent
zich een mogelijke wereld mogelijk
mogelijke wereld open mogelijk een
zich een een open zich
weer open zich wereld opent
zich weer opent opent een
weer weer opent zich een
mogelijke wereld open wereld zich
wereld een

           zich

                een wereld
zich wereld open weer opent
zich een mogelijke wereld weer
weer weer zich zich een
mogelijk open open een een




Samuel wat vind je van wat Kees van Houte vorige keer allemaal over je zei?
Kees is een prachtkerel en een dichter met een scherp oor voor regel, ritme en formulering. Ik las geboeid zijn karakteristiek flamboyante, buiten de oevers tredende betoog en dacht, goh, dat soort gedichten zou ik ook wel willen schrijven! ...hee, hij zegt dat ik ze al schrijf!

Dat van die komma lijkt me vooral te slaan op Kromming. Inderdaad, ruimte is belangrijk, dat over een gedicht als een universum waarin specifieke wetten heersen spreekt me aan, en ritme, jazeker...

...onlangs zag ik mezelf in een discussie het woord 'leesenergie' gebruiken. Je kunt je voorstellen dat lezen een ervaring is waarin de aandacht van de lezer een energiestroom is, die op allerlei wijzen door een landschap van woorden geleid wordt - de woorden, opmaak, leestekens fungeren als lenzen of prisma's of juist als muren, de aandacht van de lezer wordt geleid door ritme en syntaxis en kaatst op metaforische wendingen, plotselinge contrasten, leestekens, of op regeleindes, of op spiegelingen - dat is het niveau van de poëtische oppervlakte-ervaring en die interesseert me. Vorm, wat voor mij betekent: de manier waarop de elementen van de tekst gerangschikt zijn om een specifiek type leeservaring op te roepen, is voor mij een hoofdonderwerp. Elk gedicht heeft een andere vorm, roept een andere ervaring op als je het leest. Die vormen wil ik leren verstaan. En en passant maakt zo'n vorm betekenissen zichtbaar die in de taal besloten lagen, en die je misschien zonder het gedicht over het hoofd had gezien.
Zo zou het moeten zijn.


Samenstelling: Maarten Gulden en Rob de Vos

Dit was de laatste aflevering van Podium.