Om te beginnen waar het vorige keer bij Jan-Willem Anker eindigde: Wat is jouw visie op de verhouding tussen dichters die op hun best zijn op een podium en dichters wier werk je het beste kan lezen?
De langslepende discussie over podiumdichters versus dichters van papier vind ik onnodig opgeklopt en weinig zinvol. Je hebt mensen die goede poëzie kunnen schrijven. Die mensen heten (goede) dichters en met een beetje geluk maken ze er op een podium ook nog eens iets moois van. Je hebt ook mensen die er iets moois van maken op een podium. Daaronder bevinden zich (goede) dichters, muzikanten, komieken, entertainers enz. Ter aanvulling: wat mijn eigen opvatting betreft, kopieer ik hier een elders eerder gegeven antwoord op een vergelijkbare vraag: 'Het belangrijkste en spannendste vindt plaats op papier en in het hoofd van de lezer, maar het doet er zeker wel toe hoe iemand zijn werk op het podium brengt. De meest geslaagde voordracht is volgens mij die waardoor je een bundel wilt gaan lezen. Een beetje dichter is gewoon goed in beide. Het zal vaker gezegd zijn, maar een prima voorbeeld is wat mij betreft Menno Wigman: sterke voordracht, sterke gedichten. Naast dit alles heb ik zelf eenvoudigweg veel plezier in optreden, of het nu voor tien of voor duizend man is, in een bar, in een bed, vanaf een balkon of vanachter een katheder. Optreden is ook gewoon een leuke en lucratieve manier van uitgaan. Het plezier van een goedgelukt optreden kan groot zijn, maar haalt het uiteindelijk niet bij het genot van een goedgelukt gedicht.'


Stel dat over vijftig jaar iemand gedichten van jou zou lezen die jij in 2005 hebt geschreven. Iemand die jouw werk verder niet kent. Met welke precisie zou die persoon dan de gedichten kunnen dateren, denk je?
Aangenomen dat er over vijftig jaar nog mensen zijn, en dat een deel van die mensen nog Nederlands spreekt en leest, en dat een deel daarvan nog gedichten leest, en dat iemand van dat deel op mijn gedichten stuit, dan zou die denken dat ze in het afgelopen jaar verschenen zijn.


Je studeerde letterkunde. Waarom heb je juist die studierichting gekozen?
Eerst om zo veel mogelijk tijd en geld aan boeken en bundels te kunnen besteden. Vervolgens ook om daarover te kunnen praten en schrijven.


Je bent zo te lezen op je site dagelijks met poëzie bezig. Is een leven zonder poëzie voor jou denkbaar? Vier je vakantie zonder poëzie?
Leven zonder poëzie, taal, liefde, seks, zintuiglijk genot, muziek: het is allemaal denkbaar, maar het lijkt me wel verschrikkelijk. Vakantie vier ik natuurlijk niet zonder poëzie, dat zou nogal zonde zijn van al die vrije tijd! Het is een prima tijd om te schrijven en om een paar bundels te lezen waar je al tijden niet aan toe gekomen bent. Meestal neem ik ook een bundeltje mee om te herlezen. Meestal is dat Zo is de zee van Jan Baeke, Tong en trede van Erik Lindner, De rivier als vlakte van Marije Langelaar, Zijn opkomst in de voorstad van Alfred Schaffer of Lichaam en ziel van Martin Reints.


Met welke schrijver (dood of levend) zou je wel eens een avondje uit eten willen gaan?
Als ik het dan toch mag bepalen, richt ik graag een banket aan met een mooi gezelschap levenden en doden. Wel vind ik dat wie niet single is, zijn of haar partner ook mee mag nemen. Voor de gezelligheid schuiven in elk geval Tsead Bruinja, Tjitske Mussche, Jan-Willem Anker, Maria Barnas, Jan Baeke, Erik Lindner, Lucas Hirsch, Alfred Schaffer, Saskia de Jong en Mustafa Stitou aan. Elk van hen mag ook één levende of dode gast meenemen. Als hiermee niet ook Rilke, Neruda, Montale, Pessoa, Charms, Suchère en Popa binnen zijn, dan worden die alsnog uitgenodigd, inclusief tolken Russisch, Italiaans, Portugees en Joegoslavisch. Verder hoop ik dat Menno Wigman, Pieter Boskma en Mark Boog ook kunnen komen. Bas Belleman had zich vanwege familieverplichtingen afgemeld, maar komt na het dessert toch nog even een goed glas whisky drinken en een potje schaken. Schaffer ontdekt een piano op de achtergrond en zet een duet in met de zojuist gearriveerde Frank Starik. Vrouwkje Tuinman neemt plaats op de vrijgekomen stoel naast John Ashbery. Aangetrokken door de muziek klopt Joost Baars op de deur, met gitaar. Tegen die tijd zijn Nijhoff en Leopold net hun jassen aan het pakken: willen niet te laat te bedde, lichten ze toe. Dit natuurlijk tot grote hilariteit bij Slauerhoff, Van Ostayen, Baudelaire, F. van Dixhoorn, Kouwenaar en Lucebert. Hans Lodeizen en Willem de Geus zijn trouwens een klein uur geleden stilletjes getweeën vertrokken, hopelijk hebben ze een fijne verdere nacht. Als het hele gezelschap moe en dronken is, komt Toon Tellegen ons in slaap lezen met dierenverhalen. De volgende dag liggen er twee kaartjes bij de post: Nachoem Wijnberg laat zich groeten vanuit het verre oosten, waar hij een stel oude vrienden opzoekt, en Michael Brennan heeft zich niet kunnen vrijmaken van zijn Japanse lesroosters.


Welke (jonge) dichter moet volgende keer centraal staan in de rubriek 'Podium' en waarom?
'Podium' heeft al een fraai rijtje (jonge) dichters staan, met o.a. Lucas Hirsch, Hélène Gelèns, Tjitske Mussche en Jan-Willem Anker... Hopelijk komt Bas Belleman binnenkort ook eens aan de beurt, maar eerst stel ik Joost Baars voor, omdat er naar ik hoop ergens in de komende twee jaar eens een mooie debuutbundel van hem zal komen.