Gedichten

door Daniel Bras (1962)
als je meemaakt
wat ik heb meegemaakt

als je een vinger uitsteekt
en je krijgt er een hand
voor terug

als je lichaam gewend is geraakt
en je niet langer opmerkt
wanneer zij

van je af is gegleden
alsof er een knik in de tijd is geduwd
en deze alsmaar een en hetzelfde uur aangeeft

het uur
waarop elke zenuw
door de poriën van je huid

lijkt te zijn gestoken
alsof haar aanwezigheid is verstomd
en jij jezelf hebt vergeven

niet naar haar op zoek te zijn gegaan



alsof een stip tegen de branding vaart
de nek van de golven breekt
en aanspoelt

je wilt jezelf
uit een bed zien tuimelen
duimen breder dan de aarde

je wilt
wat hij nog in je ziet

de balken onder de pier
zijn zwarte tanden
waarop

met gele verf
vierkante vlakjes land zijn geschilderd

ERBOVEN

in nette telnummers
het cijfer voor zee

er kan gemakkelijk nog een catastrofe bij



als je me vergelijkt
vergelijk jij me
met

een geparkeerde auto
waarvan de deuren zijn opengelaten

iedereen kan me stelen
ze stelen
alleen

de radio
de zittingen
het asbakje

mij laten ze
bij je achter