/ literair e-zine, sinds 1995
Home  DichtersDe DichterWereldpoëzieRecensiesInterviewsWedstrijdColofonBundelE-zineEerderKlassiekers

Meandermagazine per e-mail



Neem een abonnement op ons gratis e-zine per e-mail. Meer dan 5000 abonnees.

Zie: ezine.meandermagazine.net

(advertenties)







In de 168e aflevering van de Klassiekers een bespreking van Rien ne van plus van Menno Wigman
lees de Klassieker

Meander maakt gebruik van Wordpress 2.8 * Thema Meander versie 1.64 door Rob de Vos.
Verdere verspreiding van de op deze site opgenomen teksten is alleen toegestaan met voorafgaande en uitdrukkelijke toestemming van de auteur(s).
Gedichten
door Ono no Komachi
> lees de toelichting

Op verzoek van Meander bezorgt Daan Bronkhorst in deze aflevering van Wereldpoëzie een reeks vertalingen van de Japanse Ono no Komachi (ca. 825-900). Deze hofdame geldt als de bekendste dichteres van haar tijd. Er zijn veel verhalen over haar, maar weinig is met zekerheid bekend. Ze schreef vijfregelige uta, ook wel waka genoemd, de dichtvorm die in Japan het populairst was voordat zeven eeuwen later de drieregelige haiku in de mode kwam. Het overgrote deel van de uta gaat over de liefde. Tevens geeft Bronkhorst ons een inkijkje in de even exotische als aanlokkelijke Japanse vertaalkeuken. Lees smakelijk!


Voorbeeld van een vertaling:

秋 風 に
aki kaze ni
herst wind [door]

あふ たのみ こそ
au tanomi koso
ontmoeten graanhalm [juist die]

悲 しけれ
kana -shikere
droef -is het geworden

わが 身 むなし く
waga mi munashi -ku
mijn lichaam vruchteloos [-bijwoordelijk]

なり ぬ と 思 へば
nari -nu to omo -eba
worden -niet [dat] denk ik [dan]

Zoals door de herfstwind
een graanhalm wordt leeggeschud -
zo triest
voelt me mijn nutteloos
tot niets geworden lichaam.

*

Zo betrouwbaar als het fijne zand
van het met wilde planten bedekte
strand
is het om je te verlaten
op hem die je vergeten zal.

*

Als mijn verlangen
te hevig wordt
draag ik mijn beddengoed
binnenstebuiten,
donker als de ruwe schil van de nacht.

*

Geen zeewier haal je op
ais je de baai niet kent
van mijn lichaam.
Maar weet die visser daarvan
die zijn voeten afmat
door telkens weer te komen?

*

De rotsen
waarop ik mijn veldbed maak
verkillen me;
ik zou wel willen dat ze me
hun mosmantel leenden.

*

De kleur van lentebloemen
is helemaal verbleekt
in een leven dat ik verdeed
met kijken
naar de lange regens.

*

夢ぢには
あしもやすめず
かよへども
うつつにひとめ
見しごとはあらず

In mijn dromen ga ik
met onvermoeibare voeten
telkens naar jou –
in de werkelijkheid zie ik je
een ogenblik, of minder.

*

Terwijl ik slapend almaar aan hem dacht
verscheen hij -
had ik het een droom geweten
wat was ik dan ontwaakt.

*

Is mijn lichaam
dan tot niets geworden
nu het door de man
die het na moest jagen en begeren
vergeten is.

*

Wat in deze wereld een droom is
en wat werkelijkheid
nu het zo ver is gekomen
dat we noch de werkelijkheid
noch de dromen herkennen?

*

Terwijl ik dacht
alleen voor mezelf
de bloem der vergetelheid te plukken,
bleek die al in bloei te staan
in zijn hart.

*

Als een rimpeling in het water
bij het minste zuchtje wind –
zo zou je willen dat ik me
naar jou voeg?

*

Hij zou naar me komen
maar de nacht is zonder maan
al dat gewekt verlangen
smeult in mijn borsten
vlamt in mijn hart.

*

Zoals een wild paard met heimwee
naar de nevel boven de steppe
zo lijkt het seizoen gekomen
dat jij wild bent geworden
en ver weg.

*

Zoals een duikster
ver in de baai van Suma
die van haar boot de riemen verloor
zo werd zonder toevlucht
mijn vreugdeloos lichaam.

*

色みえで
うつろふものは
世の中の
人の心の
花にぞ有りける

Zonder dat ze een kleur heeft
verschiet ze – dat is
in ons bestaan
de bloem die bloeit
in een mensenhart.


> lees de toelichting

Auteur: Ono no Komachi
Gepubliceerd op 19 maart 2011 in de rubriek Wereldpoëzie Gedichten | | | pdf-bestand