Gedichten

Een selectie uit de gedichten die werden ingezonden voor de Meander Dichtersprijs 2017.

Jeanet van Omme (1960)

ruikt vrijheid naar cacao

ruikt vrijheid naar cacao of naar benzine op de natte keitjes van de dam
nadat je weer eens dwazig nachtelijke grachtenrondjes hebt gefietst
trap de liefde van je af voor de hond die door de dronken wolf is gedood

naar koffievlekken op matrassen bij vriendinnen (die nog geen vriendinnen zijn)
naar vissige mannen die domweg zonder liefde zelfzuchtig willen kussen
verdwaal richting rivier dump je dode mussen hier nee luisteren is dat niet

naar natte slopen van zomaar huilend wakker worden om de schaamte
die blijft plakken dat juist jou dit overkwam hé meisje houd er de moed maar
harnas jezelf in hoed en palestijnse sjaal weersta de ogen die lachen

om jou en je gestolen fiets en die je geen van allen kent
naar iets naar het bloed van jouw hond die gedood is door de dronken wolf
blijf lopen lopen lopen en niemand weet dat je hier bent

Angelo Di Berardino (1953)

Genesis revisited

in den beginne
toen hij jong was en geen kleren droeg,
en de wereld nog naar wolken rook,
heeft hij zich een vrouw gedicht,
bang om alleen te blijven.

daarna, van vrouw en
slang bezeten, zich prompt een appel
door de keel gejaagd.

dan onvoltooid, de oermelk van
de dichter nog in zich, de rug gerecht, de nek
gekneed, de schouders in een mal gegoten,
de kop uit klei gebakken.

zo werd hij adam 2,
verwekker van zichzelf. en wie hij liefhad
was verdwenen. of hier en ongeboren.

ach eva, wanhoop niet.
straks raapt hij zich weer samen, maakt
zich los uit klei en water. als hij terugkijkt
op wat was. en zegt:

een man, een vrouw. een bed
van blaren. zo moet het geweest zijn. wat hijgen
en zweten, wat armen en benen, wat
op en neer. niet meer
dan dat.

niet minder dan dat.

Peter de Volder (1958)

Interactieve tv.

Welkom bij Interactieve tv – alle menuschermen
worden nu opgehaald en geladen.

Als ze zijn geladen verschijnen in drie categorieën alle foto’s
die wij voor U in onze Cloud hebben geplaatst:
Toen, Nu, Later. U bevestigt uw keuze met OK.

Mogelijk vervalt de keuze Later: sorry, weinig toekomst over.
In dat geval is uw verleden voor deze voorstelling veel te uitgestrekt
en vervalt derhalve ook de keuze Toen.

Zoals over alles kan ook over de definitie Ouderdom
via de rode knop binnen en buiten kantooruren
onderhandeld worden (1 Euro / min.).

Als na tien minuten de menuschermen nog op het scherm staan

zet u de digitale ontvanger uit en weer aan.

Anne Meerbergen (1954)

wij stonden klaar
met dampende schotels en vaatwater

wasten kinderen en kleren
tot ze niet meer pasten

wij vertelden verhalen
toen alles donker werd

wij hadden armen zacht
geurend en grijpgraag
knipten nagels en vleugels
lieten kinderen mondjesmaat gaan

wij strooiden tijd en doodden
het brood voor de vogels

Gedichten

Vijf gedichten die de aandacht trokken tussen de inzendingen in de eerste ronde van de Meander Dichtersprijs 2017.

Jeanet van Omme (1960)

Waar vader is hij mag

waar vader is hij mag toch wel eens terugkomen weet
jij waar hij is weet je dat niet zeg ik hij is dood kijkt ze
weg het lijkt of dit mijn moeder is deze vrager met haar
eeuwenoude handen maar of dat zo is weet ik niet
mevrouw met de kledingvoorschriften die haar
dromen vertelt weet jij waar hij is weet je dat niet
zangeres op de overloop en dronkelap op de wc tuinier
die in zichzelf praat hij mag toch wel eens terugkomen
meisje in Enschede en haar verzonnen vriendje onder
de krentenboom moeder van drie dochters zeg ik hij is
dood kijkt ze weg slappelachvrouw rokende lezer
rotsige ruziemaker weet jij waar vader is weet jij waar
hij is weet je dat niet zeg ik hij is dood kijkt ze weg hé
een zeilboot ruim die taart eens op leuke mensen en ze
wijst naar een foto van zichzelf en weet jij waar hij is

Kris de Lameillieure (1962)

ze zegt zoveel

met één woord. en soms nog meer
als ze zwijgt. een voor een puurt ze
de letters. verfijnen, schrapen maar
niet liquideren. in haar hoofd balanceert ze,
weegt de regels af. ze berekent verhalen,
verbeeldt de prijs.

ik raak haar kwijt als ze woordeloos
haar boek opent. gesloten hoofdstukken,
stille tussenbladen. ze blijft herwerken
op verdroogd perkament. altijd vraagt ze
of ze nieuws zal schrijven. of haar laatste
woord haar laatste is.

Rinske Kegel (1973)

Complexe botbreuk

Moet ik een vijand nemen
of iemand om op te mopperen
zomaar iemand van straat plukken
om in het gezicht te slaan, hard

de vrede bewaren, waarin dan

het zachte lapje van vroeger dat naar mij rook
is gereïncarneerd
als ik dood ga zal het een vliegend tapijt zijn

in de tijd, zeker

ik verlang naar een complexe botbreuk
die toch gelijmd kan worden.

Jill Marchant (1986)

Nachtschade

ge hebt mij mogen lenen
maar ge hebt mij niet teruggezet
wist ge niet waar
mij te leggen

waart ge vergeten
op welke plank
gij voor het eerst uw ogen brandde
in mijn flank
ik zoek een plek nu
verhuis
mij

ge zocht
naar hoe ge mij moest lezen
best ‘s nachts of overdag?
ik wachtte
tot ge het juiste blad zou aanraken
gij tot ik zou openvallen
op de pagina met waarheid in pacht

ik vroeg het mij al af
of ge mij zou uitlezen
tot aan mijn open einde – ge kunt daar niet tegen
gij met uw universum open deuren

ge hebt mij een paar keer verlengd – ge denkt altijd in het verlengde van
tegelijkertijd andere boeken
verleid – ge denkt altijd in verleiding
ze op uw nachtkast gelegd
naar mij gekeken
een ‘neen’ gezwegen
haar in uw bed gelezen

ik zal de causaliteit niet overschatten
ik zal sec zijn: de uitleentermijn is overschreden
wij zijn klaar
wie betaalt
de nachtschade
wie de boete – we stonden op uw kaart
sec: open einde – …

J.V. Neylen (1989)

vlieg

Je schaduw deed denken aan een jonge vrouw
wulps uitdagend op het bed — de levenspiek zo moeiteloos
met een been gebogen, het andere gestrekt.

Ik probeerde je er naartoe te draaien, maar je bleef
met je poten als haren gevouwen
in een hardnekkige yogarust.

En ik met al mijn vechten, al dat duwen en trekken,
wou plots dat ik, uit mijn schaduw getreden,
een dergelijke rust kon beleven.

Er straalde een esthetiek uit je groene koplampogen,
mysterieus als art-nouveau. En dan trok je weg,
zo volledig dat enkel ik nog uitgestrekt naast je lag.