Meander
log
Meander >

Meander Magazine >

Klassiekers >

 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Barwoutswaerder * Dagboekschrijver
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=391
door David Troch op 23-02-2005
Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Hij smeekt op zijn kabouterknieën om vergiffenis, maar het overkomt ook Barwoutswaerder wel eens dat hij in de eerste plaats aan Kristien Hemmerechts denkt als weduwe van Herman de Coninck. Liefhebbers van de betreurde dichter zouden haast vergeten dat Hemmerechts ook zelf schrijft. En dat wat ze schrijft ook nog eens meer dan te pruimen is, daar herinnerde ze Barwoutswaerder en alle andere aanwezigen aan toen ze uit eigen werk voorlas op 6 februari tijdens Cuba op zondag.
Die exotische zondagochtenden vinden plaats in de Cogels Osylei, dankzij de statige herenhuizen wellicht niet alleen volgens Barwoutswaerder één van de prachtigste straten in Antwerpen. Tijdens de ochtenden komen inwoners van Berchem aan het woord die in de culturele wereld en andere werelden door de jaren heen naam en faam hebben opgebouwd. Zo ook Kristien Hemmerechts.
Al is ze een volbloed Brusselse, de liefde en De Coninck brachten haar naar Antwerpen. En ze lijkt niet van plan om daar meteen weer weg te gaan. Daarvoor vertelde ze te liefdevol over het huis in de befaamde straat waar ze na de dood van De Coninck nog steeds woont.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Poëzie en het Midden-Oosten
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=387
door Klarijn, de kantinejuffrouw van Meander op 20-02-2005
Jetteke van Wijk heeft al acht gedichten in Meander gepubliceerd. Dat is op zich al heel wat, maar wat me vooral opvalt is haar beroep: Midden-Oostencorrespondent.
Jetteke schrijft over het algemeen lichte gedichten:


fata morgana

en opeens was je daar
met je zachtgrijze sjaal
en het licht speelde eventjes over je haar

je zei nog: hallo

en ik,
ik stond daar maar.

En met zo'n baan zou ik juist zware verzen of cynische versjes verwachten. Het is tenslotte geen lolletje in het Midden-Oosten en daar middenin te zitten en er dan ook nog eens over moeten schrijven en praten (op de radio)!
Ik zal het haar eens vragen.


Ha, Jetteke. Hoe gaat het?
Uitstekend, dank je. Ik ben momenteel even in Nederland en geniet dus van het rijke leven hier: lekker eten, de bioscoop, de overvolle boekhandels. Alleen dat weer, hè? Vlak voor ik wegging, stond ik nog in mijn t-shirt op de tennisbaan. Nu heb ik mijn handschoenen voor het eerst sinds jaren maar weer eens opgesnord. Brrrr!

Ik merk het niet eens joh!
Zoals gezegd kan ik de luchtigheid van de meeste van je gedichten niet zo goed rijmen met de zwaarte van het leven in het Midden-Oosten. Wat vind je van die redenering? Beetje onnozel?

Ik schrijf natuurlijk weleens zwaardere gedichten, maar niet alles komt altijd door de selectie heen. Daarnaast denk ik niet dat de wereld zit te wachten op een gedichtenreeks die louter bestaat uit poëtisch beschrijvingen van afgerukte ledematen, opgeblazen bussen, checkpointdrama's en weggeveegde huizen.

  Auteurspagina van Jetteke van Wijk
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Meanders gedicht van de maand februari 2005
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=384
door Herbert Mouwen op 11-02-2005
Ik ben de stad

Ik ben de stad, zei je
en ik bolde bruggen
vulde straten met
ziedend snel asfalt
danste de polonaise
op het schuimende plein

ik ben een huis, zei je
en ik opende een deur
gaf iedereen een hand
at de tafel leeg, duwde
kinderen van de trap
ging met de vrouw naar bed

ik ben een plein, zei je
en ik rende halsoverkop
weer naar buiten;
asfalt was stroop
bruggen lagen gekapseisd
in modderig water
klinkers waren stuk gewalst

ik ben de stad, zei je


Ard Boeke


Wie kun je zijn in een gedicht, welke rollen kun je spelen? Wát kun je allemaal zijn? In Ik ben de stad van Ard Boeke in ieder geval een stad, een huis en een plein. En wanneer je dan zo'n ruimte bent, voor even, of voor eeuwig, want betekent dat voor de 'ik'? De dichter maakt in dit gedicht maximaal gebruik van de ruimte die de ander hem lijkt te geven. Kom maar de ruimte van mijn gedicht binnen, lijkt de 'je' tot driemaal toe te zeggen, ik zal zeggen wie ik ben en dan geef jij er – als dichter – de invulling aan.
De drie strofen van Ik ben de stad kennen een mooi ritmisch patroon. In elke strofe lijkt de 'je' telkens zijn of haar identiteit op uitnodigende wijze te onthullen. Er is geen sprake van een vergelijking tussen persoon en ruimte.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Je ruikt de warme lijven
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=381
door Klarijn, de kantinejuffrouw van Meander op 10-02-2005
Vroeger had ik een tante Jo die op een keer naar wat mensen op de televisie wees en vroeg: "Zien die óns nou ook?"
Laatst zag ik jou op tv in dat programma over de verkiezing van de Dichter des Vaderlands en toen had ik de neiging te gaan wuiven. "Joehoe, Patty! Kom nou weer eens een keertje langs in de Meanderkantine!"
Gezellig dat ik je weer eens spreek dus.
Waar ben je zo mee bezig geweest de afgelopen tijd?

Hier gaat het goed, ik ren nog steeds heen en weer tussen de gedichten en de strips. Helaas gaat mijn oudste strip Noortje in Tina (die ik al 29 jaar wekelijks schrijf, de oudste weekstrip van Nederland, nog steeds door dezelfde tekenaar en schrijver gemaakt), per 1 maart gehalveerd worden wegens bezuinigingen.
Wat de gedichten betreft: ik werk aan mijn zesde bundel, die in het najaar klaar moet zijn. Het wordt een bundel over Afrikaanse dieren Ik ben met een reisbeurs van het Fonds voor de Letteren naar Kenia en Tanzania geweest, waar ik tussen de nijlpaarden en leeuwen heb gekampeerd.

Meid, wat eng!
Ik begon me namelijk steeds meer te storen aan het zielige, desolate van dierentuindieren. Ze zijn goed te observeren want ze zitten mooi stil. Maar dieren in het wild zijn véél opwindender. Bij bizons bijvoorbeeld voel je de grond dreunen als ze langslopen, je ruikt de warme lijven, hoort ze de taaie grassen afscheuren. In die bundel komt ook een afdeling zeedieren in het wild, want ik ben geheel verslaafd geraakt aan snorkelen.
Ook ben ik sinds een jaar gedichten uit het Servo-Kroatisch aan het vertalen van Velibor Vidakovic. De afgelopen weken was het erg druk rond de gedichtendag en DdV-verkiezing met optredens, ik heb in de Dichterstrein gezeten e.d. maar die dingen zie ik als de 'randverschijnselen' van de poëzie. Het gaat toch om het dichten.

Wat vind je van Driek van Wissen als DdV?
Prima! Driek is erg aangevallen in de publiciteit, vooral door mensen die niet de moeite namen om zich in zijn werk te verdiepen.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Barwoutswaerder * vroeger, toen ...
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=372
door David Troch op 09-02-2005
Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Barwoutswaerder krijgt stilaan de leeftijd waarop een mens van tijd tot tijd een zin begint met: "Vroeger, toen..." Als hij er zichzelf weer eens op betrapt, ergert hem dat mateloos. Dan denkt hij weer terug aan de dag dat hij zichzelf beloofde dat hij met die twee woorden nooit een zin zou beginnen omdat het betekende dat hij verschrikkelijk oud geworden was. Kortom, vroeger, toen... past alleen bij oude zakken en een oude zak zou Barwoutswaerder nooit worden. Kijk nu.
Barwoutswaerder, de oude zak, moest onlangs terugdenken aan zijn middelbare schooltijd toen hij erachter kwam dat Henry Rollins voor zijn spiksplinternieuwe spoken word, Shock and Awe, naar België zou afzakken. Hij zag zichzelf weer onderuitgezakt zitten op de boot van Dover naar Oostende, naast hem het meisje waaraan iedereen hem wou koppelen en die hij op alle mogelijke en onmogelijke manieren afscheepte.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Een nieuwe inademing
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=359
door Annette van den Bosch op 02-02-2005
Gerrit Kouwenaar (1923) schreef de gedichtendagbundel voor 2005. In Het bezit van een ruïne staan 10 gedichten, waarin Kouwenaar evenals in vorige bundels, maar vooral in Totaal witte kamer, de vergankelijkheid als thema heeft gekozen. Het eerste gedicht heeft een prachtige beginstrofe waarin duidelijk wordt wat leven is. Elke uitademing kan de laatste zijn, maar ook het begin van een nieuwe inademing, het begin van herhaling.
De sterfelijkheid houdt aan, deze morgen
ontwaakte er een in mijn slaap, en vanavond
vraagt het nuchtere glas om genade, men ademt
zich uit als een inzicht, men is, ik herhaal me
Het titelgedicht van de bundel begint eveneens fraai, met zoeken en missen. Uiteindelijk heerst de slaap over alles wat eens geleefd heeft.
Het bezit van een ruïne, zelfs het zoeken
onder de stenen, het vermissen achter het vinden
moet men interen, steenbreek en slaapkruid zijn meester
Hier is een meester aan het woord, dat is duidelijk. Kouwenaar, die al meer dan 50 jaar dicht, werd niet voor niets bekroond met de PC Hooftprijs, de Prijs der Nederlandse Letteren en de VSB Poëzieprijs. Het bezit van een ruïne is een bundel om vaak en aandachtig te herlezen.

Nadere informatie over het werk van Kouwenaar is te vinden op de poëziewebsite van de Koninklijke Bibliotheek (www0.kb.nl/dichters/kouwenaar/kouwenaar-intro.html)

Het bezit van een ruïne / Gerrit Kouwenaar
Amsterdam: Querido , 2005
Prijs: 1,50 euro
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Poëtische diversiteit van jonge Vlaamse dichters
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=355
door Annette van den Bosch op 02-02-2005
'de waarheid lekt hier / als zoetwaterzweet door kieren' (Sis Matthé).

Een interview met de samenstellers van Op het oog. 21 dichters voor de 21ste eeuw Xavier Roelens (hoofdredacteur Eneris en dichter) en Maarten de Pourcq (medewerker Poëziekrant en dichter).

a) Wie is de initiatiefnemer van de bundel? b) Wat is het idee achter de bundel? c) Waarom met uitgeverij P. (van uitgever Leo Peeraer)?
Xavier: a) Het idee ontstond nadat ik als hoofdredacteur van en er is het gevoel had dat er een nieuwe generatie dichters opkwam die meer verdiende dan een publicatie in ons tijdschrift. Naar aanleiding van het 10-jarig bestaan van het tijdschrift heb ik Leo Peeraer van Uitgeverij P een mail gestuurd met de vraag of hij niets in een bloemlezing van jonge dichters zag. Leo was heel enthousiast en heeft het idee direct opengetrokken door Maarten De Pourcq voor te stellen als medesamensteller. Een uitstekende beslissing voor het project, achteraf gezien.
b) De bedoeling is vooral om de poëtische diversiteit die in Vlaanderen onder jongeren heerst, te tonen. Van podiumschwung tot taalexperiment, van intiem tot afstandelijk, van lyrisch tot episch, het hele spectrum wilden we aan bod laten komen.

  Lees meer over uitgeverij P in het interview met Leo Peeraer
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Barwoutswaerder * Miniglimlachjes
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=352
door David Troch op 28-01-2005
Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Ondertussen heeft Barwoutswaerder met Het nijlpaard van Stephen Fry alweer zijn eerste roman van het jaar opgepeuzeld. Dat oppeuzelen gebeurde overigens met de nodige smaak. Vooral het eerste deel waarin één van de hoofdpersonages zowat alles en iedereen verrot scheldt, wist de gekende miniglimlachjes om de lippen van Barwoutswaerder te leggen.
Hij maakte dan ook een vreugdesprongetje van ruwweg geschat twee millimeter toen hij bij de televisietips in het weekblad Humo las dat hij voor diezelfde Fry op zaterdagavond 15 januari maar beter thuis kon blijven. Barwoutswaerder deed dat, al was het maar omdat hij die avond toch geen literaire uitspattingen gepland had. Omstreeks 23u30 nestelde hij zich dan ook in zijn luilekkerzetel om onderuit te zakken voor Cold Comfort Farm op Nederland 3.
Niet alleen Fry was de reden dat Barwoutswaerder zijn voeten onder een warm gezelligheidsdekentje stopte. Zo vond hij zijn zelfverkozen zetelballingschap geen zetelballingschap omdat hij gelezen had dat de televisiekomedie door John Schlesinger was geregisseerd, de man die ook tekende voor een golden classic als Marathon Man met Dustin Hoffman.
Bovendien had de Humo-recensent voorspeld dat Barwoutswaerder gegarandeerd zou moeten zwijmelen door toedoen van Kate Beckinsale, meer bepaald door haar borsten en andere aanverwanten.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Geen nieuwlichterij
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=348
door Klarijn, de kantinejuffrouw van Meander op 27-01-2005
Gisteren kwam Joop Leibbrand glunderend de kantine binnen. 'Zal er weer een kleinkind op komst zijn?' dacht ik.
Maar nee hoor, Joops schepping, de Meander Klassiekers , heeft 1200 abonnees.
"Een mijlpaal!" schalde Joop door de kantine.


Joop, voor de paar mensen die het nog niet weten en denken dat het over wielrennen gaat: wat zijn de Klassiekers eigenlijk?
De Klassiekers zijn besprekingen van Nederlandstalige gedichten die of al zo bekend zijn dat ze 'klassiek' genoemd mogen worden, of die hun plaats in de canon door deze beprekingen juist zullen gaan krijgen. Met dat kleinkind zat je er trouwens niet ver naast, Klarijn, vrouwen voelen dat kennelijk aan; over een paar dagen komt het derde.

Spannend hè Joop!
Maar terug naar de Klassiekers. 1200 abonnees. Wie had dat gedacht? Straks hebben de Klassiekers nog meer abonnees dan Meander Magazine!

Dat is inderdaad het streven en ik ben ervan overtuigd dat het gaat lukken. Meander Magazine is met al dat nieuwe werk toch een beetje de waan van de dag. Geen nieuwlichterij, maar oud en vertrouwd, bewezen kwaliteit, dat is toch wat de echte poëzieliefhebber wil.

  klassiekegedichten.net
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Vrouwen met plastic tassen
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=344
door Klarijn, de kantinejuffrouw van Meander op 26-01-2005
Ik heb van sommige Meandermedewerkers wel eens wat gehoord over de Bookgrrls, sorry Boekgrrls.
Dat schijnt een vrolijk, maar intelligent gezelschap van lezende dames te zijn. Via een mailinglist spreken ze met elkaar over de boeken die ze lezen.
Voordat ik nou ook lid word, wil ik er wel eens wat meer van weten.
Eisjen van der Kraaij doet de voorlichting bij de grrls.


Hoi Eisjen, ik las dat jullie een afsplitsing zijn van de Webgrrls. Wie zijn dat eigenlijk? Hoe lang bestaan jullie?
Deze maand 8 jaar. En de webgrrls zijn nu de "Women On the Web"
www.womenontheweb.nl en we zijn daaruit ontstaan omdat al die computervrouwen (toen dus webgrrls) al dat gepraat over boeken liever apart hadden. Dat ging allemaal heel vriendelijk - afscheiden klinkt zo akelig - en dat heeft tot deze leuke club van boekgrrls geleid.

Nou ben ik de 20 alweer een eeehhh ... paar jaar gepasseerd. Ik ben geen grrl meer. Mag ik nog wel meedoen?
Ik word dit jaar 55. De jongste is meen ik 22 en de oudste halverwege de zeventig. Moeders en dochters zitten hier gezellig (soms echt letterlijk) bij elkaar.

Hoeveel grrls zijn er nu? Doen die allemaal actief mee?
166 zijn lid van de lijst. Daaronder zijn nogal wat "lurkers". Ze lezen lekker de mails mee, maar schrijven zelden of nooit zelf. Geen enkel probleem.

Wordt een mens niet horendol van de hele dag mails over boeken?

  http://www.boekgrrls.nl/
   
 
 
< vorige pagina   1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22    volgende pagina >