Meander
log
Meander >

Meander Magazine >

Klassiekers >

 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Barwoutswaerder * Zo was er
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1788
door David Troch op 26-01-2006
Noem mij Barwoutswaerder. Het is een geschikte naam voor een sprookjesfiguur. Niet dat ik een rol in een vertelling van Grimm ambieer, het is dat wildvreemden wel eens de neiging schijnen te hebben om in die of vergelijkbare termen over mij te keuvelen. Ik neem die wildvreemden dat niet kwalijk. Kind of kabouter, we moeten allemaal een naam hebben. Deze kabouter heet Barwoutswaerder. Aangenaam.

Barwoutswaerder is niet altijd daar waar hij wil zijn. Meer, soms moet hij zijn waar hij niet wil zijn. Zo moest hij begin november tweemaal een kerkdienst, noem het een uitvaartplechtigheid, bijwonen. Eerst een voor de lievelingsnonkel van de wonderlijke jongedame, nog geen week daarna een voor een hem dierbare oudtante. De begrafenissen brachten Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame wat van slag. Toch verschansten de twee zich niet, ze bleven onder de mensen komen.
Zo was er
...het verrassingsfeestje dat Barwoutswaerder samen met zijn zus in elkaar had gestoken voor hun reeds dertig jaar getrouwde ouders. Dertig jaar, niemand weet of de wonderlijke jongedame het zolang bij Barwoutswaerder zal weten uit te houden.
...Festen door Theater Dakwerken in het Tieltse cultureel centrum Gildhof. Een niet voor de hand liggende keuze om een toneelstuk te brouwen op basis van die dogmafilm van regisseur Lars Von Trier. Het was voornamelijk Barwoutswaerder die nieuwsgierig was en de theaterbewerking koste wat het kost wilde zien. Er was duidelijk goed nagedacht over hoe het allemaal op de planken moest worden gebracht, het podium was een plaatje. Maar de acteurs bleven te veel acteur, werden te weinig personage.
...de voorstelling van de bloemlezing 50 dichters, het beste van tien jaar Meander in het Boekencafé te Eindhoven. Al moest Barwoutswaerder het daar zonder de wonderlijke jongedame stellen, hij had het aardig naar zijn zin dankzij ontmoetingen met de veelal onbekende Meandermedewerkers en aangename gesprekken met onder andere Philip Hoorne, Mirjam Delen en Patty Scholten.
...het poëziefestival Sappho in Ruiselede waar dichters als Leonard Nolens, Luuk Gruwez, Gerrit Kouwenaar, Menno Wigman, Ramsey Nasr en singer/songwriter Kris De Bruyne konden rekenen op een veelkoppig publiek. Met in dat veelkoppige publiek ook weer heel wat dichters. Zo liepen Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame niet alleen alweer Philip Hoorne tegen het lijf, maar ook Paul Rigolle, Xavier Roelens en Jeroen Boone waren van de partij.
...de finale van de Poetry Slam van Menen waar Barwoutswaerder het moest afleggen tegen Katrijn Jonckheere, ondanks het feit dat jurylid Jozef Deleu een goedkeurende duim naar hem opstak toen de jury zich voor het verdict afzonderde. Die juryleden traden nadien stuk voor stuk op, niet alleen Deleu dus maar ook, u raadt het haast, Philip Hoorne, Willy Spillebeen en voorzitter Olaf Risee. Ook organisator Xavier Roelens hinkte het podium op, net als Lut De Block en Bernard Dewulf.
...de Belgische finale van de Fifa Interactive World Cup in één van de Brusselse Heizelpaleizen waar Barwoutswaerder de fijne taak had het scorebord te bedienen en zich met FIFA '06 voor het eerst sinds lang nog eens aan een game waagde. Het was het geschikte moment om zijn baas eens ongestraft onderuit te halen.
...een kerststockverkoop bij Lannoo waar Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame alvast wat cadeaus kochten, voor zussen, voor een vriendin. Maar, om één van de laatste exemplaren van een verzameldichtbundel van Hugues C. Pernath zou geen cadeaupapier gaan.
...een gesprek met de cultuurbeleidscoördinator van Tielt omdat Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame plots het idee hadden om in die stad in allerijl nog wat voor nakende Gedichtendag in elkaar te boksen. Omdat het allemaal wat kort dag was om op stedelijk niveau nog wat voor mekaar te krijgen, verwees de cultuurman de twee onder andere door naar de bibliotheek. Daar werden ze de volgende dag met open armen ontvangen, ondertussen lijkt er al iets op stapel te staan.
...het Boekenfestijn in Gent waar Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame zich weer lieten verleiden om gigantisch veel poëziebundels en ander leesvoer te kopen. Voor zichzelf. Niet voor zussen, niet voor een vriendin. Al moet het gezegd dat de twee toch ook streng voor zichzelf waren en een niet nader te noemen aantal boeken uiteindelijk niet naar de kassa meenamen. Zo bleef er tenminste nog wat geld over om nadien op de kerstmarkt in het centrum rond te dolen.
...de voorstelling van de bloemlezing Met als enig geluid wat geritsel, een uitgave van uitgeverij De Blauwe Engel op initiatief van Theo H.A. Slachmuylders. Iedereen uit de bundel, mocht komen voordragen. Niet iedereen uit de bundel, was in Het Laatste Huis in Hombeek. Daardoor geen voordrachten van pakweg Joris Denoo, Anne Es en Didi De Paris. Die voordrachten begonnen na een korte toespraak van de Mechelse burgemeester Bart Somers. Voor de pauze ontwaarde Barwoutswaerder weinig poëtische parels, maar de wonderlijke jongedame, zijnde Sylvie Marie, maakte dat meer dan goed. Na de pauze had Barwoutswaerder vooral oor voor Slachmuylders en Eric Vandenwyngaerden en voor de sprankelende voordracht van Rita Valentina.
...een golfclub in het Oost-Vlaamse Oudenaarde waar Barwoutswaerder enkele dagen voor Kerstmis belandde. Niet het wegslaan van het golfballetje blijven hem vooral bij, wel een witgeschilderd bord in de toiletten waarop de president de sportbeoefenaar in felgroene letters oproept te helpen de netheid te bewaren. Barwoutswaerder kon niet naast de niet zo nette handdoeken kijken. Zoals gezegd, soms moet hij zijn waar hij niet wil zijn.


pst: Barwoutswaerder laat nog weten dat u hem ook in 2006 zal moeten tolereren en u er met of zonder hem maar beter mooie dagen van maakt.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Gedicht van de maand * 'vijfenveertig' van Wilma van den Akker
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1771
door Herbert Mouwen op 28-12-2005
vijfenveertig

mijn eigen muze
en nog steeds geen
moeder

vanmorgen belde
de vader van het
koffieboontje

maar hij
boeit niet meer

intussen lag mijn pen
te lekken op het laken

diezelfde middag
begon het bloeden


Wilma van den akker

'Vijfenveertig' van Wilma van den Akker is een klein, maar zorgvuldig opgebouwd gedicht dat je als het om de inhoud gaat, geruime tijd kan bezighouden. Zoals elk goed gedicht bevat het veel vragen en lukt het me als lezer niet om een sluitend antwoord op al die vragen te krijgen. Dat is niet erg, het houdt het gedicht open. Sommige vragen blijven onbeantwoord, bij sommige vragen zijn meerdere antwoorden en interpretaties mogelijk. Laat ik het gedicht eens onderzoeken op de inhoud.
De titel is een getal, maar is hier als woord weergegeven. Meteen denk ik: 'Ik ben' kun je weglaten voor 'vijfenveertig' en ook voor 'mijn eigen muze'. Je ontdoet door deze weglating het gedicht van de harde feiten van de mogelijkheid tot identificatie. Ben jij het die 'vijfenveertig' is (of wordt) en ben jij het die nog zijn 'eigen muze' is? Het staat er wel. Dat je die leeftijd bereikt hebt is op zich een verdienste en dat je nog steeds je eigen muze bent en niet die van een ander of iets anders, daar moet mee te leven zijn, maar dan komt de anticlimax van deze strofe die het gedicht ogenblikkelijk een andere toon geeft: 'en nog steeds geen moeder'. Het staat er zo recht voor zijn raap, dat het bij mij als pijnlijk voorkomt. Ik kan me voorstellen dat je nu zou willen vloeken, het zou willen uitschreeuwen, alle vragende woorden, van 'waarom' tot 'hoezo' zou willen stellen, maar het zal de trieste vaststelling niet veranderen: 'en nog steeds geen moeder'. Of is het gewoon een nuchtere, zakelijke vaststelling en overdrijf ik nu?
'Vanmorgen belde de vader van het koffieboontje', lijkt in eerste instantie een mysterieuze strofe, maar 'koffieboontje' is naast de benaming van een kamerplant ook de spottende benaming van de vagina. Deze man is dan wel vader, maar niet de vader van een kind of een toekomstig kind. Hij is de man met wie ze een relatie heeft 'maar hij boeit niet meer'. Er staat heel duidelijk niet 'maar hij boeit me niet meer' en daarmee krijgt deze regel naast de betekenis van 'interessant vinden' ook de betekenis van: ik voel me niet meer met hem verbonden.
De vierde strofe: 'intussen lag mijn pen te lekken op het laken'. De man waar de vrouw mee is, is voor haar niet interessant meer. Ze heeft 'intussen' – tijdens het vrijen 'op het laken' dus – meer behoefte om te schrijven, ze is tenslotte haar 'eigen muze'. Door het verstrijken van de tijd lijkt zich een strijd af te spelen tussen de jonge vrouw, die misschien wel voorbestemd is om moeder te worden én het dichterschap, dat aanstaande lijkt. Het verlopen van de tijd zelf zorgt ervoor dat er een verschuiving plaatsvindt naar het schrijverschap, de weg naar het onvruchtbaar worden in de overgang levert misschien een nieuwe vruchtbaarheid op: gedichten. Een lekkende pen op een maagdelijk wit laken: een mooi beeld. Vanuit deze nieuwe maagdelijkheid kan met het dichterschap gestart worden.
De slotstrofe is wanneer deze gekoppeld wordt aan de vorige strofe, polyinterpretabel. Je kunt denken aan een late zwangerschap, ze gaat op de valreep moeder worden, maar eerlijk gezegd geloof ik daar niets van. Ik denk meer aan een poëtische ontmaagding, het aanboren (sic) van het dichterschap. Deze weg heeft de dichter definitief ingeslagen, want het gedicht is in de verleden tijd geschreven, maar van 'de vader van het koffieboontje' zegt ze in de tegenwoordige tijd dat hij haar niet meer 'boeit'. Niet meer dus, een nieuwe levensfase is begonnen.
'Vijfenveertig' is een haast onopvallend gedicht, opgebouwd uit wat iele strofen, opgeschreven in weinig alledaagse woorden, maar minder toegankelijk dan het lijkt. Ook dit kleine vers draagt een geheime betekenis met zich mee, die pas na nauwkeurige lezing wordt prijsgegeven.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Dicht-Slam-Rap Boxtel
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1757
door Jan Boonstra op 07-12-2005
Jan Boonstra interviewde Karlijn Groet, Floris Brown, Benne van der Velde, Bea de Leeuw en Jan de Hoogh.

Kunstenaar Josj van Berkel van de Boxtelse kunstenaarsvereniging Kunstlicht '99 kwam in 2002 bij de plaatselijke bibliotheek, boekhandel Elckerlijc en het Brabants Dagblad met zijn idee voor een dichtavond. Die eerste avond leverde slechts twee kandidaten op, maar ook een enthousiast publiek van veertig luisteraars. Marlies Mertens (Openbare Bibliotheek), Ferry Schoth (boekhandel Elckerlijc) en Marcel Linssen (Brabants Dagblad) besloten er eveneens hun schouders onder te zetten en zo ontstond Dicht-Slam-Rap Boxtel. Dichters, slammers en rappers ontmoet(t)en elkaar op één podium. Inmiddels wordt er ook jaarlijks een Dicht-Slam-Rapbundel uitgebracht met daarin de beste gedichten van de inzenders. Studenten van de Boxtelse grafische school SintLucas nemen al vanaf het begin deel aan een ontwerpwedstrijd voor kunstzinnige affiches. Vorig jaar lieten ook Boxtelse kunstenaars zich inspireren door de gedichten uit de bundel en vervaardigden naar aanleiding daarvan kunstwerken.

Jan Boonstra legde enkele deelnemers en betrokkenen bij de Dicht-Slam-Rap Boxtel dezelfde vragen voor.
Karlijn Groet is één van die deelnemers.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Gedicht van de maand december van Menno van der Beek
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1747
door Herbert Mouwen op 01-12-2005
The great Eskimo vocabulary hoax

Als ik mijn moeder uitleg dat ik heb gelezen
dat Eskimo´s één woord hebben voor sneeuw,
en niet, zoals verteld wordt, meer dan vijftig,

wil zij mij niet geloven, want zij heeft
het rijk alleen: mijn vader was, een eeuw geleden
niet op de hoogte en zij wil dat het zo blijft.

Ze zegt: de Eskimo heeft al die tijd misschien
niemand het achterste van zijn tong laten zien.

Ik zeg: wij hebben vijftig termen voor
geslachtsgemeenschap en de dood. Wilt u ze horen?

Zij zegt: nu ben ik wel eens bang dat ik mij van
het weerbericht teveel heb voorgesteld.


Menno van der Beek

Mijn eerste reactie na lezing van dit gedicht was enigszins triviaal, misschien wel banaal. De Klisjeemannetjes – de vroege Kees van Kooten en Wim de Bie – presenteerden veel meer dan vijftig uitdrukkingen voor de geslachtsdaad. Ik vond dat grappig, maar is één woord eigenlijk niet genoeg? En waarom hebben we ergens zoveel woorden voor?
De Eskimo's hebben niet meer dan vijftig woorden voor iets ongelooflijk belangrijks als sneeuw, zegt de ik-figuur. Dat ze meer dan vijftig woorden zouden hebben is iets dat verteld wordt, maar de ik-figuur is op de hoogte van de waarheid: één woord voor sneeuw en niet meer. Hoe weet de ik-figuur dat? Hij heeft het gelezen en wat men kan lezen is blijkbaar betrouwbaarder dan wat er verteld wordt. Kortom, met deze vaststelling zit de lezer van het gedicht midden in de problemen en dienen talloze vragen zich aan. Of niet? Is een geschreven tekst betrouwbaarder dan een gesproken tekst. Bevat een boek per definitie waarheden en een mondelinge mededeling niet? Of hebben we hier te maken met de boekenwijsheid van een zoon tegenover de levenswijsheid van een oudere, van een volwassen moeder? Opvallend is ook het woord 'uitleg' in de eerste versregel. De ik-figuur deelt niet mede, maar legt uit dat hij het gelezen heeft. Is het spel met woorden dan allemaal een grap, een 'vocabulary hoax'?
De moeder gelooft de ik-figuur niet, want zij heeft het rijk alleen, namelijk 'mijn vader'. Wat niet weet, wat niet deert, zal de moeder gedacht hebben. 'Mijn vader' wist een eeuw geleden nog van niets 'en zij wil dat het zo blijft'. De mysterieuze vragen zitten in de tweede strofe van het gedicht. Waarvan is de vader niet op de hoogte? Van het feit dat er zoveel woorden voor 'sneeuw' zijn? En waarom hebben de eskimo's zoveel woorden voor 'sneeuw'? Dat kan maar één reden hebben. Sneeuw is ongelooflijk belangrijk voor eskimo's; hun leven wordt er door bepaald. Of: praten of schrijven over sneeuw is taboe. Ogenblikkelijk koppel ik als lezer 'sneeuw' aan 'geslachtsgemeenschap' en aan 'dood', want daar hebben 'wij' meer dan vijftig termen voor. De ik-figuur is bereid ze aan zijn moeder te laten horen. Beide onderwerpen zijn (voor haar) taboe. Hebben wij ook veel woorden voor onderwerpen waar we niet graag over spreken, onderwerpen die bedreigend voor ons zijn?
En als ik dan probeer enigszins vat te krijgen op dit gedicht, dan kijk ik weer naar de titel en zie het woord 'hoax', een mystificatie, een grap. Ik besef dat alles wat in dit gedicht beweerd wordt, voortdurend onderuit wordt gehaald. De ik-figuur houdt vast aan wat hij gelezen heeft, wat men in het algemeen vindt, interesseert hem niet. De moeder houdt vast aan die ene man die een rol speelde in haar leven. Ze wil haar werkelijkheid consolideren en conserveren. Ze heeft tegen de ik-figuur een weerwoord, háár uitleg voor wat de ik-figuur gelezen heeft: 'de eskimo heeft al die tijd misschien niemand het achterste van zijn tong laten zien'. De tijdsbepaling 'al die tijd' geeft problemen, deze loopt in ieder geval parallel aan 'een eeuw geleden' en markeert tot het moment dat de ik-figuur gelezen heeft dat de Eskimo's één woord hebben voor sneeuw. Heeft de eskimo zich niet laten kennen of heeft hij zijn mond dichtgehouden, gewoon gezwegen? Is het spel met woorden dan allemaal een grap?
Iets wat veel besproken wordt of gelezen kan worden is het weerbericht. Ook zoiets alledaags; trivialere of banalere gesprekken zijn er niet, maar ze lijken voor ons uitermate belangrijk. De moeder is bang dat ze zich van het weerbericht teveel heeft voorgesteld. Mag ik hier voor mezelf achter denken: '...en van geslachtsgemeenschap en de dood te weinig.'
Een gedicht kun je lezen, je kunt zoeken naar een betekenis van het gedicht en als je dan denkt deze gevonden te hebben, blijkt het gedicht een grap met woorden te zijn. Wel een boeiende grap, dat wel.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Tussen afwijzing en debuut
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1744
door Yves Joris op 30-11-2005
Emmy van Dantzig - Ik wil schrijver worden

Wie een gedicht instuurt naar Meander, vindt soms volgend bericht in zijn mailbox: 'Onderstaande inzending werd door de redactie van Meander niet geselecteerd. Er zijn per maand tegen de honderd inzendingen, de selectie is streng. Een volgende keer heb je misschien meer succes....'.
Frustratie en onbegrip alom. Waarom heeft een onbekende niet meer gezien in het gedicht waarin jij de hele wereld wilde leggen? Op dergelijke mail kan men op twee manieren reageren: ofwel gaat men op zoek naar een ander publicatiekanaal, ofwel begint men opnieuw.

Het dunne boekje dat Emmy van Dantzig publiceerde onder de titel Ik wil schrijver worden kan vele debutanten een hart onder de riem steken. Ook bekende schrijvers werden in het begin van hun schrijversbestaan geconfronteerd met een negatieve reactie op het werk waarmee ze dachten een plaats aan het literaire firmament te verwerven. 'Renate Dorrestein schrijft zeven romans die zij met geen mogelijkheid gepubliceerd krijgt.' Of wat te denken van de reactie die Rascha Peper te horen kreeg bij de aanbieding van haar roman Oesters bij Querido: Het is onrijp. Ga er maar flink mee aan de slag en stuur het volgend jaar nog eens.'

Literatuur is 99% transpiratie en 1% inspiratie, als ik me even een platitude mag veroorloven. In negen hoofdstukjes, met namen als daden, fantasie, bron en magie worden de verschillende stadia doorlopen waarmee een beginnend auteur te maken krijgt bij zijn zoektocht naar een uitgever. Hafid Bouazza, Renate Dorrestein, Joost Zwagerman, Connie Palmen en andere coryfeeën van de Nederlandse literatuur geven hun succesrecept voor een geslaagd debuut. Aan de hand van vele anekdotes krijgt de lezer al snel door dat een boek publiceren niet van de ene op de andere dag gebeurt, maar een combinatie is van verschillende factoren, waarbij het vooral blijkt aan te komen op doorzettingsvermogen.

Het leukste hoofdstuk was voor mij Ontvangst, waarin Van Dantzig bekende auteurs aan het woord laat over literatuurrecensenten. Zo zegt Adriaan van Dis over kritiek op zijn werk het volgende: 'Er zijn maar twee mensen die het onthouden: de recensent en de auteur. De rest van de lezers vergeet het onmiddellijk.' Gelukkig - over de houdbaarheid van deze kleine recensie hoef ik me dus geen illusies te maken! In ieder geval: het boekje is leuk geschreven en toont op bijna schematische wijze de manier waarop auteurs omgaan met hun zoektocht naar publicatie. Dertien mensen en evenveel verschillende manieren. Spijtig genoeg grossiert het boekje af en toe in de traditionele clichés waarmee de literaire wereld worstelt. Zo staat hier voor de zoveelste keer het verhaal van de mussen, het dak en W.F. Hermans.

Voor de meer dan één miljoen schrijvende Nederlanders die op dit moment een literaire carrière ambiëren, kan dit werkje misschien een aanmoediging zijn als het allemaal even niet wil lukken. Voor mij was het boekje niet meer dan een goede samenvatting van wat ik uit interviews met de desbetreffende schrijvers al wist.

Emmy van Dantzig - Ik wil schrijver worden
Conserve, Schoorl 2005; 120 blz.;€ 16,95
ISBN 90 5429 206 7
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Optreden Tine Moniek!
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1742
door Rob de Vos op 23-11-2005


Als laatste uit de reeks optredens tijdens de presentatie van de bundel 50 dichters - het beste uit tien jaar Meander dat van Tine Moniek!
Zij leest gedichten van Marc Brak, Danny Degenaar, Lies van Gasse, Jeanine Hoedemakers en Olaf Risee.
Het optreden is hier te beluisteren.


   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Optreden David Troch
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1739
door Rob de Vos op 20-11-2005


David Troch maakte tijdens de presentatie van 50 dichters - het beste uit tien jaar Meander een geheel eigen mix van vijf gedichten uit die bundel. Het waren gedichten van Menno van der Beek, Joris Denoo, Eric Vandenwyngaerden, Pom Wolff en Jan van meenen. Het opvallende geheel kunt u hier beluisteren.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Optreden Patty Scholten
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1737
door Rob de Vos op 19-11-2005
Op de presentatie van de bundel 50 dichters - het beste uit tien jaar Meander las Patty Scholten voor uit eigen werk.

Luister naar de voordracht van Patty Scholten.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Optreden Mirjam Delen
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1732
door Rob de Vos op 18-11-2005
Mirjam Delen won Meander's poëziewedstrijd voor jongeren 2004. Op de presentatie van de bundel 50 dichters - het beste uit tien jaar Meander, waarin van haar ook een gedicht staat, las ze enkele van haar gedichten voor.

De voordracht van Mirjam is hier te horen.


   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Poëzie en rinkelende koffiekopjes
alle bijdragen
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1730
door Simon Korthout op 17-11-2005
Ter gelegenheid van tien jaar Meander werd de virtuele ruimte waarin normaal schrijver, poëzie en lezer elkaar ontmoeten voor deze ene keer verruild voor Boekencafé Schrijvers in Eindhoven. Daar werd op 13 november om 14.00 uur het eerste tastbare product van Meander aan oprichter Rob de Vos aangeboden: Vijftig dichters – het beste uit tien jaar Meander. Een bijzondere gelegenheid en niet in de laatste plaats omdat daar, voor iedereen toegankelijk, namen en gezichten aan elkaar verbonden konden worden. Het literair café, met gerechten op het menu als De mogelijkheid van een eiland en Dante coffee, vormde een toepasselijk schouwtoneel van het gevarieerd programma, bestaande uit voordrachten van medewerkers en dichters, aaneen gepraat door redacteur Joop Leibbrand, die voor deze gelegenheid de rol van presentator op zich nam.

Ten tonele verscheen als eerste Philip Hoorne, dichter aan huis bij Meander, die de toehoorders trakteerde op enkele gedichten uit zijn kersverse dichtbundel Het ei in mezelf. Voor hen die de bundel reeds lazen, bleek dat Hoornes poëzie nog beter tot zijn recht komt wanneer zij wordt voorgedragen.
Vervolgens was het tijd voor de eerste voordracht, in een reeks van drie, waarin enkele gedichten uit de zojuist gepresenteerde Meander-bundel werden voorgedragen door Edith de Gilde, Tine Moniek! en David Troch. Trots en met elk een eigen stijl brachten zij een persoonlijke selectie ten gehore. Zoals Joop Leibbrand opmerkte vormde de projectie van de voorgedragen gedichten op een scherm naast het podium een prima aanvulling. Op die manier werd het publiek in staat gesteld om dat wat voorgedragen werd in een eigen tempo te absorberen. Deze interactiviteit voor het publiek – die we bij Meander gewend zijn – werd echter uitgedaagd door de voordracht van David die zijn selectie van gedichten had omgetoverd tot een poetry-slam-achtige mix. Op die manier ontstond er een poëtisch verhaal waarin de afzonderlijke gedichten haast niet meer van elkaar te onderscheiden waren.

Naast de gepresenteerde bundel als getuige van een rijke historie, liet ook Mirjam Delen, als winnaar van de Meander Poëziewedstrijd 2004, horen dat Meander een site is waarop kwaliteit en toegankelijkheid hand in hand gaan. Zij droeg voor uit eigen werk na verteld te hebben dat de hoofdprijs voor haar de erkenning van haar dichterschap was geweest.

Zoals de middag geopend werd door een groot dichter, zo werd hij ook besloten door een groot dichter, te weten Patty Scholten. Met een greep uit een reeks nieuwe gedichten bevestigde zij aan de ene kant haar te boek stelling als 'dieren-dichter', en verraste zij aan de andere kant met gedichten over mensen. Wat beide categorieën gemeen hadden was de onschuldige betovering die er van uitging.

De namiddag, waarop woorden dapper de strijd aanbonden met rinkelende koffiekopjes en het espressoapparaat driftig trachtte de poëzie te overdonderen, eindigde met een open podium waarvan een viertal dichters gebruik maakten. Van de bundel, die bij uitgeverij Opwenteling verscheen en daar, sinds de presentatie ervan, te verkrijgen is, verlieten die middag rond 17.00u reeds 54 exemplaren het Boekencafé.

Vijftig dichters – het beste uit tien jaar Meander
Opwenteling, Eindhoven 2005; 76 blz. € 9,50
ISBN 90 6338 000 3
   
 
 
< vorige pagina   1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22    volgende pagina >