Meander
log
Meander >

Meander Magazine >

Klassiekers >

 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
De stilte na gedichtendag.
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1791
door Yves Joris op 04-02-2006
Gedichtendag, donderdag 26 januari. Het hele land staat op zijn kop. Mensen schrijven zich te pletter en je kan de straat niet op zonder een gedicht of dichter tegen het lijf te lopen. Iedereen slooft zich uit om slecht afgebroken proza op vuilnis-, brood- en andere zakken te plaatsen. De huis-aan-huisbladen, het periodiekje van de boerinnenbond of het parochievakblad, alle roemen ze deze hoogdag van het woord. Ja, mensen het gaat goed met de poëzie. Verdomd goed. Alleen spijtig dat er meer wordt uitgegeven dan gelezen.

Dinsdag 31 januari. Plaats van het gebeuren: Bozar (voormalige Paleis voor Schone Kunsten in Brussel). Op het programma twee coryfeeën van de Nederlandstalige poëzie: Geert Buelens en Erik Spinoy. Twee dichters voor de prijs van € 2,50, zeg nu nog eens dat poëzie elitair is. Bij de ingang tref ik Clara Haesaert, éminence grise van de Vlaamse literaire wereld. 'Het zal maar een magere opkomst worden, het zijn 'moeilijke' dichters.' Moeilijk? Moet het dan allemaal weer eens zo klaar als een klontje? Als een 8-jarige de wedstrijd van Radio 1-huisdichter kan winnen, dan kan poëzie toch helemaal niet zo moeilijk zijn?
Om 12.45u stipt worden de twee sprekers ingeleid met excuses. Excuses voor het zo weinig talrijk opgekomen publiek. Ik tel 20 aanwezigen. Een strak grijs podium, hier en daar opgesmukt met een plukje groen. Dezelfde aanblik in de zaal. Veel grijze haardossen en mijn groene trui om het monotone coloriet te doorbreken.
Eerst is Spinoy aan het woord. De man die in een adem genoemd wordt met Van Bastelaere heeft zich degelijk voorbereid. Het is te zien dat hij gewend is voor een menigte te spreken. Nu ja, menigte. Geert Buelens werkt al improviserend, maar daarom niet minder sterk. Ze spraken over hun poëtica, lazen voor uit oud en recent werk en toonden overeenkomsten en verschillen in hun poëtisch werk. Mooi, maar te weinig mensen om het geheel overtuigend te maken. Op het einde worden er naar aloude gewoonte een aantal dichtbundels verloot. De aanwezigen hadden op één na geluk: iedereen won een bundel.
Gedichtendag en de nadagen. Het lijkt me een nieuwe Allerheiligen te worden. Een dag per jaar wordt er aandacht besteed aan de dierbare overledene. De rest van het jaar staan de chrysanten weg te kwijnen op de eenzame grafzerken.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Tussen afwijzing en debuut
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1744
door Yves Joris op 30-11-2005
Emmy van Dantzig - Ik wil schrijver worden

Wie een gedicht instuurt naar Meander, vindt soms volgend bericht in zijn mailbox: 'Onderstaande inzending werd door de redactie van Meander niet geselecteerd. Er zijn per maand tegen de honderd inzendingen, de selectie is streng. Een volgende keer heb je misschien meer succes....'.
Frustratie en onbegrip alom. Waarom heeft een onbekende niet meer gezien in het gedicht waarin jij de hele wereld wilde leggen? Op dergelijke mail kan men op twee manieren reageren: ofwel gaat men op zoek naar een ander publicatiekanaal, ofwel begint men opnieuw.

Het dunne boekje dat Emmy van Dantzig publiceerde onder de titel Ik wil schrijver worden kan vele debutanten een hart onder de riem steken. Ook bekende schrijvers werden in het begin van hun schrijversbestaan geconfronteerd met een negatieve reactie op het werk waarmee ze dachten een plaats aan het literaire firmament te verwerven. 'Renate Dorrestein schrijft zeven romans die zij met geen mogelijkheid gepubliceerd krijgt.' Of wat te denken van de reactie die Rascha Peper te horen kreeg bij de aanbieding van haar roman Oesters bij Querido: Het is onrijp. Ga er maar flink mee aan de slag en stuur het volgend jaar nog eens.'

Literatuur is 99% transpiratie en 1% inspiratie, als ik me even een platitude mag veroorloven. In negen hoofdstukjes, met namen als daden, fantasie, bron en magie worden de verschillende stadia doorlopen waarmee een beginnend auteur te maken krijgt bij zijn zoektocht naar een uitgever. Hafid Bouazza, Renate Dorrestein, Joost Zwagerman, Connie Palmen en andere coryfeeën van de Nederlandse literatuur geven hun succesrecept voor een geslaagd debuut. Aan de hand van vele anekdotes krijgt de lezer al snel door dat een boek publiceren niet van de ene op de andere dag gebeurt, maar een combinatie is van verschillende factoren, waarbij het vooral blijkt aan te komen op doorzettingsvermogen.

Het leukste hoofdstuk was voor mij Ontvangst, waarin Van Dantzig bekende auteurs aan het woord laat over literatuurrecensenten. Zo zegt Adriaan van Dis over kritiek op zijn werk het volgende: 'Er zijn maar twee mensen die het onthouden: de recensent en de auteur. De rest van de lezers vergeet het onmiddellijk.' Gelukkig - over de houdbaarheid van deze kleine recensie hoef ik me dus geen illusies te maken! In ieder geval: het boekje is leuk geschreven en toont op bijna schematische wijze de manier waarop auteurs omgaan met hun zoektocht naar publicatie. Dertien mensen en evenveel verschillende manieren. Spijtig genoeg grossiert het boekje af en toe in de traditionele clichés waarmee de literaire wereld worstelt. Zo staat hier voor de zoveelste keer het verhaal van de mussen, het dak en W.F. Hermans.

Voor de meer dan één miljoen schrijvende Nederlanders die op dit moment een literaire carrière ambiëren, kan dit werkje misschien een aanmoediging zijn als het allemaal even niet wil lukken. Voor mij was het boekje niet meer dan een goede samenvatting van wat ik uit interviews met de desbetreffende schrijvers al wist.

Emmy van Dantzig - Ik wil schrijver worden
Conserve, Schoorl 2005; 120 blz.;€ 16,95
ISBN 90 5429 206 7
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Vaarwel wat lelijk is
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1696
door Yves Joris op 19-10-2005
Bijzondere stukken uit de collectie van het Poëziecentrum
Niet alleen Meander heeft iets te vieren dit jaar. Ons tienjarig bestaan is een kleine verjaardag ten opzichte van 30 jaar Poëziekrant en 25 jaar Poëziecentrum. In Gent lieten ze de champagnekurken knallen en brachten ter gelegenheid van het jubileumjaar de catalogus Vaarwel, wat lelijk is uit. 75 bijzondere stukken uit het archief van het centrum worden niet alleen via deze catalogus aan het grote publiek voorgesteld. Een reizende tentoonstelling, die al te bezichtigen was in Gent en Brussel, zal in de loop van januari 2006 Middelburg aandoen. Reden genoeg om deze catalogus en tentoonstelling onder de aandacht te brengen.

Ik had het geluk op toevallig tijdens de tentoonstelling binnen te lopen in het internationaal literatuurhuis Passa Porta te Brussel. De een eeuw lang verzamelde poëtische woorden lagen op me te wachten.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Mandarijnen
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=855
door Yves Joris op 07-09-2005
Zelden zal ik met lege handen een boekwinkel verlaten. Ik hou van de geur van letters die wachten om gelezen te worden. Zo liep ik vorig weekend in Antwerpen één van de betere onafhankelijke boekhandels binnen. Ik struinde door de rekken: Hemmerechts vijftig jaar, aanklachten tegen het Amerikaanse beleid, poëzie, literaire kritiek, woordenboeken.
Ik liep langs kleurrijke ruggen, las achterflappen van boeken die allemaal steevast beweerden dat dit de nieuwe Dan Brown was, of dat dit boek zeker mijn leven zou veranderen. Zelfs Da Vinci wordt tot een Brown-epigoon verwerkt. De wereld op zijn kop. Koop me; lees me. Neen, echt, ik ben veel beter dan die pocket die je nu vasthebt. Voor de eerste maal in mijn leven verliet ik een boekhandel met lege handen en een overvol hoofd titels en voorwoorden. Ik nam me voor om eerst via de gespecialiseerde pers mijn mening te vormen om beter voorbereid de winkelrekken aan te vallen.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Bezette stad – Vlaams Radio Koor
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=565
door Yves Joris op 12-06-2005
Veel onbezette plaatsen

Zestig jaar na het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog wil het Vlaams Radio Koor een cross-over bieden waarin muziek, woord en kunst versmelten tot een pleidooi tegen deze waanzin. Aan de ticketbalie werd ons verteld dat de genummerde plaatsen vervangen waren door 'free seating' omdat men dan beter van het geheel kon genieten. In vaktermen is dit meestal een eufemisme voor heel veel lege plaatsen. De zaal liep bij mondjesmaat halfvol (ook dit is een eufemisme) en we konden ons niet van de indruk ontdoen dat er dan nog heel veel familie en vrienden van het koor en de performers in de zaal zaten.

Stipt om 20.15 uur begon het concert met de leden van het Vlaams Radio Koor die volledig in het wit gekleed plaats namen op hun stoelen. We waren op slag gerustgesteld: het aantal mensen in de Arenbergzaal was bijna verdubbeld. Het volgende uur werden we ondergedompeld in een feestelijk spektakel dat afwisselde tussen muziek en woord en waarbij we tegelijkertijd konden genieten van de kinetische schilderijen van Norman Perryman.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Koningsblauw, of de kinderen van Herman de Coninck
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=556
door Yves Joris op 26-05-2005
Koningsblauw, de literaire hommage aan Herman De Coninck trekt weer door Vlaanderen. Dinsdag 24 mei deed de literaire caravan Berchem aan, de stad waar de dichter tot zijn dood woonde, reden om eens een kijkje te gaan nemen.
Er circuleert momenteel een grapje in Antwerpen waarin een leider van Al-Qaida de sinjorenstad bezoekt met het doel mogelijke doelwitten te identificeren. Na de nodige files op de ring, de talloze omzwervingen langs bouwputten en opengebroken straten, stuurt hij een telegram naar Osama: 'vergeet het maar, iemand is ons voor geweest'. Ik weet niet dat de werken de reden waren dat de zaal maar voor 2/3 gevuld was, maar de afwezigen hadden echt ongelijk.

Wat me dadelijk opviel, was de Nederlandse overheersing op het podium. Eva Cox en Leonard Nolens moesten opboksen tegen Tjitske Jansen, Menno Wigman, Mustafa Stitou en Ramsey Nasr (Antwerps stadsdichter, maar toch een Nederlander).
Naar aloude gewoonte lag de presentatie in handen van Piet Piryns die met de nodige kwinkslagen de dichters aan elkaar praatte. Piryns en Nolens waren de twee enige mensen die nog een directe band met de overleden dichter hadden, de andere mensen hadden zijn kinderen kunnen zijn. Maar was dat niet een van de doelen van Herman de Coninck? Zorgen dat goede dichters hun weg vonden naar de lezers? Hij zou deze avond fier geweest zijn op zijn nageslacht. Zijn weduwe, Kristien Hemmerechts, zat ook in het publiek. Ik hoop dat ze mijn mening deelde.

In het voorwoord verkondigde Piryns al dat de mensen met poëzie teisteren aan bepaalde regels onderworpen was. Zo moet er na elke drie dichters een pauze zijn die best opgeluisterd wordt door een blinde harpiste. Gelukkig wijkt organisator Luc Coorevits van 'Behoud de Begeerte' graag af van het verwachte waardoor de overwegend jonge aanwezigen elke dichter 10 minuten aan het woord hoorde.
Eva Cox, medewerkster aan het poëziecentrum, beet de spits af. In haar zacht fluisterende stem nam ze het publiek mee in de verzen van haar eerste bundel Pritt.stift.lippe. De lichttechnicus zorgde ervoor dat Cox met twee schaduwen op het podium stond. Mooi, sereen en teder.
Over Menno Wigman kan ik kort zijn. Hij staat al langer in het vak en dat zie je ook. Gekleed in een vlot kostuum, keek de dichter het publiek aan en declameerde zijn verzen uit het hoofd. Zijn poëzie nam ons mee naar de troosteloosheid van de slaapstad en de nostalgie van 'copirettes'.
Van Mustafa Stitou had ik al eens de bundel Varkensroze Ansichten gelezen, maar om hem op podium het gedicht Moedertaal te horen brengen is toch nog anders dan het te lezen.

MOEDERTAAL
krksh
     krksh
krkshkrksh
krksh
(Ooien, ooien komen jullie?)

(geiten, geiten komen jullie?)
gtshgtsh
gtshgtshgtshgtsh
     gtsh
gtshgtshgtshgtsh

(Kom je, koe?) haash
haashhaash
haash
haash

(Poes) bshbsh
     bshbsh
bsh
bshbshbsh

(Verlangde ze van de hond
laat los loop weg
snerpte ze)
è-dèb!
     è-dèb-èdèb!
è-dèb!


Hij was de eerste dichter die de zaal deed lachen. Wat een verschil met enkele edities geleden waarin we alleen maar serieuze dichters (what's in a name) te horen kregen.
Tjiske Jansen is een vrouw met pit en dat bewees ze niet alleen door na het eerste gedicht een aantal mensen op de eerste rij aan te spreken en hen te wijzen op hun storende gefluister. Strak in het mantelpak ratelde ze woorden over de hoofden in de zaal. Vlot, spontaan en zo herkenbaar. Dat Piryns in zijn aankondiging vertelde dat ze bij een vorig optreden een stijve pols had van het signeren, kan ik best voorstellen. En mocht het haar dan toch niet bevallen in het dichtersmilieu, dan kan ze zeker onmiddellijk aan de slag als veilingmeester of presentatrice van hondenraces.
Ramsey Nasr nog voorstellen, lijkt me even overbodig als vragen wie het laatste songfestival gewonnen heeft. Nasr is een performer en hij weet ook dat hij het kan. Quasi nonchalant struinde hij het podium op en overdonderde de aanwezigen met zijn gedichten. Hij was trouwens de enige dichter die deze avond een opendoekje kreeg voor zijn gedicht over 'een kater' (niet het beest, maar de drank). Daarna blies hij ons nog even van de stoelen met zijn bloemengedicht waarin hij de bloemen Russische eretitels aanmat. Prachtig, de adrenaline pompte door de zaal.
Leonard Nolens sloot het rijtje dichters af. Het moet een ondankbare taak geweest zijn om met zijn serene, diepe poëzie het verbale jonge geweld te moeten trotseren. Volgens mij slaagde hij er niet in. Het gekuch in de zaal groeide aan en nam soms storende proporties aan. Nolens is wellicht een van de beste dichters van België, maar zijn poëzie dient gelezen te worden in de gezelligheid van een huiskamer en komt op een podium niet tot zijn volle bloei. Wellicht dat Herman de Coninck hem in gedachten had toen hij dichtte:

  Om echt te lezen
moet je alle lichten uitdoen,
woorden houden van duisterheid
zoals het beeld houdt van de donkere kamer.
Onder hen beiden zouden ze zonder geluid
te maken de wereld kunnen vervangen.


Koningsblauw maakte het overwegend jonge publiek duidelijk dat er een nieuwe generatie klaarstaat om de fakkel over te nemen. Herman de Coninck kan gerust zijn. Hij kent vele opvolgers.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Astrid Lampe
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=241
door Yves Joris op 08-10-2004



aan de manier waarop mijn tas lag
    kon ik zien dat ik zo'n kutje was:              rumspringa

slingerend over het zonat nog.gekuiste promenadedek
de tering naar de nering- bóft maar
(zo'n stoel in alle standen)

gratuit aan de voet van dit
spookachtig.aandoende guanofabriekje:
anna karenina
                      in betekenisvol handelen
                      in genuanceerde blanken:      Purser! one...

(trekt subtiel alle aandacht hier)                   Superbock

het winbare
het mofje van anna



   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Zelfs liefde telt voor 'Jeugd en Poëzie'
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=160
door Yves Joris op 13-06-2004
Yves Joris sprak met de voorzitter, Herman Vander Straeten

Als in de media steeds beweerd wordt dat de jeugd niet meer leest, wat moet ik me dan voorstellen bij 'Jeugd en Poëzie'? Is dat dan niet een beetje achter de feiten hollen?
Dat de jeugd niet meer leest is pertinent onwaar; uit mijn eigen schoolervaringen weet ik dat leerlingen zelfs naar dikke boeken grijpen omdat ze dan langer ondergedompeld blijven in een spannend verhaal. Dit verklaart onder meer het succes van boeken van Thea Beckman. Voor wat het lezen van poëzie betreft ervaren we dat het juiste aanbod er moet zijn. Ons boek je stilte ademt zo zacht, een verzamelbundel over relaties, wordt zeer gewaardeerd, zelfs door jongeren die niet, nooit of zelden – zoals ze zelf beweren – naar een boek grijpen. Poëzie van jongeren sluit veel beter bij hun leefwereld aan; er treedt heel snel herkenning op.

Is 'Jeugd en Poëzie' alleen een platform waar jongeren hun ontluikende gevoelens kunnen deponeren in de vorm van een gedicht? Of zit er meer achter?
Achter 'Jeugd en Poëzie' zit inderdaad meer: het is een vzw (een soort stichting - YJ) die zich richt tot jongeren en hun begeleiders. Op aanvraag komen we naar scholen, culturele centra en bibliotheken, maar ook steden of gemeenten, vormingsinitiatieven richten zich tot ons voor poëzieateliers of navormingen. Door poëzie 'dichter bij' de doelgroep te brengen raakt die ook geboeid en uitgedaagd om zelf aan de slag te gaan. Ook het schrijfproces wordt door ons begeleid; jongeren of hun begeleiders kunnen hun werk opsturen.
De internationale Soetendaellewedstrijd, maar ook meer plaatselijke initiatieven als onze Hoofdstedelijke Poëziewedstrijd en dit jaar voor het eerst de Provinciale Poëzieprijs voor het basisonderwijs (Antwerpen) zijn kanalen om talent te ontdekken en te ondersteunen via talrijke publicaties. Even surfen naar onze website en je werpt een blik op een indrukwekkende lijst uitgaven, onder meer de individuele bundels van talentrijke jongeren.
Bij 'Jeugd en Poëzie' reiken de eindtermen van muzische vaardigheden elkaar de hand, want tijdens optredens op de Antwerpse Cultuurmarkt, maar ook tijdens het Groot Beschrijf en op onze verschillende proclamaties in binnen- en buitenland krijgen jongeren een forum op expressief (muzikaal) vlak. Verschillende opvoeringen van straks wordt beertje nat, een totaalspektakel rond pesten, ging de publicatie van het gelijknamige boek vooraf en kreeg een zeer goede kritiek.

  www.jeugdenpoezie.be