De favoriete dichter van Patty Scholten

De kunst van het vragen stellen

Martelingen

Er is niets veranderd.
Het lichaam lijdt pijn,
het moet eten, ademen en slapen,
het heeft een dunne huid en vlak eronder bloed,
het heeft een hele voorraad tanden en nagels,
zijn botten zijn broos, zijn gewrichten rekbaar.
Dit alles speelt een rol bij martelingen.

(eerste strofe, uit de bundel "De mensen op de brug" (1986))

Psalm

Ach, hoe gebrekkig zijn grenzen van mensenstaten!
Hoeveel wolken drijven er straffeloos over,
hoeveel woestijnzand waait er van land tot land,
hoeveel bergkiezels rollen over vreemde gebieden
in uitdagende sprongen!

Moet ik hier ieder vogeltje noemen dat vliegt
of neerstrijkt vlak op de neergelaten slagboom?
Neem nu een mus - die heeft haar staart in het buurland,
hoewel haar snavel nog hier is. En dan draait ze zich nog!

Van de ontelbare insecten beperk ik me tot de mier
die, tussen linker- en rechterlaars van de douanier,
op de vraag: vanwaar waarheen - geen antwoord
verplicht is.

(...)

En dan nog die laakbare verspreiding van de nevel!
En het stof dat stuift over de hele steppe,
alsof ze helemaal niet in twee was gesneden!
En de galm van geluiden op behulpzame geluidsgolven,
van lokkend gepiep tot veelzeggend geborrel!

Alleen wat menselijk is vermag echt vreemd te zijn.
De rest zijn gemengde wouden, mollenwerk en wind.

(Strofen 1 t/m 3, 6 en 7, uit "Een groot getal" (1976))

Illusie en realiteit

Le dormeur du val

C'est un trou de verdure, où chante une rivière
accrochant follement aux herbes des haillons
d'argent, où le soleil, de la montagne fière,
luit. C'est un petit val qui mousse de rayons.

Un soldat jeune, bouche ouverte, tête nue
et la nuque baignant dans le frais cresson bleu,
dort; il est étendu dans l'herbe, sous la nue,
pâle sur son lit vert où la lumière pleut.

Les pieds dans les glaïeuls, il dort. Souriant comme
sourirait un enfant malade, il fait un somme.
Nature, berce-le chaudement, il a froid.

Les parfums ne font pas frissonner sa narine;
il dort dans le soleil, la main sur la poitrine,
tranquille. Il a deux trous rouges au côté droit.

Arthur Rimbaud (1854-1891)

De slaper in het dal

Een groen dal is het waar een klaterend riviertje
uitgelaten haar druppels als zilveren franje
aan de planten vastmaakt, waar de zon, boven
het trotse gebergte, schijnt. Het is een klein
dal schuimend van de zonnestralen.

Een soldaat, jong, de mond open, blootshoofds
en de nek weggezonken in de koele blauwe waterkers,
slaapt; hij ligt languit in het gras, in de open lucht,
bleek op zijn groene bed waarop het zonlicht regent.

Hij slaapt, met de voeten in de zwaardlelies. Glimlachend zoals
een ziek kind zou glimlachen doet hij een slaapje.
Natuur, wieg hem warm, hij heeft het koud.

De geuren van de zomer doen zijn neusvleugels niet trillen;
hij ligt te slapen in de zon, met een hand op de borst,
rustig. Hij heeft twee rode gaten in zijn rechterzij.

Inspection

'You! What d'you mean by this?', I rapped.
'you dare come on parade like this?'
'Please, sir, it's------' ''Old yer mouth, ' the sergeant snapped.
'I takes 'is name, sir?'----'Please, and then dismiss.'

Some days 'confined to camp' he got,
for being 'dirty on parade',
He told me, afterwards, the damned spot
was blood, his own. 'Well, blood is dirt,' I said.

'Blood's dirt,' he laughed, looking away
far off to where his wound had bled
and almost merged for ever into clay.
'The world is washing out its stains,' he said.
'It doesn't like our cheeks so red:
Young blood's its great objection.
But when we're duly white-washed, being dead,
the race will bear Field-Marshal God' inspection.'



Asleep

Under his helmet, up against his pack,
after the many days of work and waking,
sleep took him by the brow and laid him back.
And in the happy no-time of his sleeping,
death took him by the heart, there was a quaking
of the aborted life within him leaping....
Then chest and sleepy arms once more fell slack.
And soon the slow, stray blood came creeping
from the intrusive lead, like ants on track.