Zes gedichten van Hein Walter bij kindertekeningen

5

In huis is het leuk
want lachend de was
en trappen naar zolder
waar poppen de kast,
maar buiten is leuker
want daar op het dak
is het eng maar nooit erg
want vogels heel hoog
als borstjes van lucht
al klaar om te helpen
de engel desnoods
als de dood té dichtbij.

Lente

Eén boom maakt nog geen bos.
Eén slinger op de grond daagt
niet uit tot feestgehos, maar twee
voeten maken dat er kan gelopen,
twee vleugels dat er kan gevlogen,
twee vogels dat er heen en weer
gezongen wordt een vraag en antwoord:
'wil je?', 'ja natuurlijk wil ik'.

Nu zouden klokken moeten luiden
in de sneeuw van al dat wit
dat onbetekend is gebleven.
Maar op deze plaats maakt
alleen stilte stil geluid
en slaat de boom haar takken uit
op de maat van een nieuw leven.

Over mijn gezicht

Ze zeggen dat spreken zilver is
en zwijgen goud, maar wat
als de mus die je mond is
niet ophoudt met fluiten?

En wat als je ogen
opnieuw uitgevonden fietswielen zijn
met gietijzeren spaken?
Dat zien zo een kunstje is
en kijken maar koud.

En wat zie je aan mijn neus,
mijn roestvrijstalen tralieneus,
waarin een heel klein kaarsje brandt?
Zeg je soms dat snuiten koper is
en ruiken zo oud als de weg
op mijn hoofd met maar twee huizen?

Ik vraag het allemaal aan jou,
want ik weet niet wat ik denken moet.
Ik weet alleen maar dát ik denk,
omdat ik vraag, en dat zie je
aan de rook uit mijn hoofd:
denken is het vuurtje
dat met slapen is gedoofd.

Mijn wereld

Ik teken op tafels
zoveel als ik kan,
genoeg om te leven:
de zon van het licht
om alles te zien,
de nacht van de maan
om lang in te slapen.
een dier op twee poten
om goed voor te zorgen.

Ik teken mezelf
zo lang als ik kan
met voeten die gaan:
naar de zon
als ik wil,
naar de maan
als ik moe(t),
naar het dier
als het roept.

Wie woont er in de vogel?

Wie woont er in de vogel,
in de buik van deze vogel,
deze dikke grote vogel?
Wie woont er in dat huis,
dat huis met zo veel dak,
dat dak zo puntig als een pijl?

Het is de man met de zes.
Het is de man met de twee
vingers hier en daar,
de man met de drie tenen rechts
en ook drie links dus samen zes.
Het is de man met een mond als een 0
van de schrik in zijn keel,
want dáár gaat zijn huis,
daar gaat de dikke vogel met zijn huis:
weg van de grond, weg in de lucht,
weg in hoge vogelvlucht.
Komt de man nu ooit nog thuis?

Twee vriendinnen

Draag ik mijn haar
wat los op het hoofd, dan
heeft zij het in vlechten.
Heb ik mijn handen
heel vreedzaam verborgen,
wil zij ervoor vechten.

Heb ik een rok aan
met krullen en bochten,
dan draagt zij net een streep.
loop ik met mijn schoenen
in plassen van water,
dan loopt zij met de zeep.

We vallen elkaar
nooit tegen of aan,
maar wil ik al gaan lopen
dan blijft zij liever staan.

(1962) is beeldend kunstenaar. Zijn schilderijen signeert hij met H.C.S.M. Walter.
Gedichten van hem zijn gepubliceerd in De Tweede Ronde, Renaissance en Roodkoper. Voor Roodkoper schrijft hij recensies van dichtbundels. Hollands Maandblad publiceerde een essay van hem.
Hein Walter schrijft ook religieuze gedichten. Zo schreef hij een Kruisweg, een cyclus van 14 gedichten over de kruisdood van Jezus. Deze cyclus is op muziek gezet voor koor en solisten door Luc Löwenthal. Het stuk wordt sinds 1999 ieder jaar uitgevoerd (o.a. in Almere). Ook schreef Walter een Judaspassie, een stuk voor vier personages.
Hein Walter is voorzitter van Aldichter, een Almeerse dichtgroep.