Bij het tuinhek gebeurt het
je hoofd raakt verstrikt
in het web van de nieuwe morgen.

Je slaat het van je af dus plakt het
draden om je haar en handen.

Vrij wil je zijn en schoon
de dag in gaan.

Maar het web van de herfst
zal het tij niet keren.

Ze spreken elk hun eigen taal
lekken de waarheid, ongezouten
braken zij hun oorlog uit.

Wolken worden bewandeld
gapende monden kijken het na
verstommen, blijven achter
hullen zich in raadselen
vragen zich verwonderd af
waarom de wijn juist hier
gewonnen werd uit water.

Men slikt zijn tranen in
tot inkt en schrijft
Qana, 2006.

Gedrukte teksten
behouden hun gelijk
alleen de lezer weet van wankelen.


Toelichting: 30 juli 2006 (weblog Anja Meulenbelt). Vannacht om 1 uur hebben Israëlische vliegtuigen Qana onder vuur genomen. Ze zijn de hele nacht doorgegaan. Tot nu toe zijn er 55 doden volgens Al Jazeera. Minimaal 25 van hen kinderen. Op Al Jazeera laten ze beelden zien van de reddingspogingen. Het ene kinderlijkje na het andere wordt onder het puin vandaan gehaald.
Even BBC gekeken die weer de Israëlische spokesmen aan het woord laat. Die zegt dat Hezbollah volledig verantwoordelijk is voor deze slachting. Want ze schoten van hier uit missiles. Ook zegt men dat men de mensen had gewaarschuwd om weg te gaan. Terwijl men weet dat de wegen kapotgeschoten zijn, dat vluchtkonvooien onder vuur worden genomen. Dat niet iedereen zomaar weg kan.

Er valt veel te zeggen voor een journalistiek
die haar eieren niet legt in het nest
van de drijvende dichters.

Samen broeden op algemene
waarheden in dagelijkse taal is
weggegooid gelijk.

Hiernaast is ook
vanzelfsprekend
een nietszeggend woord.

Er valt dus veel te zeggen voor de journalist
die met een tikkeltje zout of grof gemalen peper
eieren kiest voor zijn geld

en voor de dichter
die op kleine schaal in open wonden zacht
zijn jodium druppelt.