Vicky Francken (1989, Boxtel) won onlangs de eerste Meander Dichtersprijs. Sander de Vaan had een intermail met de winnares over haar beweegredenen om te schrijven, zolderkamertjes, mooie woorden, China, de ogen van Prévert en het luisteren naar groeiend haar.

Vicky, gefeliciteerd met het winnen van de Meander Dichtersprijs. Wat ging er zoal door je heen toen je het bericht ontving?
Dank je. Ik was vooral heel erg verrast, ik had het zelf totaal niet verwacht. Ik ben vooral dankbaar, het is erg fijn om zulke positieve reacties te krijgen. Die bevestiging dat mensen het goed vinden waar je mee bezig bent, graag lezen wat je hebt geschreven. Het stimuleert me wel, geloof ik.

Dichter F. Starik noemde jou iemand bij wie zich het woord 'belofte' aandient. Wat vind je daar van?
Heeft hij dat werkelijk gezegd? Oh, dat vind ik een heel groot compliment... Ja... Maar ik weet niet of ik zo'n compliment waardig ben. Ik geloof dat ik nog te klein ben voor zulke mooie woorden: in die zin dat ik 'beloven' zo gevaarlijk vind. Alles moet nog waargemaakt. Vooralsnog beloof ik misschien beter niets. Maar ik schrijf graag en blijf dat doen, wie weet kom ik later ooit aan beloven toe.

Je studeert Franse taal en cultuur in Utrecht. Hoe belangrijk is schrijven voor je?
Sinds september studeer ik inderdaad in Utrecht. Daar woon ik nu op een zolderkamertje in een studentenhuis. Ik moest wel even wennen aan zo'n eigen leven, in een stad die je nog niet kent, het studeren; vandaar dat ik de afgelopen tijd eigenlijk minder geschreven heb dan ik zou willen. Maar dat is natuurlijk op twee manieren te duiden. Ik geloof dat ik ook wel graag veel zou schrijven.

Wat vinden je medestudenten van jouw dichtwerk?
Eerlijk gezegd heb ik mijn medestudenten nog nauwelijks lastiggevallen met mijn gedichten (lacht). Op de middelbare school wisten sommige klasgenoten op een gegeven moment wel dat ik graag schreef. Een jongen uit mijn eindexamenklas heeft zelfs aan onze lerares Nederlands gevraagd of hij een gedicht van mij op zijn literatuurlijst mocht zetten. Dat verbaasde me. Het valt me op dat de meeste mensen eigenlijk wel enthousiast zijn. Niet iedereen begrijpt dat ik zo gek ben op poëzie, maar de meesten vinden het wel leuk voor me.

Heb je de indruk dat poëzie leeft onder je generatiegenoten? Of gaat de aandacht meer uit naar slam?
Tegenwoordig is slam misschien wel een groot en bekend fenomeen, maar ik geloof eigenlijk niet dat er daardoor vooral aandacht voor slam is. Ik heb juist het idee dat heel veel jonge mensen bezig zijn met schrijven, met lezen, met het papier. Misschien is poetry slam toegankelijker, voor wie de drempel van het zelf lezen nogal hoog is, maar ik denk dat er ook zeker zo veel jongeren zijn die nog steeds graag het papier in hun handen hebben. Het tastbare van bladzijden omslaan. Ja, ik heb zeker de indruk dat poëzie leeft, ook onder jonge mensen.

In een eerder interview met Sylvie Marie noemde je een aantal van je favoriete dichters. Het waren allemaal Nederlandstaligen, lees je ook buitenlandse poëzie?
Jazeker. Voor mijn studie heb ik onlangs veel van de Pléiade-dichters gelezen. Engelse en Franse poëzie lees ik het liefst ook in die talen en wat Duitse poëzie betreft kan ik misschien ook in het Duits nog wel een poging wagen, maar verder lees ik vertaalde buitenlandse poëzie. Ik houd erg veel van het werk van Sylvia Plath, Nicole Blackman, Roger McGough, maar ook van dat van Jacques Prévert en Wyslawa Szymborska.

Jacques Prévert was eerder 'te gast' in onze rubriek Wereldpoëzie. Wat trekt je vooral aan in zijn werk?
Ik houd heel erg van zijn manier van beschrijven: toegankelijk, maar zonder dat het er dik bovenop ligt, creatief en origineel. Soms zou ik willen dat ik zijn ogen had, op die manier naar de wereld kon kijken. In het gedicht 'Page d'écriture' schetst hij zonder grote woorden een herkenbaar maar fantasievol beeld. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik graag naar zijn beelden kijk.


Wat wil je de komende tijd graag bereiken op schrijfgebied?
Het is helemaal niet zo dat ik een vooropgezet plan heb en dat volg. Absoluut niet. Ik heb nog niet specifiek nagedacht over wat ik wil of probeer te bereiken, ik schrijf niet met het doel dat op dat schrijven nog iets anders volgt. Schrijven is mijn doel op zich: iets op papier gestalte geven. En daar daarna naar kunnen kijken.

Maar het is niet zo dat je iedere dag moet schrijven - die innerlijke noodzaak, waar sommige schrijvers zelfs 'last' van schijnen te hebben?
Nee, zonder schrijven is alles stukken minder leuk, minder waardevol misschien ook wel, maar er zijn wel degelijk mensen, dingen of omstandigheden die me van schrijven kunnen weerhouden.

Met welk gedicht zou je je willen presenteren aan mensen die nog niks van je gelezen hebben?
Met een gedicht dat ik afgelopen jaar geschreven heb. Het is mijn voorstelling van China. Daar ben ik nooit geweest, maar ik hoop dat het er zo is. Misschien gaat het daarom ook niet alleen over China.