Door een storing van de listserver kan deze aflevering van Meander niet op tijd bij onze abonnees worden bezorgd.
Wij bieden daarvoor onze verontschuldigingen aan.

Iemand teelt de wiet
Iemand baart de stenenwerper
teelt de nederwiet op zolder
fokt het straatgras op

iemand spuit het uit de voegen
snoeit de kale takkewijven
schoffelt jonge loten

iemand vers uit hen ontsproten
werpt de stenen berenklauwt
vernagelt losse tongen

straatgras woekert op betonrot
zuigt het zurig grondsop
ademt aardse putlucht

iemand teelt de kierewiet in bovenkamers


Harrie Govers

auteurspagina Harrie Govers
reageer op dit gedicht




Stijf gelijnd
ik kotste kaviaar
over het krijtstreepje,

hoe je spijkerbroek jeugdig strak,
het god vergeten 'Child in time',
drie gekreukte stukjes papier
mijn armen te kort
voor drie kinderhartjes

-maar Levi's paste weer-

en je zoontje
op de rand van zijn bed

hoe hij dacht
over je stijve lijf
en vroeg
bestaat papa nu nog wel

en hoe hij insliep
zo gekruld


Lilian Caessens

auteurspagina Lilian Caessens
reageer op dit gedicht




imperium anna

ik vier me
zing me

kroon mezelf
tot keizer van mijn rijk

en de witgestrikte ratten dansen
terwijl satan de citar speelt
en ik de stalen tralies
behang met diamant

ik sier me
ring me

troon mezelf
tot eiser van mijn rijk

schrijf mijn eigen bijbel
in geronnen schapenbloed
rijg leugens aan een draadje
en hang ze om jouw hals

want ja jij viert me
zingt me

jij kroont jezelf
tot lijder van mijn rijk

en ik kristallen keizer
haal de waarheid in


Anne Toulet

auteurspagina Anne Toulet
reageer op dit gedicht




Zomerbedrog

Je kruipt voor de tv
tegen me aan
alsof je bent thuisgekomen
na jaren te hebben gezocht

terwijl groente door je handen gaat
vul je de keuken met jouw liedjes
en voert me jouw geschiedenis

kon ik je maar zachtjes
-zonder het licht te breken-
zeggen dat wat je voelt
er niet altijd echt is


Michael Grünlo

auteurspagina Michael Grünlo
reageer op dit gedicht

Wetenschap en poëzie: op het eerste gezicht hebben ze even weinig met elkaar gemeen als, alweer op het eerste gezicht, wetenschap en religie. De wetenschap spreekt zich echter hoe langer hoe vaker uit over domeinen die traditioneel eerder aan de poëzie en de religie toebehoren. Zo weten we dankzij de wetenschap dat verliefdheid een hersenproces is waardoor we tijdelijk dommer worden. Liefde is blind, het is wetenschappelijk onder de scanner vastgesteld. God zit in de genen, hoorden we onlangs in de pers. De betreurde grote verhalen, ze zijn niet dood: ze zaten al die tijd in onze genen, en we pieren ze er wetenschappelijk wel weer uit. Ons menselijk genoom krioelt van de verhalen. En schrijven zit allicht ook in de genen. Op een dag barst het uit het inktjetpatronengen.

Jan Lauwereyns is dichter, romanschrijver, essayist en neuropsycholoog. Zijn debuut en zijn eropvolgende bundels kregen grote weerklank. Jos Joosten nam hem in zijn essaybundel Onttachtiging op onder de subtitel 'Het serieuze werk', wees op zijn 'uitgesproken formele kant van de poëzie. (...) 'een bij uitstek postmodernistisch kenmerk' (p. 227). Lauwereyns moet het niet hebben van taalopsmuk: 'Lauweryens' taal is eerder eenvoudig en vertellend – maar zij onthult bij nadrukkelijker lectuur een indrukwekkend complex aan betekenislijnen. Lauwereyns' sobere, heldere, soms laconieke toon maakt herlezen des te plezieriger.' (p. 234). Met Splash. Lyrische suite over biologie, ritueel en poëzie is er nu van hem een essay te lezen waarin de wetenschapper erudiet poëzie, filosofie en wetenschap met elkaar verbindt. Hij schreef het voornamelijk als wetenschapper, in antwoord op de stellingen van J.H. de Roder over de poëzie, waarin die meent dat het ritueel aan de basis ligt van de poëzie die op haar beurt weer aan de basis ligt van de taal. Poëzie zou in deze visie naar betekenisloosheid neigen, en de ervaring ervan zou in de eerste plaats steunen op lichamelijke sensaties bij klanken en ritme. Als wetenschapper heeft Lauwereyns bezwaren tegen deze redenering....
Lees hier het hele artikel.

David Troch, alias Barwoutswaerder, zong de Vlaamse Leeuw, maar niet uit volle borst.
Annette van den Bosch las het nieuwe literaire tijdschrift Kinbote.
Tine Moniek bezocht ook dit jaar Watou en hoorde er veel talen.

Allemaal te lezen op de voorpagina van de site van Meander.

De vraag naar de grondslag van het bestaan, naar het wezen van God, een eerste principe en de oorsprong van alles, kortom de vraag van de ontologie of 'zijnsleer', is al enige tijd uit de mode. Er wordt tegenwoordig niet meer naar een oorsprong gezocht of vanuit een principe gedacht, maar veeleer naar een bestemming, die bovendien voortdurend in alle richtingen verschoven wordt. Inmiddels zijn we beland in een steeds uitdijend web van betekenisgeving, het postmodernisme, en heeft het zoeken naar een allesbeheersend principe als verdachte romantiek afgedaan.
Het wordt uit de derde bundel [Speling] van Rozalie Hirs (1965) niet duidelijk hoe zij zich tot beide denkbewegingen verhoudt. Aan de ene kant lijkt ze de veelheid van verschijnselen zonder meer te accepteren, aan de andere kant doet ze verwoede pogingen om die veelheid tot een enkelvoudig principe terug te brengen. Haar bundel is cumulatief opgebouwd: het eerste gedicht bestaat uit één regel, elk volgend gedicht is telkens een regel langer. Je vraagt je af waar de boel zal ontsporen: na het langste gedicht, over de volle lengte van de bladspiegel, volgt een volledig uitgevulde pagina, die weer wordt gevolgd door een aantal gedichten van willekeurige lengte. Maar de bundel eindigt met iets wat in visueel opzicht nog het meest doet denken aan Victory Boogie Woogie van Mondriaan:


Maar schijn bedriegt, want het zijn niet alleen beeldende overwegingen die het gedicht zijn vorm hebben gegeven. Het fragment kan niet willkeurig van alle richtingen worden benaderd, maar moet als een partituur worden gelezen, dus alle regels tot aan de witregel tegelijkertijd en dan van links naar rechts. Zo althans wordt het door Hirs zelf op een bijbehorend (apart te bestellen) mini-cd'tje voorgedragen: als een muziekstuk voor zes stemmen. Het effect is wat met de term 'cocktailpartydoofheid' wordt aangeduid: een zeker onvermogen om je in drukke ruimten te concentreren op een enkele stem. Ik ken het fenomeen maar al te goed: alle geluiden smelten samen tot één brij, een gewaarwording die samenhangt met het verschijnsel synesthesie: het vermogen om geluiden te zien, en kleuren te proeven (bij Hirs bijv. in: 'als een groene zee koud/ (...) je wang van rode aarde/ (...) doopt op je tong en/ vertelt hoe je loopt voor/ de duur van mijn oog').

Wat hiervan zij, problemen van oorspronkelijkheid, authenticiteit, hiërarchische betrekkingen enz. waar postmodernen zo graag mee stoeien, kunnen daardoor niet worden opgelost door zelf een keuze uit de veelheid van verschijnselen te maken en eenvoudig de aandacht te concentreren. De vraag naar een leidend principe, een beginsel, wordt er dan al snel een naar een begin, die dus alleen door invoering van de factor tijd kan worden opgelost: wat was er eerst? Hirs heeft voldoende moed - naïveteit zouden postmodernen zeggen - om er een antwoord op te geven:


Godzijdank spreekt ze in een volgend gedicht van 'de gekromde tijd', zodat dat paradijs, mochten we er onverhoopt weer in terechtkomen, niet aan het eind, maar gewoon aan het begin blijft staan. Niettemin koos ze voor de uitdrukking van die gekromde tijd voor het beeld van een 'opgerolde weg', die ook op het omslag van haar bundel is afgebeeld, en dat stemt dan toch weer terughoudend, temeer daar ze haar bundel met dat eerste eenregelige gedicht van een duidelijk begin voorziet. Op die manier kan het onduidelijke, ontsporende einde van de bundel niet anders dan als kritiek op het huidige denken worden opgevat, terwijl je je kunt afvragen waarom we die meervoudigheid niet gewoon eens van harte aanvaarden. Een weg, hetzij naar voren of naar achteren, leidt in het gunstigste geval tot niets, en wie 'toegang' tot die weg belooft, zoals de flaptekst zegt, moet ernstig worden gewantrouwd.

Het merkwaardige is dat Hirs zelf helemaal niet in die belofte lijkt te geloven. 'Er is niet zoiets (als) één eerste herinnering', om het geciteerde fragment te parafraseren, betekent immers dat de oorsprong van dingen, het paradijs, niet kan worden teruggevonden. Bovendien valt op dat het woordje als, dit 'speeksel van de metafoor' (Herbert) in die zin ontbreekt. In het algemeen zijn Hirs' gedichten arm aan metaforen, maar niet aan beelden: de dingen zijn niet als iets anders, maar zijn, volgens het beginsel van de cocktailpartydoofheid, verschillende dingen tegelijk. In [beeld] :


Het beeld ondergaat verschillende metonymische bewerkingen en eindigt in as, maar alle eigenschappen zijn in potentie al aanwezig, dat wil zeggen, de 'voltooiing' is vanaf het begin gegeven, en daar kunnen we het niet anders dan hartgrondig mee eens zijn.

De vraag is alleen opnieuw of Hirs dat zelf ook zo ziet. Bij haarzelf is eveneens sprake van gelijktijdigheid: behalve dichter is ze componist, en zelfs heeft ze een studie scheikunde achter haar naam staan. Dat is even bewonderenswaardig als logisch, want scheikunde is bij uitstek de discipline van de polyvalentie: van mengen, scheiden, verhitten, kortom van alle bewerkingen (zie het zojuist geciteerde gedicht) die de ontologie van de stof, om het zo eens te zeggen, aan het licht kunnen brengen. In haar muziek, te beluisteren via haar website, treden synchroniciteiten opnieuw aan de dag: haar aandacht gaat vooral uit naar frequentietoevoegingen, boventonen, toonmodulaties, stemmingen, enz., kleine afwijkingen van de toonkwaliteit dus, of 'spelingen', naar de titel van haar bundel. Ritme is daardoor een wat onderschoven kind, en dat verbaast niet, want ritme doorbreekt de eeuwigheid waar Hirs nu juist naar op zoek is. Maar ze slaagt daar niet in, want ze kan nu juist niet anders dan het gelijktijdige tot uitdrukking brengen. In de muziek is dat niet erg, die is mooi in haar veelstemmigheid, maar aan haar poëzie verleent het een onnodig tragisch karakter. Ik zou graag zien dat ze ook daarin haar onvermogen om het vele tot het ene te herleiden als een positieve kwaliteit aanvaardde, en Adam liet voor wat ie is. Het ene is in het vele.

Koenraad Goudeseune is begonnen als prozaschrijver. Hij publiceerde in 1993 de roman Vuile was en in 1999 verscheen het brievenboek Onuitsprekelijk is wat wij over de liefde zeggen.
In 1998 werd zijn eerste dichtbundel uitgegeven: Dat Zij Mij Leest en afgelopen juni verscheen bij uitgeverij Atlas de tweede bundel Zen uit eigen werk.
Zenwijsheden zijn in zwang geweest in de jaren 70 van de vorige eeuw: Flower Power en de Zoektocht naar Je Ware Zelf. De vraag of Goudeseune het ook in die richting zoekt dient zich onmiddellijk aan. In zo'n situatie is het erg praktisch als een dichter, zoals in dit geval, zijn gedichten van titels voorziet en die netjes bij elkaar zet in een inhoudsopgave. Op bladzijde 11 blijkt keurig een gedicht met de titel 'Zen' te staan.


Zonder al te veel moeite zou iemand hier nog wel een wijze levensles aan kunnen breien en dat gebeurde in de hoogtijdagen van deze filosofie ook overvloedig, maar een relativering van dikdoenerij in de wereld van de Poëzie ligt op het eerste gezicht meer voor de hand. Geldt deze ironie ook voor de titel en de rest van de bundel? Je bent inderdaad al snel geneigd om de titel te interpreteren als een schop tegen het zere been van al te intellectualistische en zogenaamd verheven poëzie. Als je de gedichten leest, blijkt er naast ironie (letterlijk ernaast, want onderstaand gedicht is te vinden op pag. 10) ook ruimte te zijn voor rake beschrijvingen.


Een vrolijke gouache die je onmiddellijk aan de muur zou willen hangen.
De onderwerpen en thema's blijken zeer divers: herinneringen aan vroeger, rake portretjes, momentopnamen, kleine grapjes en beschrijvingen van een foto, een zondagochtend of simpelweg een vaas. Licht werk meestal, in alle betekenissen van het woord. Opvallend zijn enkele gedichten die geënt zijn op gedichten of fragmenten uit de literatuur, zoals bijvoorbeeld 'Brief aan Rilke' en 'Impasse' op bladzijde 23 dat in titel en eindregel Je antwoordt rustig en met wijsheid, 'Ik weet het niet' direct naar Nijhoff verwijst.
De taal die Goudeseune bezigt is minder divers. Spreektaal zou je het kunnen noemen, ook als het onderwerp iets zwaarder aangezet wordt met een mooi doorgevoerde metafoor.


Dit bundeltje van Goudeseune ging afgelopen week mee in mijn vakantiekoffer. Het is gewogen en licht bevonden, lékker licht. Heeft u ook nog vrije dagen in het verschiet? Niet moeilijk doen: Goudeseune lezen.

De gedichten in Verdwenen obers van Victor Schiferli bezitten de kenmerken van een magisch realistisch schilderij. Jij herkent de beelden van personen, maar de context waarin ze zijn geplaatst werkt vervreemdend. En als kijker blijf je je de vraag stellen wat de precieze bedoeling van het kunstwerk is: wie zijn die mensen en wie ben ik?
Lees de hele recensie

De literaire kritiek is een wispelturig fenomeen. Graag had ik, achteraf bezien, Talen naar de val en Van het woord Ah besproken, want deze twee zojuist gelezen bundels van Margreet Schouwenaar uit 2000 respectievelijk 2003 vind ik prachtig: springerige, vitale poëzie, waarin elk gedicht een heel eigen wereld oproept. Nu is er Valtijd, Schouwenaars zesde bundel bij Querido alweer, maar die valt vergeleken met de bundels vier en vijf wat tegen.
Lees de hele recensie

De ontvreemde lijken uit het forensisch laboratorium waar ik werk, vormden niet langer het dagelijks terugkerend gespreksonderwerp. Rechercheurs en andere ambtenaren liepen ons niet meer voortdurend voor de voeten. De speciale, geïsoleerde koelcellen waar de lichamen van de twee mannen hadden gelegen, waren vrijgegeven voor nieuwe calamiteiten. Bijna vier maanden na de verdwijning had een inspecteur van onze dienst omstandig uitgelegd dat het zenuwgas waaraan de mannen waren overleden, zich na korte tijd met de stoffelijke resten verbonden moest hebben.
'Het gifgas is uitgewerkt en geen bedreiging meer', vertelde de dikdoenerige, vermoedelijk net afgestudeerde jonge man. Voor de ervaren artsen en laboranten van ons instituut was dat overbodige informatie. Wij hadden dat allang onder de aandacht gebracht van allerlei deskundigen die poolshoogte waren komen nemen.
Na het bezoek van de jonge inspecteur leek de rust weergekeerd. De beveiliging van het gebouw was verbeterd en de politie zou het speurwerk naar de diefstal voortzetten. Wij konden onze dagelijkse werkzaamheden ten behoeve van het justitieel apparaat voortzetten.

De doden waren illegale Turkse gastarbeiders uit het tuinbouwgebied dat ik zo goed ken. Ik ben er geboren en getogen en woon er nog steeds. De dikwijls stuitende nieuwsgierigheid van journalisten, fotografen en filmploegen heb ik dus van nabij meegemaakt. Daarnaast zorgden Arbeidsinspectie en Vreemdelingendienst voor onrust, in de Turkse gemeenschap maar ook onder tuinders en hun medewerkers. Justitie heeft de diefstal nooit opgelost. Het gebruik van gifgas als bestrijdingsmiddel in de glastuinbouw werd verboden.

Mijn vader werkte in een leliekwekerij. Daar had ik mijn grote passie voor het kweken van lelies aan overgehouden. Het was voor mij een belangrijke afleiding en ontspanning en gezien de aard van mijn werk nodig om mij geestelijk staande te houden. Dikwijls denkt men dat het went om lichamen van dode mensen te ontleden en te onderzoeken. Voor de meeste van mijn collega's is dat zo. Voor mij niet. Het liet mij nooit echt los.
Mijn collega Remo heeft me wel eens verteld dat de manier waarop ik met pincetten en mesjes mijn hobby uitoefende precies leek op de manier waarop ik in lichamen sneed en peuterde. 'Het zit in je genen, Johan', zei hij dan.
Remo had meer tuindersbloed dan ik. In zijn vrije tijd kweekte hij tulpen, maar bij hem ging het minder om de kunst van het veredelen. 'Ik verdien er een aardig zakcentje mee', vertrouwde hij me eens toe en ik wist dat de tuinders hem om die reden in de gaten hielden.
Wij zochten elkaar vaak op; ook buiten het werk. Ik kwam graag bij hem en zijn vrouw, Emma. Emma was fotografe en als ik haar prachtige foto's bewonderde, zocht ik haar blauwe ogen en streelde soms vluchtig haar korte blonde krullen.

Na jaren van experimenteren - het voortdurend kruisen van soorten, het steeds weer opnieuw selecteren en mixen van voedingsstoffen, het doseren van verschillende soorten mest - was ik er in geslaagd om een bijzondere variant van de Lilium candidum, in de volksmond 'madonnalelie', te kweken. Op de aanstaande nationale tentoonstelling voor amateurkwekers zou mijn creatie zeker de aandacht trekken. In stilte hoopte ik op een eervolle vermelding, en eigenlijk op meer. Een hoofdprijs moest ik niet uitsluiten. Toen ik op het wedstrijdformulier de naam Ammelia invulde, dacht ik aan Emma. En aan haar dochtertje.

Mijn arbeid was niet voor niets geweest. De met zoveel toewijding gekweekte Ammelia was een groot succes en leverde me naast de gebruikelijke lofuitingen een prestigieuze prijs op. Afgezien van een aardige tegemoetkoming in de kosten van mijn hobby betekende zo'n prijs ook professionele aandacht in vakbladen en contracten voor buitenlandse kwekersrechten.
Tijdens de uitreiking van de prijzen waren Remo en Emma vanzelfsprekend van de partij. Emma maakte foto's, voor mij en voor een aantal vakbladen.
'Mooie naam, Johan', fluisterde ze achter me toen de naam van de lelie werd onthuld.
Ik bloosde.

Na afloop van de feestelijkheden trok Remo me met zich mee naar een plek buiten gehoorafstand van nog napratende gasten. Ik dacht eerst dat hij mij wilde zeggen dat ik genoeg had gedronken. Niet dat hij zich daar wel eens mee bemoeide, want hij lustte ze zelf ook, maar ik gedroeg me tegenover Emma misschien te vrijpostig.
'Ik weet wat je wilt zeggen, Remo', begon ik.
Hij raadde mijn gedachten. 'Emma is gek op aandacht. Helemaal van mannen met succes.' Zijn arm om mijn schouder en verlegen glimlach schreef ik toe aan de drank.
'Johan, je moet komende zaterdag langs komen. Dan zul je wat beleven.'

Remo repte de daaropvolgende dagen met geen woord over zijn uitnodiging. Ik begon er ook niet over, hoewel het me bezig hield. Had ik het goed gezien? Had Emma geglimlacht en haar lippen getuit, toen ik met Remo stond te praten? Was Emma gevoelig voor mijn attenties? En Remo dan? Allerlei gedachten en speculaties gingen door mijn hoofd.
Het duurde lang voordat het zaterdag was.

Remo nam me meteen mee naar zijn tuin met de ruime kassen, gevuld met tulpen. De kassen waren aan de achterkant tegen een verveloze schuur aangebouwd met donkere vochtplekken in de muren van baksteen. Hij liep gehaast voor me uit en scheen mijn vriendelijke woorden over zijn bloemen niet te horen. Bij de schuur haalde hij een sleutel uit z'n zak en opende het slot dat opviel omdat het er nieuw uitzag. Binnen stonden tegen de muren stapels veilingkratten, glasplaten, aluminium spanten en plantenbakken.
Toen mijn ogen aan het halfduister gewend waren, zag ik dat aan de achterkant van de schuur een zwart plastic zeil hing dat met een rail aan het plafond was bevestigd. Remo trok het zeil langzaam weg en ineens keek ik in het volle licht. Tegen de achterkant van de schuur was een halve kas gebouwd met in de nokken van het dak grote lampen. Nieuw, glimmend materiaal. Maar mijn aandacht werd vooral getroffen door iets anders. In de bakken stonden tulpen met zo'n egale, diepblauwe kleur van zo'n oogverblindende schoonheid dat ik mijn ogen nauwelijks kon geloven en de echtheid eerst in twijfel trok.
'Waarom heb je dit wonder niet ingestuurd voor een hoofdprijs afgelopen week?' vroeg ik met beide handen van verbazing voor mijn mond.
'Nu nog niet, Johan. Volgend jaar. Dan zijn ze nog mooier.' Hij draaide zich om en liep naar de kleine koelkast onder de werkbank in de schuur, opende twee flesjes bier en gaf mij er een. 'Je moet er ook nog maar niet met anderen over praten.' Hij had een nerveuze trilling in z'n stem en ontweek mijn blik.
Ik wilde natuurlijk weten hoe hij dit resultaat bereikt had, maar hij gaf zijn geheim niet prijs. 'De fotografie van Emma heeft me op weg geholpen', was het enige dat hij er over zei.
'Weet zij ervan?', vroeg ik nog.
'Tuurlijk, jongen. En nu jij. Verder niemand.'

Thuis bleef het bezoek aan Remo en zijn wonderlijke tulpen mij bezighouden. Ik zocht in boeken en op internet naar informatie over het veredelen van tulpen en hoe kleuren gemanipuleerd kunnen worden. Konden fotosynthese of ontwikkelvloeistof daarbij gebruikt worden? Ik had geen idee. Remo verder lastig vallen met vragen vond ik niet gepast.

Toen er maandagavond gebeld werd, stond Emma voor de deur. Binnen komen wilde ze niet.
'Ik kom alleen de foto's brengen die ik vorige week op je feestje heb gemaakt.' Ze gaf me een pakketje. 'Er zit ook een persoonlijk cadeautje bij. Moet je goed bekijken, Johan.'
Ik zei dat ik dat zou doen en gaf haar een kus op haar wang.
Toen ze wegliep, draaide ze zich om. 'Ik ben op weg naar een opdracht in Duitsland en blijf daar een paar dagen. Ga zo nu en dan bij Remo en Lia langs.'

In het pakje zaten de foto's en een beduimeld boekje met allerlei bijzondere verhalen en plaatjes over bloemen en andere siergewassen. Toen ik het doorbladerde, viel mijn oog op een foto van een veld vol bloeiende bloemen. In de tekst eronder las ik dat het een grafveld was van soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. Het veld was overdekt met bloemen in de meest prachtige kleuren, waarbij het blauw overheerste. Van de soldaten was bekend, aldus de tekst, dat de meesten waren omgekomen tijdens een vijandelijke aanval met zenuwgas. Onder de foto stond de naam van de fotografe: Emma Westerveld.

Na een uur en vier whisky's diezelfde avond, belde ik Remo. Ik kreeg Lia aan de telefoon.
'Pappa is in de tuin aan het werk', zei ze. 'Zoals altijd', voegde ze er veelbetekenend aan toe. 'Moet ik hem halen?'
Ik zag haar voor me in haar rolstoel, met haar geduldige, lieve meisjesgezicht, omlijst met blonde krullen. En die prachtige blauwe ogen. Het evenbeeld van haar moeder.
'Nee, hoeft niet. Ik bel nog wel', zei ik.
'Moet ik zeggen dat je gebeld hebt?'
'Doe maar niet. Ik kom binnenkort wel langs.'

Tijdens de afwezigheid van Emma heeft Remo de kas achter zijn schuur afgebroken en opgeruimd. Alleen.
Ik hoefde hem niet te helpen.

Literaire Boeken Top 10

Zorro - I. Allende De passievrucht - K. Glastra van Loon Specht en Zoon - W.J. Otten Zahir - P. Coelho De verdronkene - M. de Moor De thuiskomst - A. Enquist Sonny Boy - A. van der Zijl Schaduw van de wind - C. Ruiz Zafon God's callgirl - C. van Raay Een schitterend gebrek - A. Japin

De Boeken Top 10 is gebaseerd op de verkopen van boekhandel 'Het Verboden Rijk' te Roosendaal in de periode 1 t/m 14 juli 2005.

RAER
RAER is een nieuw literair internetmagazine met onder meer proza, poëzie en besprekingen. RAER verschijnt voorlopig op proef gedurende drie maanden, ongeveer twee keer in de maand. Abonnementen zijn gratis. Het magazine is Fries-, twee- en meertalig. Mailen kan naar (de letters X uit dit adres verwijderen!) en de site is www.raer.nl.

Nick J. Swarth stadsdichter in Tilburg
Het college van de gemeente Tilburg heeft Nick J. Swarth (pseudoniem voor Joost Geerts) benoemd tot stadsdichter van Tilburg. Nick J. Swarth is de tweede stadsdichter van die stad. Hij is gekozen uit elf kandidaten.

Poëzie-avond in november
In november wordt in het RK spiritueel centrum in de Haagse binnenstad een poëzie-avond georganiseerd. Open podium, lezen uit bestaand werk, religieuze poëzie die niet gebonden is aan bestaande religieuze stromingen zijn enkele van de ingrediënten van deze literaire avond. De mogelijkheid bestaat dat dichters als Rilke en Skacèl (Tsjechië) centraal worden gesteld. Men is op zoek naar één of twee personen die dit project mee op poten willen zetten. Meer informatie op de website www.deboskant.nl.

Hollandse Nieuwe in Letterkundig Museum
Het Letterkundig Museum serveert vanaf 7 oktober Hollandse Nieuwe: een expositie die toont wat zich nu in de Nederlandse Letteren afspeelt. De bezoeker hoort en ziet een nieuwe dichtersgeneratie voorbij komen in een parade van tekst, beeld en geluid. In de maanden oktober, november en december organiseert het museum iedere maand een andere activiteit.
Het Letterkundig Museum bevindt zich in het gebouw van de Koninklijke Bibliotheek, naast het Centraal Station, Prins Willem-Alexanderhof 5, Den Haag. Website: www.letterkundigmuseum.nl.

Schrijfcursus
Aan de Academie voor Muziek en Woord te Ieper is op de zaterdagen van september tot juni een schrijfcursus te volgen. Kijk in de keuken van bekende schrijvers, leer de schrijftechnieken voor poëzie en proza, ontvang individuele, gedetailleerde feed-back op eigen werk. Lesgever is Roel Richelieu Van Londersele, die de eerste Gentse stadsdichter was en bij Atlas en Manteau negen dichtbundels, een verhalenbundel en vier romans publiceerde. Info: 09/2237427 of (de letters X uit dit adres verwijderen!) (Carpooling vanuit Gent naar Ieper is mogelijk.)

Stad van letters
Naar aanleiding van ABC2004 verschenen er 26 cahiers. Daarin werkten verschillende kunstenaars samen. Cahier U bijvoorbeeld werd geschreven door Kader Abdolah en Brody Neuenschwander met een inleiding van Jeroen Kuypers en Cahier W door Leonard Nolens en Kristoffel Boudens met een inleiding van Pascal Cornet.
ABC2004 mag dan wel afgelopen zijn, de cahiers zijn nog steeds te koop in de betere boekhandel. Meer info.

SNELNIEUWS
17/07/05 - ANTWERPEN: Boekenplein - tweedehandsboekenmarkt- 9u tot 17u - De Coninckplein
17/07/05 - GENT: Phowèt-Phowèt - PREZPERFORMANCE door Peter De Prez & Compagnie om 16u / Olaf Risee & Tine Moniek! om 19u - Boekhandel Lotte, Ottogracht 50 - info.
18/07/05 - GENT: Phowèt-Phowèt - ACG Vianen & Xavier Roelens - 19u - Boekhandel Lotte, Ottogracht 50 - info.
19/07/05 - GENT: Phowèt-Phowèt - Katrijn Jonckheere & Joke Depouvre - 19u - in Boekandel Lotte, Ottogracht 50 - info.
19/07/05 - EKEREN: Dichters op Dinsdag - Hervé J. Casier - 20u - Hof De Bist, Veltwijcklaan 252.
20/07/05 - GENT: Phowèt-Phowèt - Rita De Pita, Philip Meersman & Meester Meeuw - 19u - Boekhandel Lotte, Ottogracht 50 - info.
21/07/05 - GENT: Phowèt-Phowèt - Theo van de Wetering, Frank Berra & Nico Milo - 19u - Boekhandel Lotte, Ottogracht 50 - info.
22/07/05 - GENT: Phowèt-Phowèt - Peter Kluppels & Gino van Looy - 19u - Boekhandel Lotte, Ottogracht 50 - info.
22/07/05 - GENT: Woordenaars - dichters met straatwaarde - 20u - Groot podium bij Sint-Jacobs
23/07/05 - GENT: Phowèt-Phowèt - PREZPERFORMANCE door Peter De Prez & Compagnie om 16u / Frank Aesaert, Swa, B&JA & Arne Reynaert om 19u - Boekhandel Lotte, Ottogracht 50 - info.
24/07/05 - GENT: Phowèt-Phowèt - PREZPERFORMANCE door Peter De Prez & Compagnie om 16u / albrecht b. doemlicht & David Troch om 19u - Boekhandel Lotte, Ottogracht 50 - info.
25/07/05 - GENT: Phowèt-Phowèt: De gezellen van de Ronde Tafel om 19u - Boekhandel Lotte, Ottogracht 50, info.
26/07/05 - EKEREN: Dichters op Dinsdag - Piet Brak & kritisch auteur Rik Wouters - 20u - Hof De Bist, Veltwijcklaan 252.
28/07/05 - BONHEIDEN: 28 op 28, David Trochs poëtische verjaardagstaart met Rita Van Hauwermeiren, Riet De Bakker, Katrijn Jonckheere, Arnoud Rigter, Pom Wolff, Joris Denoo & David Troch - vanaf 18u - binnenkoer van de historische Krankhoeve, Grote Doelstraat 1
30/07/05 - OOSTENDE: Amélie O & La Fille d'O - een zinderende erotische verhalennamiddag met lingerie op de catwalk - 17u - Artresidence Beau - #TAZ talk
31/07/05 - HOMBEEK: De Hondsdagen - Open ateliers en tentoonstelling van schilderijen en beeldhouwwerk en vrij podium voor poëzie, proza,...(Vooraf inschrijven voor vrij podium is noodzakelijk: (de letters X uit dit adres verwijderen!)) - gratis
31/07/05 - OOSTENDE: Poëzielaureaten beschrijven Oostende - Peter M. van der Linden, Simon van Buyten, Stijn Vranken, Sven Ariaans & Pom Wolff schrijven om het pakkendst! - 17u - Artresidence Beau - #TAZ talk



Het nieuws werd samengesteld door Jan Boonstra en Tine Moniek.

Nieuwsberichten voor Meander 272 van zondag 31 juli dienen uiterlijk dinsdag 26 juli in ons bezit te zijn. Stuur geen attachments mee.
Berichten kunnen worden gestuurd aan (de letters X uit dit adres verwijderen!)