Klaar II
Het duurde lang en vele zieke
uren verder hadden wij een pact

je droeg het in handen die
konden vingeren als geen ander
dat deed je aangrijpend goed

niet dat doelloze gefrut
nee, in een opbouwend ritme
waarin je talmend bijna
maar met chirurgische precisie

verlangen van verlangen pelde
tot er blijkbaar niets overbleef
om van te houden


Johanna Geels

auteurspagina Johanna Geels
reageer op dit gedicht




soms leek het op leven soms zelfs meer
wat kraakte de loopplank
en prachtig de schepen ze zingen en kreunen
ze zeggen het weer
aan jonge geliefden
die likken als honden
zij lusten er pap van wat willen zij meer

aan slammers poëten
die schrijven op armen
over billen en borsten over tepels en teer
aan ouden van dagen
die zochten niet vonden
de dood onder ogen en pijn van weleer

wat kraakte de loopplank
en prachtig de schepen ze zingen en kreunen
ze zeggen steeds weer
het leek soms wel leven
maar het is van het water
het begin en het einde en nooit was er meer


Pom Wolff

auteurspagina Pom Wolff
reageer op dit gedicht




wat zeg je?

woorden worden steeds meer
dingen een vliegtuig bijvoorbeeld
dat opstijgt van zichzelf of een
kind dat uit zijn knoken groeit
zijn huid schouderophalend
achterlatend aan een ander

woorden
maar het is niet wat ik zeg
nog voor geluid
is er beslag op hen gelegd
liggen ze achter op zichzelf

kijk kijk het woord woord
staat op kreupele poten
zichzelf te verkopen

door derden in de mond genomen
rolt het over de rand van je lippen
sterft een haastige landing


Anne Büdgen

auteurspagina Anne Büdgen
reageer op dit gedicht




glibbervis

zo zag ik je echt
die nacht
glibbervis die je bent
uitzinnig, dronken

ongeremd
naar adem snakkend
en naar water
zoals ik naar jou

thuis wacht de koele reiger
roerloos langs de rand
van een bevroren vijver

de roes maakt je tot prooi
en ik mis de kracht
om het ijs te breken.


riet van ronkel

auteurspagina riet van ronkel
reageer op dit gedicht




Op een dag was de toekomst verdwenen.
Gisteren bestond nog, en vandaag natuurlijk,
Alleen morgen niet meer.

Vroeg in de ochtend viel het nog niet zo op.
Het theewater kookte, de vuilnis werd opgehaald.
Ach, dachten de mensen, het zal zo'n vaart niet lopen,
en ze gingen de hortensia snoeien en naar de kapper
en lunchen met een oude vriend.

Pas aan het eind van de middag, toen de schaduw door de straat viel,
begonnen ze zich af te vragen wat het eigenlijk te betekenen had,
dat van die toekomst.
Ze gingen elkaar bellen en sms-en:
die afspraak volgende week, gaat die nog wel door?
en: zullen we dan vanavond maar naar de bioscoop gaan?
en, het vaakst: wat doe jij morgen?

Maar niemand wist daarop het antwoord.


madelon meijer

auteurspagina madelon meijer
reageer op dit gedicht




desiderus

jaren van lichtval
hebben hun sporen nagelaten

hij loopt de weg af
en verzamelt

heel vroeger veegde hij de as uit zee
nu maakt hij van overgebleven stralen
een bundel licht om 's nachts
het duister in te staren

hem wacht een antwoord van de zon


Johannes Oosterbroek

auteurspagina Johannes Oosterbroek
reageer op dit gedicht

Martin Reints een nietszeggende dichter noemen, zou de lezer op het verkeerde been zetten, omdat hij dat als een negatieve kwalificatie kan opvatten. Maar Martin Reints komt wel over als een heel 'gewone' dichter - 'gewoontjes' zou ik bijna zeggen, maar ook dat zou de lezer ongetwijfeld verkeerd opvatten. Met 'gewoon' bedoel ik dat hij dicht in begrijpelijke spreektaal, in heldere beelden en dat zijn gedichten toegankelijk lijken. Ik zeg met opzet 'lijken', omdat de ervaren poëzielezer weet, dat bij herlezing een gedicht allerlei verrassende lagen kan bevatten. De ontdekkingstocht naar het wezen van een gedicht eindigt nooit voor de lezer. Voor de schrijver evenmin. Toegankelijk of ontoegankelijk, altijd moet de lezer de diepte in.
Het blijkt niet moeilijk om Martin Reints te plaatsen in het Nederlandse rijk geschakeerde, kleurrijke dichtersveld. Het feit dat Martin Reints in een interview eens gezegd heeft dat hij vooral beïnvloed is door Remco Campert en niet zo zeer door Lucebert of Kouwenaar, is wat dat betreft veelzeggend. Toch associeer ik zijn gedichten meer met andere namen uit de literatuurgeschiedenis.

Uit de titels van de dichtbundels van Bernhard van Loon (Rotterdam 1953) blijkt continuïteit. Heette de eerste bundel aarzelend en bescheiden Voor wie klein begint (1987), de tweede bundel bestreek al een grotere kosmos en leefwereld: Raken aan de grens (1994). En in de derde bundel verlaat de dichter zelfs het aardse om zijn werk aan te duiden: Maanreiziger.

Astrid Lampe (Tilburg, 1955) blijft mijn pad kruisen. Enkele jaren geleden beet ik mijn tanden stuk op de memen van Lara om haar enkele maanden later in Watou het geheim van haar poëzie te ontfutselen. Ze hield de kaken stevig op elkaar. Ik kreeg alleen te horen dat er een nieuwe bundel aankwam. Die bundel ligt hier nu en wederom bijt ik mijn tanden stuk op haar poëzie.
Bij haar vorige bundel moest ik even bij Van Dale ten rade gaan wat 'memen' waren en nu moest ik weer eens zoeken wat een ralkleur is. Een voordeel van Astrid is dat ik bij elke bundel van haar enkele nieuwe woorden bijleer. Ral: Reichs-Ausschuss (commissie) für Lieferbedingungen (al iets duidelijker?), de staatscommissie van de Weimarrepubliek die een standaardisering van de kleuren aanbeval, Deutsche Gründlichkeit muss sein. Met dergelijke titels slaat Lampe de lezer om de oren. De eerste tegenstelling is geboren: de titel die een schijnbare indruk van organisatie wil wekken, staat in schril contrast met de chaos die bij het lezen van de bundel ontstaat.

In het begin van de negentiende eeuw wordt de Engelse society opgeschrikt door een opmerkelijk verschijnsel: de dandy. De saaie alledaagsheid van hun aristocratische bestaan moe, leggen jonge mannen uit de hogere kringen zich in het uitgaansleven toe op extravagante manieren en verfijnde uitdossing.
Het optreden van de dandy wordt gezien als een uiting van weerzin tegen cultuurbarbarij en materialisme. Schoonheid en elegantie worden belangrijker geacht dan de trivialiteit van het dagelijkse leven. Wie zulke opvattingen is toegedaan en vindt dat de civilisatie veel meer zou moeten worden beheerst door een esthetisch elan, plaatst zich in een isolement. Het dandyisme wordt bij uitstek de uitingsvorm van dat isolement, de dandy voelt zich uitverkoren en ver boven de gemiddelde burger verheven.

De bus stopte vlak voor de ingang van het ziekenhuis. Met een zucht stond Ard van zijn plaats op, stapte uit de bus en begon met tegenzin naar de entree van het grote, onpersoonlijke gebouw te lopen. Zoals ieder normaal mens had Ard een hekel aan ziekenhuizen, maar hij voelde zich nu extra opgelaten doordat hij zich had laten overhalen een bezoek te brengen aan een bewonderaar die op sterven lag. Iemand die hij niet kende en die hij slechts een leugen te bieden had. Maar nu hij eenmaal 'ja' had gezegd zou hij proberen zijn rol zo goed mogelijk te spelen, net zoals vroeger.
Achter de brede, glazen draaideur was een grote ruimte waar zich, behalve de informatiebalie, een groot aantal zitjes, plantenbakken en een koffieautomaat bevonden. Op de achtergrond klonk rustige muziek. Gelukkig was die akelige ziekenhuisgeur hier afwezig. Er was ook een winkeltje, waar je op het laatste moment nog een aardigheidje voor de zieken kon kopen - even twijfelde hij, maar besloot toen dat zijn bezoek op zich al meer dan voldoende was. Men scheen het er gezellig te vinden, want de ruimte was goed gevuld met patiënten en hun bezoek.
Op weg naar de informatiebalie werd Ard staande gehouden door een man van middelbare leeftijd aan wie zware tijden af te zien waren, maar waarvan de ogen nu blijde verwachting uitstraalden. 'Meneer Walburg?' Ard knikte en beide mannen gaven elkaar een hand. 'Ik ben Jan Leenheer, u heeft mij aan de telefoon gehad... Ik wil u nogmaals zeggen dat ik erg blij ben dat u uiteindelijk toch gekomen bent. Toen ik het mijn moeder vanochtend vertelde, leefde ze helemaal op. Ze kon haast niet wachten op uw komst.'
'Laten we dan maar snel naar haar toe gaan'. De opgewektheid in Ards stem was al even onoprecht als de reden waarom hij hier was. Hij stelde cynisch vast dat hij in ieder geval wel een voortreffelijk acteur was.
Toen ze ergens op de zoveelste verdieping uit de lift stapten was de misselijkmakende ziekenhuisgeur onmiskenbaar aanwezig. Terwijl Leenheer hem voorging door de gangen, nu en dan een verpleegkundige of een schuifelende zieke groetend, voelde Ard onwillekeurig aan het oude bundeltje in zijn jaszak.

Zo'n twee weken geleden had Leenheer hem voor het eerst gebeld. Hij was begonnen met zich te excuseren voor het feit dat hij als onbekende Ard zomaar opbelde. Vervolgens vertelde hij dat zijn moeder altijd zo had genoten van Ards gedichten...
Op dat moment had Ard de man bruusk onderbroken, met plotseling opgloeiende ergernis. 'Meneer, ik schrijf al ruim twintig jaren geen gedichten meer en dat boekje, waar u het over heeft, beschouw ik als een jeugdzonde!'
Daarna was het aan de andere kant van de lijn even heel stil geweest. Toen er weer wat moed verzameld was, had Leenheer gezegd: 'Maar mijn moeder vond uw gedichten echt heel mooi, het bundeltje lag altijd onder handbereik...'
'Dan kent ze ze nu beter dan ik.'
'Ja, misschien wel... maar waar ik u eigenlijk voor bel, meneer Walburg..,' de stem van de man was zachter geworden en begon enigszins te haperen, 'Mijn moeder is anderhalf jaar geleden ernstig ziek geworden en de dokters verwachten nu dat ze binnenkort zal overlijden...'
'Dat spijt me werkelijk voor u, meneer Leenheer.'
'... en toen ik haar vroeg of ik nog iets speciaals voor haar kon doen, vertelde ze me dat ze het geweldig zou vinden wanneer ze u nog zou kunnen ontmoeten...'
Nu had Ard even niet geweten wat hij moest zeggen.
'...en daarom wilde ik u vragen of u misschien bereid zou zijn om haar te bezoeken en een beetje met haar te praten... om de laatste dagen van mijn moeder wat te verlichten en haar nog iets bijzonders mee te laten maken. Dat zou ze fantastisch zou vinden... Het hoeft maar een kort bezoek te zijn, anders houdt ze het toch niet vol...'
Ards irritatie was nu opgegaan in een wirwar van gevoelens. Hij wist niet wat hij moest zeggen en hij voelde zich gedwongen het gesprek zo snel mogelijk te beëindigen. Onder het mompelen van excuses en een vage toezegging dat Leenheer hem later in de week nog eens mocht bellen, had hij de hoorn neergelegd.
Na lang weifelen, zuchten en nagelbijten was Ard 's avonds was naar de boekenkast gelopen en had daar voor het eerst in jaren het bewuste bundeltje uitgenomen. Met de zoveelste zware zucht was hij daarna weer op zijn stoel neergeploft.
Begin jaren tachtig was Ard tijdens zijn studiejaren redacteur geweest van een literair tijdschrift, waarin hij, hoewel het hem zelf nooit was gelukt om een behoorlijk gedicht op papier te zetten, ook een cynische column over hedendaagse poëzie schreef. Op een dag ontving hij een enveloppe met eenentwintig gedichten, handgeschreven op losse multoblaadjes. Er zat geen begeleidend schrijven of zelfs maar een afzender bij. Op het eerste gezicht waren het geen opzienbarende gedichten. Eenvoudige, traditionele poëzie met alledaagse zaken en emoties als onderwerpen (een brug, een veulen, een sterfgeval). Maar Ard kon ze niet zomaar terzijde leggen. Op de een of andere manier boeiden de gedichten hem, sterker nog: de cynische columnist werd geroerd door de ongekunstelde manier waarop de dichter beschreef hoe hij zich soms ineens bewust werd van de diepere betekenis van de dingen, waardoor hij zich met het harde bestaan kon verzoenen. Het waren misschien wel de beste gedichten die Ard ooit had gelezen.
Ard rekende erop dat de dichter zich na enige tijd wel aan hem bekend zou maken om zijn oordeel te horen, maar toen hij na een half jaar nog niets had gehoord, besloot hij om enkele van de gedichten in het tijdschrift te publiceren onder het pseudoniem Expositus. Kort daarna nam een gerenommeerde uitgever contact met hem op. De man toonde zich zeer enthousiast over de gedichten en wilde graag een bundel van 'die Expositus' uitgeven. Ard vertelde hem naar waarheid hoe hij aan de gedichten was gekomen, waarop de uitgever in lachen uitbarstte en zei dat je romantiek ook te ver door kunt voeren. Hij zou binnenkort nog wel eens bellen.
Tijdens de volgende redactievergadering bracht Ard het probleem ter sprake. De andere redactieleden vonden dat Ard er niet al te moeilijk over moest doen: uitgeven die hap! Dan had de dichter zich maar bekend moeten maken of zijn gedichten niet op moeten sturen. Bovendien was het goed voor het tijdschrift wanneer er weer eens een bundel van een van hun ontdekkingen verscheen. Ard werd de vrije hand gegeven om een en ander met de uitgever af te handelen.
De rest is bekend. De eerste druk van Schijnwerpers en zoeklichten, groot driehonderd exemplaren, was binnen een week uitverkocht. Recensies vol superlatieven en alle denkbare onderscheidingen volgden. In de daarop volgende jaren gingen er meer dan twintigduizend exemplaren over de toonbank totdat de verkoop in de negentiger jaren eindelijk stokte.
Hoewel Ard aanvankelijk ontkende dat hij achter het pseudoniem Expositus schuilging, werd hij vanaf het begin gezien als de maker van de gedichten. Hij, de 'ontdekker', was immers degene die altijd namens de dichter sprak en de royalty's en de prijzen incasseerde. Het eerste jaar verwachtte Ard nog iedere dag dat de werkelijke dichter zich bekend zou maken. Het enorme succes van zijn gedichten kon hem niet ontgaan zijn. Bovendien stond er, na aftrek van kosten, een aardig bedrag op de speciale rekening die Ard had geopend. Maar toen hij zich na een paar jaar nog steeds niet had gemeld, ging Ard er vanuit dat het altijd wel een raadsel zou blijven wie hij was. Misschien was hij inmiddels gestorven en had hij zijn geheim meegenomen in zijn graf. Deels om van het gezeur af te zijn, deels uit ijdelheid ontkende Ard Walburg na verloop van tijd niet langer dat hij Expositus was.
Onmiddellijk kreeg hij last van een koppig schuldgevoel, dat hij tevergeefs probeerde te onderdrukken door tijdens een interview de waarde van de gedichten te bagatelliseren. De waardering ervoor had hij altijd sterk overdreven gevonden, zei hij. Op de vraag wanneer er nieuw werk van hem te verwachten viel, antwoordde Ard dat hij geen inspiratie meer had, er waren wel belangrijkere dingen dan poëzie. Toen ruim tien jaar geleden de bundel in vergetelheid geraakte, begroette hij dit met opluchting. Het geld werd aan goede doelen geschonken.
De laatste jaren had Ard nauwelijks meer aan de geschiedenis gedacht totdat het telefoontje van Jan Leenheer alles weer oprakelde. Met gemengde gevoelens bladerde hij door het boekwerkje. Herfst - Angst - Het Veulen - De Brug - Verdriet. Ondanks alles toch prachtige gedichten... die veel voor een oude, stervende vrouw hadden betekend.
Een paar dagen later belde Jan Leenheer opnieuw en Ard stemde toe.

Terwijl de mannen voortliepen door de ziekenhuisgangen vroeg Ard: 'Hoe gaat het nu met uw moeder?'
'Slecht. Het kan nu iedere dag gebeurd zijn.' Leenheer vertraagde zijn pas en vervolgde: 'Mijn moeder is 83 en heeft een zwaar leven gehad... Mijn vader liet haar kort voor mijn geboorte in de steek. Daardoor en nog een aantal andere tegenslagen heeft ze ook veel psychische problemen gekend. Ze heeft gekke dingen gedaan en is verschillende keren opgenomen geweest. Ze vond zichzelf minderwaardig en beschouwde haar leven als nutteloos... Het enige wat haar een beetje vreugde kon bezorgen was poëzie, maar pas toen ze uw gedichten had gelezen verbeterde haar situatie. Het leek wel alsof ze sindsdien eindelijk vrede met haar bestaan had.'
Jan Leenheer keek Ard nu recht aan. 'Ondanks alle problemen is ze toch altijd een goede, liefhebbende moeder voor mij geweest en daar ben ik haar dankbaar voor. Ik ben dan ook heel blij dat ik dit nog voor haar kan doen.'
Ard knikte zwijgend. Beschaamd bedacht hij dat hij de waarde van de gedichten ooit publiekelijk in twijfel had getrokken. Toen vroeg hij: 'Heeft u misschien een pen voor mij?' Jan Leenheer voelde even verbaasd in zijn zakken en gaf hem een ballpoint. Ard haalde de gedichtenbundel te voorschijn en schreef er iets in.
Even later gingen ze de kamer van mevrouw Leenheer binnen.
Mevrouw Leenheer zag eruit zoals alle oude vrouwen die op sterven na dood zijn. Ze was in haar kussens overeind gehesen zodat er nog van enig decorum sprake was. Toen ze Ard zag begon ze te stralen.
'Dag, mevrouw Leenheer, hoe gaat het met u?' Haar handje voelde zo broos, dat Ard het nauwelijks durfde te schudden.
'Naar omstandigheden goed,' verstond hij.
Ard ging naast haar bed zitten, haar zoon schonk een kopje koffie in - dat nog veel te heet was om te drinken.
Nadat Ard het felgekleurde bloemstuk naast haar bed had bewonderd, sprak hij: 'Ik heb van uw zoon Jan begrepen dat u mijn gedichten heel mooi vindt...,' mevrouw Leenheer keek hem nog steeds stralend aan, '... en daarom heb ik een exemplaar meegenomen waarin ik speciaal voor u een opdracht heb geschreven.'
Ze nam het bundeltje aan en sloeg het op goed geluk open. Haar zoon schoot haar te hulp en las: 'Voor mevrouw Leenheer, die deze gedichten zin heeft gegeven.'
De oude vrouw knikte dankbaar en wenkte Ard om dichterbij te komen, en nog wat dichterbij. Zijn gezicht was nu vlak bij haar kleurloze lippen. 'Dank u wel, meneer Walburg, ik heb alle drukken... maar met dit exemplaar ben ik het meest gelukkig.'
Ard knikte verbaasd: alle drukken?
Ze richtte zich iets op.' Ik heb geen gemakkelijk leven gehad,' ging ze nauwelijks hoorbaar verder, 'en ik was jarenlang heel ongelukkig... maar toen deze gedichten werden uitgebracht... putte ik daar zóveel troost en kracht uit...' Ze zakte terug in de kussens.
'Dank u, mevrouw Leenheer, dat beschouw ik als een groot compliment.'
Daarna werden er geen woorden meer gewisseld. De koffie was nog steeds te heet om te drinken. Toen de stilte ongemakkelijk begon te worden, stond de zoon op en gaf aan dat het bezoek lang genoeg had geduurd: zijn moeder moest rusten en meneer Walburg had natuurlijk nog wel meer te doen. Mevrouw Leenheer leek inderdaad in slaap te zijn gevallen.
Op de gang bedankte Jan Leenheer Ard nog eens heel nadrukkelijk voor zijn bezoek. 'Ik ben heel blij dat mijn moeder dit nog heeft mogen meemaken.' Ard glimlachte en wenste Jan Leenheer veel sterkte toe de komende tijd. Ze namen afscheid, Ard kon zelf de uitgang wel vinden. Het bezoek had nog geen tien minuten geduurd.
Bij de bushalte wist Ard dat het allemaal toch ergens goed voor was geweest. Het leek of er een gewicht van zijn schouders was genomen.

Ruim een week later lagen er twee enveloppen bij de post. De ene bevatte een rouwkaart waaruit bleek dat mevrouw Leenheer twee dagen na Ards bezoek was overleden, de andere een kort briefje dat mevrouw Leenheer waarschijnlijk met haar laatste krachten had geschreven. Met een schok herkende hij het handschrift.

Zeer geachte heer Walburg,
Tijdens uw bezoek had ik helaas niet meer de kracht om fatsoenlijk afscheid van u te nemen en u te bedanken voor uw komst. Hierbij wil ik u daarvoor alsnog heel hartelijk danken. Maar bovenal wil ik u nog heel erg bedanken omdat u er ruim twintig jaren geleden voor heeft gezorgd dat mijn gedichten werden uitgegeven. Destijds was het beter dat mijn naam niet bekend werd gemaakt en later vond ik het niet meer nodig. U schreef dat ik de gedichten zin heb gegeven, maar het is juist andersom: de gedichten hebben mij zin gegeven. Ze bewezen dat ik iets waardevols en moois kon bieden en dat heeft me sindsdien op de been gehouden.
Met de meeste hoogachting,
Inge Leenheer

Literaire Boeken Top 10

Knielen op een bed violen - J. Siebelink Thuiskomst - A. Enquist Schaduw van de wind - C. Ruiz Zafón Sonny Boy - A. van der Zijl Langzame man - J. Coetzee Het huis van de moskee - K. Abdolah Asielzoeker - A. Grunberg Slangen en Piercings - H. Kanehara Reus - A. Verbeke Zus van Mozart - R. Charbonnier

De Boeken Top 10 is gebaseerd op de verkopen van boekhandel 'Het Verboden Rijk' te Roosendaal in de periode 12 t/m 26 januari.

Dicht aan het IJ
Vorig jaar vond in de Loods 6 Kompaszaal het festival Dicht aan het IJ plaats. Twaalf dichters waaronder Tsead Bruinja en Ingmar Heytze schreven een gedicht geïnspireerd op het werk van Paul van Ostaijen. Twaalf ontwerpers hebben daarna elk van de voorgedragen gedichten vormgegeven. Op 15 oktober 2005 werden de gedichten voorgedragen en geëxposeerd. In het kader van het festival Weerwoord is er nu nog tot 3 februari een tentoonstelling van de werken te zien in de foyer en het café van De Balie aan de Kleine Gartmanplantsoen 10 te Amsterdam. De vormgegeven gedichten worden dit voorjaar gebundeld en uitgegeven. In de uitgave komen ook essays van Geert Buelens en Erikjan Harmens. De volgende editie van Dicht aan het IJ is dit jaar op 9 en 10 september.
Website: www.loods6.nl/dichtaanhetij.

REN nieuw project van kunstenaarsduo
Saskia Boelsums en Peter Veen werken nauw samen in de beeldende kunst. Hun werk bestaat uit ruimtelijke, interactieve installaties waarbij beeld en tekst worden gecombineerd. Veren vliegen uit een auto voor me... is een zin die onderdeel vormt van het nieuwe project REN van het kunstenaarsduo. REN wordt van 27 januari tot 23 april tentoongesteld bij een door het CBK Emmen georganiseerde expositie waar 33 kunstenaars uit die gemeente aan meedoen. Het project is ook te zien op de website www.isadora.nl.

Club Schrijven Magazine naar professionele uitgeverij
Stichting Schrijven maakte deze maand bekend dat het Club Schrijven Magazine vanaf 1 januari 2006 wordt uitgegeven door de jonge tijdschriftenuitgeverij Virtùmedia uit Zeist. De Stichting heeft het blad vanaf 1996 uitgebracht. Bertien Minco, directeur van de Stichting Schrijven, meldde blij te zijn met de verhuizing omdat er daardoor betere groeikansen ontstaan. Op termijn zal ook Club Schrijven Online worden overgenomen. Oprichter/eigenaar bij Virtùmedia is Pepijn Dobbelaer. Hij werkte bij uitgeverij Veen Magazines en Thieme/Meulenhoff. In 2002 richtte hij Virtùmedia op en gaf als tijdschriftenuitgever onder meer Spiegel Historiael uit. Website: www.clubschrijven.nl.

Presentatie eerste lees- en luisterbundel van dichterscollectief
Zondag 29 januari wordt om 14.00 uur in café 't Kont van het Paard aan de Kaatsbaan 1 te Brielle de eerste lees- en luisterbundel van het dichterscollectief Polder║Poëzie gepresenteerd. Optredende dichters zijn onder anderen Anneke Haasnoot en Hannie van der Lecq. De toegang is gratis. Kijk voor meer informatie op de website members.lycos.nl/polderpoezie/id17.htm.

Expositie over het werk van Wim Hofman
Van 3 februari tot en met 6 augustus vindt in het Letterkundig Museum te Den Haag een expositie plaats over het werk van Wim Hofman (1941). De kinderboekenauteur en –illustrator kreeg in 1974 het Gouden Penseel en werd tweemaal onderscheiden met de Gouden Griffel. In 1991 kreeg hij de Theo Thijssenprijs voor zijn hele oeuvre. Enkele boektitels van hem zijn Het vlot en Zwart als inkt. Zie voor meer informatie: www.letterkundigmuseum.nl/.

Poëziebundel van Japanse keizerin
Een dezer dagen verschijnt een verzameling gedichten geschreven door de Japanse keizerin Michiko buiten Japan. Het gaat om 53 gedichten die ze schreef tussen 1959 en 1996. De waka-gedichten, een dichtvorm bestaande uit vijf regels met in totaal 31 lettergrepen, verschijnen in het Frans met daarnaast de originele Japanse tekst. Informatie over Japanse poëzie is te vinden op deze site www.uchiyama.nl/ngpoezie.htm.

Limburgse winnaars Raadselige Roos
Limburgse auteurs zijn winnaars geworden van de Raadselige Roos, de dertiende schrijfwedstrijd van het Literair café Venray-regio. De Eijsdense Jan Smulders won, net als vorig jaar een Roos, nu voor zijn gedicht Saudade. In de categorie proza won Herman Bors uit Reuver met zijn verhaal De laatste biecht. Geselecteerde gedichten en verhalen zijn uitgebracht in een bundel. Voor meer info. www.literair-cafe-venray.nl.

Saint-Amour
Behoud de Begeerte brengt de liefde weer in het land met een nieuwe Saint Amourtournee. Dit jaar is er ook een tournee in Nederland. Weliswaar met andere dichters. Speellijsten en meer info vind je hier.

Haiku
De bundel Haiku van de Nederlandse en Belgische dichters Michel Martinus en Iris Van de Casteele is zopas verschenen bij poëzieuitgaven De Distel te Brussel. De bundel zal later worden voorgesteld, maar is nu al te verschijnen. Klik hier voor meer info.

Het Gulden Boek
Medeoprichter en voorzitter van het Willem Elsschot Genootschap Cyriel Van Tilburgh kreeg in het AMVC Letterenhuis het Gulden Boek van boek.be. Het Gulden Boek wordt uitgereikt aan personen of instellingen die het boek of zijn verspreiding hebben gestimuleerd.

Gedichtendagprijzen
In Rotterdam zijn de drie mooiste gedichten uit de periode 1 december 2004 - 1 december 2005 bekroond. De drie winnaars waren Erik Jan Harmens, Koenraad Goudeseune en Piet Gerbrandy. De jury bestond uit politicus Femke Halsema, journalist en criticus Ron Rijghaard en radio- en televisiemaker Lieven Vandenhaute.

Verdano (1950 - 2006)
Dichter Verdano, alias Victor van der Daelen, is niet meer.
Verdano liet zich regelmatig zien op verschillende literaire internetsites. Zoals Het Schrijvertje, Dichttalent en Met Andere Zinnen. Antwerpen is een mooie poëtische ziel armer.

Parlando
Op Gedichtendag verraste zijn lezers Parlando met een ware stunt. Via één gedicht werden ruim honderd Vlaamse dichters verzameld. Het resultaat is nog steeds te bekijken op Parlando.
X Roelens volgt Han van der Vegt op als nieuwe gast bij PARLAN.DOC.

TEN MINSTE HOUDBAAR TOT:
03/02/06 - Poëzieprijs Culturele Centrale Boontje: voor jongeren en volwassenen - reglement.

TENTOONSTELLING
04/02 tot 26/02: Zielsgraag - met poëzie en beeldend werk van Magda Casteleyn en Willy Spillebeen en Jan Van Meenen - dagelijks tussen 10u & 12u en 14u & 18u, in het weekend tussen 14u & 18u - CC De Steiger, Lokaal 3, Waalvest 1.

SNELNIEUWS
31/01/06 - BRUSSEL: Let's twist again met Erik Spinoy & Geert Buelens - 12u 40 - Bozar, Ravensteinstraat 23 - info.
01/02/06 - BRUSSEL: Poëzie uit Spanje in vertaling - 20u - Passa Porta, Dansaertstraat 46, info.
04/02/06 - MENEN: Poëzieavond met Willy Spillebeen, Jan Van Meenen en Magda Casteleyn - 19u - CC De Steiger, Lokaal 3, Waalvest 1.
05/02/06 - HERENT: Lichtgekooid - Voorstelling van de gezamenlijke bundel van Mark Bruynseel, Lieve Devijver, Herman Rohaert en Luc Vandeborght - 11u - CC De Wildeman, Schoolstraat.
05/02/06 - SINT-NIKLAAS: Poëzie op Zondagmorgen met Roland Jooris - 10u 30 - Kasteel Walburg, Walburgstraat 35 - info.
07/02/06 - BRUSSEL: Green Light - Slimane Benaïssa en Jean Louvet - Passa Porta, Dansaertstraat 46, info.
08/02/06 - HARELBEKE: Kader Abdolah komt zijn nieuwe roman Het huis van de moskee voorstellen - 20u - Bibliotheek Harelbeke, Eilandstraat 2 - info.
10/02/06 - BRUSSEL: Kunst en massacultuur - Dubbelgesprek met Sven Lütticken en Camiel van Winkel - 20u - Passa Porta, Dansaertstraat 46, info.
10/02/06 - DRONGEN: Poëzieavond met Eva Cox en Dimitri Casteleyn - 20u - Landgoed De Campagne, Gijzelstraat 12.
10/02/06 - HARELBEKE: Borgesavond met lezingen van Frank Schelstraete en Barber Van de Pol en optredens van X Roelens en Dirk Van Esbroeck - 20u - Bibliotheek Harelbeke, Eilandstraat 2 - info.
11/02/06 - BRUSSEL: Écrire/Éditer : Léo Scheer - met o.a. Emmanuel Pierrat - 17u - Passa Porta, Dansaertstraat 46, info.



Het nieuws werd samengesteld door Jan Boonstra en Tine Moniek.

Nieuwsberichten voor Meander 286 van zondag 12 februari dienen uiterlijk dinsdag 7 februari in ons bezit te zijn. Stuur geen attachments mee.
Berichten kunnen worden gestuurd aan (de letters X uit dit adres verwijderen!)