Wegens het vertrek van een van de eindredacteuren zoekt Meander op korte termijn een coördinator die contacten legt en onderhoudt met uitgeverijen in Nederland en Vlaanderen en met recensenten van Meander. De werkzaamheden bestaan uit het aanvragen van recent verschenen of te verschijnen poëziebundels, het aansturen van de recensenten, het redigeren van recensies, het verwerven van nieuwe recensenten, het toesturen van de recensies naar de uitgeverijen, en het bijhouden van een logboek van de verschenen recensies in Meander.

Voor deze functie zoeken we een enthousiaste en ondernemende man of vrouw die van een uitdaging houdt en over veel vrije tijd beschikt. We verwachten van de kandidaten op de eerste plaats een gedegen en actuele kennis van de (moderne) poëzie, een uitstekende kennis van de Nederlandse taal, en de bereidheid met enige regelmaat recensies te schrijven voor de rubriek Poëzie Kort. Daarnaast wordt verwacht dat hij of zij samen met de overige eindredacteuren actief meedenkt over de inhoud van Meander en dagelijks zijn of haar e-mail controleert. De nieuwe medewerker zal deel uitmaken van de eindredactie.

Voor meewerken aan Meander geldt:
- Het is onbetaald werk.
- Meander heeft geen kantoor, dus de medewerkers werken aan Meander op hun eigen computer.
- Zo'n twee keer per jaar is er een bijeenkomst van Meandermedewerkers. Het wordt op prijs gesteld als iedere vaste medewerker dan aanwezig is.
- Dat medewerkers doen wat ze beloven te zullen doen en op tijd, is voor een op vaste tijdstippen verschijnend e-zine als Meander erg belangrijk.

Stuur voor 20 augustus een sollicitatiebrief naar (de letters X uit dit adres verwijderen!). Bij meerdere geschikte kandidaten kan een gesprek tot de procedure behoren. Voor meer informatie over de functie kan men terecht bij Joop Leibbrand, (de letters X uit dit adres verwijderen!).

Gezeur

Ze is zwanger
van de dood en andere
geestelijke constructies en
dan toch ja toch dat eeuwige
gezeur over Nachwuchs en gunstige
hypotheekrente.

Dansen moet ze dansen met
haar gekke vriendinnen en andere
soortgenoten en vergeten zoals
de eerste levensjaren niet zijn
geweest niet objectief zijn
gedocumenteerd.

Vergeelde foto’s staan haar immers niet
te wachten in deze digitale
strijd tegen vergankelijkheid en
dan toch ja toch dat eeuwige
gezeur over mijn voorliefde voor haar
ring van vuur.


A.H.J. Dautzenberg

auteurspagina A.H.J. Dautzenberg
reageer op dit gedicht




‘t Hoogt, Utrecht 1994

We brachten onze avond door met Bach
en daarna liepen we door de verlichte straten

naar het café. We dronken wijn en praatten
over Jacques Brel en over Bach en later
over onszelf.

Hij zei: Je was een meisje in de middeleeuwen.
Zo zie ik je. Maar niet een dikke
boerin met zeven kinders, nee,
een non.

Ik lachte, ook een beetje door de wijn - een non!
Ik zei: reïncarnatie, vrijheid, Rome,
ik lachte, vulde onze glazen bij.

Maar toen ik door de nacht naar huis liep
werden de straatlantaarns fakkels
en mijn winterjas een pij.


Rozemarijn van Leeuwen

auteurspagina Rozemarijn van Leeuwen
reageer op dit gedicht




Voorjaar 1941

In de schuur
waar opa
zich ooit verhing

staat nu
een Duitse soldaat

zichzelf
tot balken
te staren

ik verlaat

voor even
’t verdwalen

& haal een
krukje uit
de keuken

benieuwd
als ik ben

naar al zijn verhalen


Jürgen Smit

auteurspagina Jürgen Smit
reageer op dit gedicht

Iedere maand bekijkt een medewerker van Meander een van de gedichten die in die maand in Meander worden gepubliceerd wat nader. Sander de Vaan koos bovenstaand gedicht van Jürgen Smit.
lees hier



Wederzijdse afschrikking

Ik ben gewaarschuwd. Je zit daar recht in je stoel
de handen genageld aan de leuning, je bouwt
met je blik aan een muur

Ik kijk naar je. Onophoudelijk kijk ik naar je, ik sla
munitie op in mijn hoofd, ik loop wacht. De stilte
is een muur in Berlijn

Je zit daar, je zuigt je wangen naar binnen en ik
weet napalm aanwezig, ik weet hoe het kleeft
aan je tong

Je wilt exploderen
Je wilt ausradieren

Zolang ik waak, zwijg je
Zolang mijn strottenhoofd dreigt, zwijg je


Taede de Boer

auteurspagina Taede de Boer
reageer op dit gedicht

In zijn meest recente bundel, Mijn Plezierbrevier (Uitgeverij de Harmonie) verzamelde Kees van Kooten geen eigen verhalen, maar de 'natuurleukste' vertellingen van ándere auteurs. Het blijken vooral Engelsen en Amerikanen te zijn geweest, die de Hollandse komiek aan het lachen hebben gebracht. Over Van Kootens poëtische voorkeuren is nochtans minder bekend.


In Mijn Plezierbrevier laat u de lezer delen in het leesplezier dat andere prozaschrijvers u bezorgd hebben. Wie zou u zoal opnemen in een soortgelijke bundel met dichters/liedjesschrijvers?
Omdat de Nederlandse dichtkunst door Gerrit Komrij al zo voortreffelijk is gebloemleesd met een keuze waar ik het helemaal mee eens ben en omdat Mijn Plezierbrevier voornamelijk vertaalde Anglo-Amerikaanse little man-humor bevat, zou ik op het vlak van poëzie en songs onmiddellijk kiezen voor teksten van Robert Johnson, Ira Gershwin, Cole Porter, Gilbert and Sullivan, Bob Dylan, Joe Jackson en Rufus Wainwright. Maar ook voor werk van Fransen als Jacques Prévert, Léo Ferré en Charles Trenet ('Verlaine') en een Duitse gigant als Kurt Tucholsky ('Augen in der Grosstadt'). Nederlandse schrijvers, dichters en liedjesmakers ga ik hier niet noemen. Niet omdat daar geen topklasse tussen zou zitten, maar omdat dat allemaal nog zo bekend en verkrijgbaar is en het mij in Mijn Plezierbrevier juist ging om het boven water halen van grotendeels 'verdwenen' humoristen, van wie het werk niet meer in druk is.

Tucholsky schreef in 'Augen in der Grosstadt' de prachtige verzen: 'Zwei fremde Augen, ein kurzer Blick,/ die Braue, Pupillen, die Lider -/ Was war das?/ Vielleicht dein Lebensglück.../ vorbei, verweht, nie wieder.' Is het de eenzaamheid van de moderne mens, die u hier aanspreekt?
O nee, niet vergroten of mythologiseren, die 'ships that pass in the night' zijn van alle tijden en zullen dat altijd blijven. Merk op dat Léo Ferré in een werkelijk prachtig arrangement, zoals dat nooit meer opgenomen of betaald kan worden, (Barclay, 1967) precies hetzelfde Tucholsky-gevoel heeft bezongen in het gedicht 'A une Passante' van Baudelaire, met de hartbrekende laatste regel (en ik neem aan dat uw Frans grammaticaal sterk genoeg is om de subtiliteiten van de 'conditionel du passé' te kunnen omvamen): 'o toi que j'eusse aimée, o toi qui le savais!' Overigens: wie echt beheerst wil snotteren moet 'Augen in der Grosstadt' horen in de versie van Gisela May.

Het doet me deugd dat u Prévert noemt, schrijver van onder meer 'Le Jardin', waarin hij het onbeschrijflijke geluksgevoel na een kus in een park tracht te verwoorden: 'In Parijs/ Op de aarde/ De aarde die een ster is.' Waarin schuilt voor u het grote geluk in dit bestaan?
Prévert, Tati, Sempé en Queneau; natuurlijk is dat een literair, cinematografisch en illustratoir vier-eenheidje waarbinnen het hele geheim van ons bestaan zit gevangen. En het grote geluk in dit bestaan schuilt hem dan ook, wat mij betreft, in het zien, lezen, horen of bekijken van afbeeldingen, films, gedichten, romans, liederen, muziekstukken en tekeningen of schilderijen waarvan ik denk: 'dat had IK godverdomme willen maken, want het drukt precies mijn gevoel uit'. Ik ben niet afgunstig, maar slechts intens gelukkig dat ik, zoals zulke geluksmomenten mij leerden, niet alleen was in dat voelen. Het bleek dus, om met Reve te spreken, niet onopgemerkt gebleven. Zoiets? Dat is geluk.

Zouden we de aarde vaker als een ster moeten zien?
Sempé ziet onze planeet al jarenlang als een ster. Maakt covers voor The New Yorker (het beste en meest Amerikaans-kritische weekblad ter wereld), doet de laatste pagina's van de Paris~Match, en intussen bijna tachtig zijn en niemand weet iets van hem! Maar wél het postmoderne levensgevoel met mededogen en hilarisch blijven wedergeven. Het is een schande en grote kunst. Le Petit Nicolas vind ik ook prachtig.

U hebt veel, vaak hilarisch proza geschreven, maar betrekkelijk weinig gedichten. Is daar een speciale reden voor?
Ik kom, cirkelend schrijvend, dichter bij mijn eigen hete brij met kale prozateksten over datgene wat mij het meest beroert, dan via een gekunstelde dichtvorm. Ik ben geen dichter. Ik heb een laatje, maar dat blijft dicht.

U schreef wel ooit enkele mooie 'haikoots', waaronder deze:


En:


Heeft u recentelijk nog haikoots geschreven?
De beste haiku die ik ken is van mijn moeder en daar kom ik toch nooit meer overheen:


Over ouders gesproken: wanneer mijn vader uw teksten leest, haalt hij zelden normaal ademend het einde. Het verhaal waarin een personage op vakantie ongewild tot noodreisleider wordt benoemd, moet hij zelfs steevast onderbreken om leeg te lachen. Is schrijfplezier voor u net zo belangrijk als leesplezier?
Dank en groet uw vader voor de klandizie! Moet even denken welk verhaal dat ook alweer was. Ik dacht 'De Gestranden', maar dat is zeker dertig jaar oud en ik heb het niet hier. Inderdaad is het grootste schrijfplezier dat je kunt overkomen: in de lach schieten. Niet zozeer om jezelf, als wel om de mogelijkheden die je ziet ontstaan, al schrijvend. Het ene woord haalt het andere uit en plotseling doemt daar een aanstekelijke grap op. Die grap was er natuurlijk al, maar de muze was zo genadig om hem door jou te laten vinden.

De Poolse schrijfster Johanna Olczak-Ronikier merkte onlangs op: 'Alle wijze mensen zijn treurig, maar lachen veel.' Kunt u zich hierin vinden?
Jawel. Wat staat ons anders te doen? De man van de schrijfster Zadie Smith ('On Beauty') dichtte: 'Time is how you spend your love.' Daar ben ik het ook geheel mee eens. Een verstandig mens houdt zich dus aan het adagium: Time is how you spend your love and your laugh.

In een interview met het NWT zei u ooit: 'Ik noteer me wezenloos'. Ook dit jaar hebben we weer veel 'verse' woorden gezien, zoals: het Rijksmuseum 'ontzamelt', en de 'hoofdpijnportefeuille' van Rita Verdonk. Welke recente woorden zijn u opgevallen?
Alles is amusement geworden en elke handeling heeft een psychologische motivatie gekregen: fun-shopping, anger-drinking, troostkleding, happy meal, sorrow walking...

Wim de Bie verzorgt al jaren een veelgeprezen website. Is dat niet iets voor u, om al die dingen op een blog te noteren?
Nee. Wim is altijd al zeer bekwaam in de technische zaken rond ons werk geweest. Ik ben veel behoudender. Zolang ik potlood en papier heb, voel ik geen enkele behoefte aan enige elektronica.

Veel mensen missen de door u en Wim de Bie op tv vertolkte typetjes. Als u de politieke en sociale ontwikkelingen van de laatste jaren bekijkt, begint het dan niet te kriebelen om een en ander met humor te lijf te gaan?
Jawel. Maar ik heb nooit een oude komiek willen worden. En de sociaal-politieke satire kunnen we gelukkig met een gerust hart overlaten aan de jongens van Koefnoen. En Wim kan zijn gram kwijt op bieslog en ik af en toe in de zaal en elke week in HUMO, als dat zo uitkomt. Dus wij hebben niets te klagen en ik ben blij dat de mensen almaar blijven vragen of wij niet eens terug moeten komen... Beter dan dat ze zouden vragen of het geen tijd wordt om eens met die teevee op te houden.

De volgende boekenweek staat in het teken van de humor. Wat kunnen we van u in 2007 verwachten?
Een boek met nieuwe verhalen. Plus een boek met alle verhalen, gekozen uit alle zeventien eigen bundels, waar ik zelf bij het schrijven om in de lach ben geschoten. Plus wellicht een dvd met alle 'literaire' televisienummers die Wim en ik ooit maakten. Plus de grote overzichtstentoonstelling van het werk van Van Kooten en De Bie in het nieuwe museum voor beeld en geluid in Hilversum.
Plus een reeks optredens in den lande met Mijn Plezierbrevier. Plus iets waar ik nog niets over kan zeggen. Plus nog iets waar ik nog niets over mag zeggen. En dan ten slotte nog iets waar ik helaas nog niets over mag zeggen.

Jacopone werd geboren in Todi, in 1230, en stierf in 1306. Wij herdenken dus dit jaar dat hij 700 jaar geleden overleed. Jacopone behoort niet alleen tot de grootmeesters van de middeleeuwse Italiaanse lyriek maar ook tot het middeleeuwse gilde der grote mystici. Eeuwenlang werd hij ook gehouden voor de dichter van het STABAT MATER, in feite het prachtigste gedicht dat in de Middeleeuwen in het Latijn geschreven werd. Dat hij de dichter was is nu omstreden. Hier volgen het eerste en vijfde couplet.


Todi was in de Middeleeuwen een kleine, bloeiende stad in Umbrië en Jacopone was er een welgestelde notaris. Samen met zijn echtgenote bezocht hij een toernooi en toen stortte de tribune in waarop hij zat met zijn vrouw. Hijzelf overleefde de ramp maar zij kwam daarbij om het leven. Het verhaal gaat dat hij daarna ontdekte hoe zij onder haar bovenkleed een boetekleed droeg. Het verhaal klinkt een beetje apocrief, want je vraagt je af of hij dat dan niet eerder had geweten.
Niet alleen haar dood maar ook dat boetekleed bracht hem volledig van zijn stuk en tot inkeer en hij ging enkele jaren rondzwerven. Na tien jaar echter meldde hij zich in een Franciscanenklooster en wel van die richting der Franciscanen die zich beijverde om het oorspronkelijke leven van Franciscus van Assisi serieus na te leven. Wat zijn levensinstelling betreft, behoort Jacopone inderdaad dus echt tot die spirituele Franciscanen, die 'Moeder Armoede' hadden getrouwd. Daarvoor en daarna heeft hij nog veel gezworven en werd een soort volksdichter. Net als de Spirituelen zwierf hij rond en verspreidde zijn gedachten in kerken in Italië. Dergelijke zwervende mystieke dichters vond je in die tijd ook in het Rijnland, in Vlaanderen en in het toen nog islamitische deel van Spanje, de zogenaamde Soefis. Zij zagen die Moeder Armoede als hun geliefde, en sloten met Haar een mystiek huwelijk. Jacopone heeft waarschijnlijk weet gehad van die richtingen.

Hij werd liefdevol ook een 'Dwaas Gods' genoemd, een betiteling die op de H. Schrift teruggaat, waar Paulus zegt dat wij 'dwaas zijn omwille van Christus' (1 Kor. 4:10). Nu eens wordt hij een Guillare di Dio genoemd (een dwaas Gods) en dan weer een bizzacone, een publieke boetedoener. In 1297 tekende hij het zogenaamde Longhezza Manifesto, een felle kritiek op de politiek in de pauselijke staat en dat ageerde tegen een boosaardige paus, Bonifacius VII, die eerst zijn pauselijke voorganger tot aftreden had gedwongen en daarna zelf de troon van Petrus bezette. Bonifacius liet alle ondertekenaars voor levenslang in de gevangenis werpen en Jacopone zat daar tot de dood van de paus. Na zijn vrijlating leefde hij nog drie jaar.

Zijn poëzie, de LAUDEN, 'Lofzangen', geschreven in de volkstaal, hebben een grote invloed gehad op de ontwikkeling van de Italiaanse literatuur. Hij omarmde het thema van de liefde alom zoals je dat bij Franciscus vindt. Wat zijn mystiek betreft rekent men hem wel tot de zogenaamde Doloristen, zij die menen dat alleen de mens die het waarachtig lijden kent, ook Christus leert kennen. Men kan dit ook beluisteren bij Franciscus van Assisi en bij San Juan de la Cruz. Zoals Pascal ook zei: het lijden van Christus gaat door tot de huidige dag. Het zogenaamde Dolorisme heeft navolgers gevonden tot in de 18de eeuw.


Hij werd ook geobsedeerd door enkele thema’s, zoals bijvoorbeeld de Apocalyps, de wereldondergang bij de wederkomst van Christus:


Maar hij is toch vooral bekend als de dichter van de liefde:



Meer weten over de auteur? Lees hier een interview in Trouw.