Henrieke Koelewijn wint poëziewedstrijd Amsterdams Studenten Festival
Van het onlangs gehouden Amsterdams Studenten Festival maakte ook een poëziewedstijd (www.amsterdamsstudentenfestival.nl/poezie) deel uit. Een jury bestaande uit Rozalie Hirs, Tsead Bruinja en Daan Doesborgh vond de gedichten die Henrieke Koelewijn (25) voordroeg het sterkste. Vooral het tweede deel van het gedicht 'Washington' sprak hen erg aan.
Onderdeel van de prijs was publicatie van enkele gedichten in Meander
. De organisatoren Rick van der Pluijm en Katty Gerez stelden Henrieke enkele vragen.
Welke gedichten vind je het leukste om voor te dragen? De gedichten over reizen, omdat die hopelijk de sfeer van een ander land of een andere stad treffend neerzetten, en op een manier dat ook mensen die er nog nooit geweest zijn er wat aan hebben.
Is reizen vaker een thema in je gedichten? Ja. Voor poëzie is het een handig thema. Reizen zijn kort en vluchtig, poëzie is dat ook.
Doe je regelmatig aan poëziewedstrijden mee? Niet echt. Ik doe wel regelmatig aan verhalenwedstrijden mee, en was bijvoorbeeld finalist in de verhalenwedstrijd die uitgeverij Contact organiseerde in 2010. Mijn ambitie ligt nu meer bij proza dan bij poëzie. Met deze wedstrijd wilde ik vooral mijn naamsbekendheid vergroten.
Welke opleiding volg je? Griekse en Latijnse Taal en Cultuur aan de VU Amsterdam.
Welke schrijvers en dichters inspireren je? De romans van Yates, Céline, W.F. Hermans en Houellebecq en de gedichten van Hendrik de Vries, Ingrid Jonker en J. Slauerhoff.
Hoe ontstaan ideeën voor gedichten bij jou meestal? Vanzelf, door wat ik zie om me heen. Daarnaast heb ik wat betreft het theoretische of ambachtelijke deel van het schrijven veel aan mijn studie, bijvoorbeeld aan de Poetica, de tragedieanalyse van Aristoteles.
Welke literaire vaardigheden wil je het liefst verder ontwikkelen? Ik wil leren hoe je een roman goed opzet: het in elkaar zetten van een plot, subplots, tijdverloop et cetera. Nu loop ik steeds vast.
Als je een of andere vorm van erkenning voor je poëzie of verhalen zou moeten kiezen, welke vorm van erkenning zou dan jouw ultieme wens zijn? Een prijs of de mening van een jury vind ik niet belangrijk. Ik wil liever een groot lezerspubliek dan dat.
Als je met een dichter of schrijver zou mogen samenwerken, wie zou je dan kiezen? Hassan Bahara (schrijver van ‘Een verhaal uit de stad Damsko’ en journalist).
Wat vind je het moeilijkste aan het afronden van je gedichten? Ik vraag mezelf altijd af of de gedichten af zijn of niet. Bij vrij vers is dat moeilijker te bepalen dan bij een gedicht dat volgens een vast rijmschema of duidelijke metrische structuur is opgebouwd. Het nadeel van een vaste vorm is dat het sneller onnatuurlijk aandoet. Ik kies daarom meestal voor een tussenvorm.
Welke hobby’s heb je naast het schrijven van gedichten en verhalen? Zwemmen, reizen (dit wil ik nog vaker doen) en leuke dingen doen met vrienden.
Welk werk wil je na je opleiding gaan doen? Ik wil volgend jaar na mijn Bachelor nog een eenjarige Master doen. Daarna wil ik of werken in het onderwijs, of in de journalistiek, of een eigen bedrijf beginnen, het liefst in het buitenland. Ik wil niet uitsluitend met schrijven bezig zijn, omdat ik juist inspiratie haal uit andere bezigheden.
Het verhaal van Mohammed
‘s Nachts het verhaal van Mohammed,
zijn vlucht de grot in, de spin die hem redde
en het verhaal van je vader in Mekka
die daar een gedaanteverwisseling onderging.
Je kwam je ouders ophalen van Schiphol,
zag je moeder staan in de aankomsthal
met naast haar een vriendelijk uitziende man
van wie je je ogen niet af kon houden.
Terwijl je een koffer van hem overnam,
kon je enkel staren, wat een mooie man.
Pas toen hij in de auto naast je ging zitten
en je van opzij naar hem keek, herkende je hem.
Ik voelde elke nacht met je mee hoe dat was.
Net als jij kende ik geen andere geluiden
dan die ik hoorde en imiteerde als kind,
kende ik geen andere man dan mijn vader.
Turkije
Een folder van de Turkse overheid
met redenen om in het land te investeren:
de ondernemingszin van de bevolking,
het hoge percentage jonge mensen.
Een bijgevoegde kaart met partnersteden
gelegen in Europa, Noord-Amerika en Azië.
Rode stippen die het land omcirkelen
alsof Turkije het middelpunt van de aarde is.
Een mijmerende buitenstad van mannen
die in groepjes voor portieken hangen,
nu eens pratend, dan de straat bekijkend,
zonder aanstalten te maken ergens heen te gaan.
Men verkoopt kleding uit textielfabrieken
die je niet op straat kunt dragen.
Men exporteert het westen naar het westen,
maar reflecteert het slechts van binnen.
Washington (District of Columbia)
Van het Capitool naar het Lincolnmonument.
Aan weerszijden bloesems en eiken.
Een menigte jonge gezinnen, gewend
aan het moreel gareel, geeft van last geen blijk.
De aantrekkingskracht van jonge mensen,
zonder verleden of verhaal. Grondstoffen
die zij niet bezitten en niet wensen.
Vruchtbaarheid kan niet worden overtroffen.
Bij hun aanblik hervindt de Europeaan
heel even het geloof dat alles kan,
dat zijn angst in optimisme op zal gaan.
Dat er niets is veranderd in dit land
in deze eeuw tegen het toverraam
van de vorige die nog bewoog op onze hand.