Wordt deze mail niet goed weergegeven? Klik dan hier!
ISSN 1871-1820 * aflevering 444 * 24 maart 2013
| http://meandermagazine.net * http://ezine.meandermagazine.net |  |
Meandermagazine 444
Ellen van de Corput won Meanders poëziewedstrijd met als thema 'Golven'. In deze aflevering van Meandermagazine een aflevering van Dichters rondom haar. Daarnaast koos Ellen drie dichters uit die zij onder de aandacht van onze lezers wil brengen: Meliza de Vries, Roel Weerheijm en Nicole Teunissen.
Verder een aankondiging van een poëziewedstijd rondom een ongebruikelijk thema en, zoals altijd, de recensies.
Verder een aankondiging van een poëziewedstijd rondom een ongebruikelijk thema en, zoals altijd, de recensies.
Dichters
Ellen van de Corput
Zondag
Hoe klein kun je deze kamer maken.
De donkere kasten nemen alle ruimte
rond de tafel in.
Voor iemand die zoveel bewaart
heb je weinig verhalen meer.
Je spreekt over de mensen buiten
en het weer. Ik vertrek nadat je nogmaals
in Indië bijna bent doodgegaan.
Ik kan je nog vertellen dat de helft
van de kinderen is uitgevlogen.
Je knikt en noemt de namen op
van wie onlangs ook een of andere zee
zijn overgegaan. Jij blijft voorlopig
waar je bent, ver van het water.
Kamers
I.
Naast zweven en ademhalen onder water
kun je in een droom ook goed verdwalen.
Zie mijn lief die ’s nachts zijn ogen opslaat
en fluistert: can someone tell me please
whose house this is?
Ik zeg dat ik het ben. Dit is jouw kamer
I know, can you tell me whose house this is?
Twee dingen die nu niet mogen gebeuren:
dat hij aan de wandel gaat of hij ziet mij
voor de inbreker aan.
II.
Alle bruiden van New York verzamelen
zich hier aan de rand van ik vergeet
welke vijver in Central Park. Op de kaart
hebben alle straten een nummer en komen
wij in zeven stappen weer thuis.
Laten we niet berekenen hoe vaak het bed
van ons hotel in deze ruimte past.
Wat ik vraag is of het omgekeerde bestaat
van zoiets als claustrofobie. Meer dan zeven-
entwintig stappen nu en de stad ligt
onveranderd aan mijn voeten. De hand
die mij loslaat weet dat ik haar alleen
niet had teruggevonden.
Volgend jaar NY
Nu is er een bed – breed genoeg om samen
in te slapen. Ik weet hoe te komen en te gaan.
Gemiddeld loopt een mens in zijn leven
vier keer de wereld rond. Terwijl jij hier wacht
en deze afstand uittekent op het behang
loop ik mijn nieuwe schoenen stuk
op de straten van Edinburgh, Stockholm
en Berlijn. Er zijn kathedralen met uitzicht
op de wolken en een vriendin
zich die zich afvraagt of je van deze hoogte
iemand zou kunnen doden met een muntje.
Maak je ruimte voor de verhalen waarmee
ik thuiskom en wat ik moet berekenen:
hoeveel steden kunnen er in één zomer
aan mijn voeten liggen. Hoe houd ik later
alle foto’s uit elkaar.
Hoe klein kun je deze kamer maken.
De donkere kasten nemen alle ruimte
rond de tafel in.
Voor iemand die zoveel bewaart
heb je weinig verhalen meer.
Je spreekt over de mensen buiten
en het weer. Ik vertrek nadat je nogmaals
in Indië bijna bent doodgegaan.
Ik kan je nog vertellen dat de helft
van de kinderen is uitgevlogen.
Je knikt en noemt de namen op
van wie onlangs ook een of andere zee
zijn overgegaan. Jij blijft voorlopig
waar je bent, ver van het water.
Kamers
I.
Naast zweven en ademhalen onder water
kun je in een droom ook goed verdwalen.
Zie mijn lief die ’s nachts zijn ogen opslaat
en fluistert: can someone tell me please
whose house this is?
Ik zeg dat ik het ben. Dit is jouw kamer
I know, can you tell me whose house this is?
Twee dingen die nu niet mogen gebeuren:
dat hij aan de wandel gaat of hij ziet mij
voor de inbreker aan.
II.
Alle bruiden van New York verzamelen
zich hier aan de rand van ik vergeet
welke vijver in Central Park. Op de kaart
hebben alle straten een nummer en komen
wij in zeven stappen weer thuis.
Laten we niet berekenen hoe vaak het bed
van ons hotel in deze ruimte past.
Wat ik vraag is of het omgekeerde bestaat
van zoiets als claustrofobie. Meer dan zeven-
entwintig stappen nu en de stad ligt
onveranderd aan mijn voeten. De hand
die mij loslaat weet dat ik haar alleen
niet had teruggevonden.
Volgend jaar NY
Nu is er een bed – breed genoeg om samen
in te slapen. Ik weet hoe te komen en te gaan.
Gemiddeld loopt een mens in zijn leven
vier keer de wereld rond. Terwijl jij hier wacht
en deze afstand uittekent op het behang
loop ik mijn nieuwe schoenen stuk
op de straten van Edinburgh, Stockholm
en Berlijn. Er zijn kathedralen met uitzicht
op de wolken en een vriendin
zich die zich afvraagt of je van deze hoogte
iemand zou kunnen doden met een muntje.
Maak je ruimte voor de verhalen waarmee
ik thuiskom en wat ik moet berekenen:
hoeveel steden kunnen er in één zomer
aan mijn voeten liggen. Hoe houd ik later
alle foto’s uit elkaar.
Ellen van de Corput (Breda, 1988) is momenteel bezig aan een tweejarige, educatieve master Frans. Haar gedichten waren onder meer te horen op Onbederf'lijk Vers en Dichters in de Prinsentuin. Verder werden er eerder gedichten gepubliceerd in Meander, Nog een lente (van Meander), Op Ruwe Planken en Met Andere Zinnen. Ellen won een voorronde van WriteNow! in 2006 en in 2010 won zij Brabant Gedicht. Onlangs was Ellen de winnares van de Meander Poëziewedstrijd: Golven.
De keuze van Ellen van de Corput
Meliza de Vries
Meliza de Vries treedt regelmatig met haar gedichten op. Zij droeg onlangs haar gedicht “Eilandhoppen” voor in Londen. Verder trad ze onder andere op in het voormalige Huis van Bewaring in Groningen, het Martini Ziekenhuis en tijdens NoorderZlam.melizadevries.nl
Ellen van de Corput over Meliza: Van Meliza gaan we de komende tijd waarschijnlijk nog veel horen. Ze weet één betekenisvol beeld of een geweldige zin uit te werken tot een gedicht dat je bijblijft. 'De laatste keer dat ik mijn moeder zag' is een kort maar rijk gedicht, waarin ze nergens de controle verliest.
de laatste keer dat ik mijn moeder zag
er stonden drie huizen in het dorpje,
die door de moesson naar het zuiden dreven.
ergens vielen bananen uit hun tros.
een paar mensen schepten wegen om mij heen,
ik had geen idee uit welk huis zij kwamen.
ik vroeg mij af
hoe zij deze dag wilden onthouden,
niemand had een camera in de hand.
opa
je wees vaak naar die zee,
nadat het water de olifanten
naar het binnenland had verdreven.
je geloofde steeds minder in God,
meer in kwallen en zeewier.
geen vleugels maar vinnen, zei je,
om daarmee de eeuwigheid in te duiken.
er stonden drie huizen in het dorpje,
die door de moesson naar het zuiden dreven.
ergens vielen bananen uit hun tros.
een paar mensen schepten wegen om mij heen,
ik had geen idee uit welk huis zij kwamen.
ik vroeg mij af
hoe zij deze dag wilden onthouden,
niemand had een camera in de hand.
opa
je wees vaak naar die zee,
nadat het water de olifanten
naar het binnenland had verdreven.
je geloofde steeds minder in God,
meer in kwallen en zeewier.
geen vleugels maar vinnen, zei je,
om daarmee de eeuwigheid in te duiken.
De keuze van Ellen van de Corput
Roel Weerheijm
Roel Weerheijm (1983) is hoofdredacteur van de Boekenkrant en poëzierecensent voor o.a. Meander, Poëziekrant en Awater. Hij publiceerde daarnaast poëzie en essays in o.m. Deus ex Machina, Kluger Hans en Versindaba.Ellen van de Corput over Roel: In het gedicht 'Geluidloos' wordt heel slim met herhaling gespeeld. Zijn gedichten zitten zowel wat betreft de inhoud als ritmisch goed in elkaar. Hoewel ze op het podium nog beter overkomen, zou ik ze zeker ook graag in een bundel zien.
Icarus
Wij zweefden tel voor tel en wisten zeker dat het
eeuwen waren. Wij zogen lucht en uitzicht op.
Wij grepen alle uren aan om indrukken te sparen.
Wij deden wat wij liefde mochten noemen van elkaar.
Wij spanden als een supermens de lucht van dorp
tot stad tot landschap samen. Wij waren eigenaar
van alles wat we zagen. Wij spraken alle talen maar
wij zwegen want aan praten hadden wij te weinig.
Wij dachten aan oneindigheid en joegen op de horizon.
Wij droomden en wij namen vinger, hand en arm van elkaar.
Wij smolten door de geseling van zonnestralen. Wij vertraagden
tot wij ‘ik en jij’ werd. Daarna vielen wij
en zwegen. Onze ogen werden angst. Tot ik en jij
verdwenen.
Geluidloos
geluidloos
buiten op het balkon
zit een vrouw eenzaam
gedicht van de middag te maken
geluidloos zit een vrouw
buiten op het balkon eenzaam
gedicht van de middag te maken
tevreden
haar ogen gesloten
haar tanden net zichtbaar
zit een vrouw buiten
eenzaam op het balkon
gedicht van de middag te maken
zo geluidloos
het ruisen van water in groen
het aaien van een landschap
haar tanden net zichtbaar
haar allertraagste tevredenheid
zo geluidloos
hunkeren droge bloemen naar erkenning
hunkert eenzaamheid naar beroering
zo geluidloos
zit een vrouw buiten
een gedicht op het balkon
eenzaamheid van de middag te maken
het gedicht?
landschap zien ruisen
tanden laten hunkeren
droge bloemen door
aaien te erkennen
buiten
zit een eenzaam gedicht
op een geluidloos balkon
maakt de middag een vrouw
tevreden
Wij zweefden tel voor tel en wisten zeker dat het
eeuwen waren. Wij zogen lucht en uitzicht op.
Wij grepen alle uren aan om indrukken te sparen.
Wij deden wat wij liefde mochten noemen van elkaar.
Wij spanden als een supermens de lucht van dorp
tot stad tot landschap samen. Wij waren eigenaar
van alles wat we zagen. Wij spraken alle talen maar
wij zwegen want aan praten hadden wij te weinig.
Wij dachten aan oneindigheid en joegen op de horizon.
Wij droomden en wij namen vinger, hand en arm van elkaar.
Wij smolten door de geseling van zonnestralen. Wij vertraagden
tot wij ‘ik en jij’ werd. Daarna vielen wij
en zwegen. Onze ogen werden angst. Tot ik en jij
verdwenen.
Geluidloos
geluidloos
buiten op het balkon
zit een vrouw eenzaam
gedicht van de middag te maken
geluidloos zit een vrouw
buiten op het balkon eenzaam
gedicht van de middag te maken
tevreden
haar ogen gesloten
haar tanden net zichtbaar
zit een vrouw buiten
eenzaam op het balkon
gedicht van de middag te maken
zo geluidloos
het ruisen van water in groen
het aaien van een landschap
haar tanden net zichtbaar
haar allertraagste tevredenheid
zo geluidloos
hunkeren droge bloemen naar erkenning
hunkert eenzaamheid naar beroering
zo geluidloos
zit een vrouw buiten
een gedicht op het balkon
eenzaamheid van de middag te maken
het gedicht?
landschap zien ruisen
tanden laten hunkeren
droge bloemen door
aaien te erkennen
buiten
zit een eenzaam gedicht
op een geluidloos balkon
maakt de middag een vrouw
tevreden
De keuze van Ellen van de Corput
Nicole Teunissen
Nicole Teunissen werkt als zelfstandig redacteur voor verschillende uitgeverijen.Ellen van de Corput over Nicole: Het is altijd bewonderenswaardig wanneer iemand zowel poëzie als proza schrijft, en dat allebei goed doet. Haar gedichten hebben vaak ook iets prozaïsch; al lezende zie je verhalen en personages voor je. De originele, mooie zinnen die haar gedichten afsluiten maken dat je ze wilt herlezen.
Vertrek
Voor mij is schuilen iets dat je voor regen doet en
ik zou vooral bang geweest zijn, ben ik bang.
Aan mij hadden jullie dus ook niets gehad.
Dit is een lijst waarop staat wat er niet meer staat, met telkens
op de zolder, in de kelder of het schuurtje waardeloze spullen, maar voor wie?
Uit gewoonte richt ik dit gedicht in met bij elkaar klinkende meubels.
Veel tafels, om onder te kruipen en de veters van je vaders schoenen aan elkaar te knopen
terwijl hij in de kranten leest hoe slecht de wereld is. Om alles giechelen, omdat het ergste wat
er kan gebeuren dat hij zijn pantoffels draagt.
Ik besmeur de muren met mijn mosterd-na-de-maaltijd-veiligheid, met elke veeg een vraag.
Hoelang ik nog ga doen alsof hier mensen wonen in papieren huizen en waarom
een mee te nemen kind nog in de oren knopen
een tafel wordt vanzelf
een hut in een kamer in een huis in een kamer in mijn hoofd en misschien
moest ik dan ook maar binnen blijven.
Als iemand weer eens beweert dat ik nog een heel leven voor me heb,
weet ik niet hoe snel ik erachter vandaan moet komen
met mijn handen omhoog.
Eens zullen we eensgezind in een eengezinswoning wonen,
al kun je zoiets ook te snel zeggen en moeten we eerst maar eens
onze hoofden breken over iets wat meer te lijmen geeft dan
wie van ons een witte duif durft vast te houden.
Of eigenlijk
wie van ons een witte duif durft los te laten, maar
om los te laten moet je eerst –
dat dat voor wel meer dingen geldt en wat
de kleur ermee te maken heeft.
Voor mij is schuilen iets dat je voor regen doet en
ik zou vooral bang geweest zijn, ben ik bang.
Aan mij hadden jullie dus ook niets gehad.
Dit is een lijst waarop staat wat er niet meer staat, met telkens
op de zolder, in de kelder of het schuurtje waardeloze spullen, maar voor wie?
Uit gewoonte richt ik dit gedicht in met bij elkaar klinkende meubels.
Veel tafels, om onder te kruipen en de veters van je vaders schoenen aan elkaar te knopen
terwijl hij in de kranten leest hoe slecht de wereld is. Om alles giechelen, omdat het ergste wat
er kan gebeuren dat hij zijn pantoffels draagt.
Ik besmeur de muren met mijn mosterd-na-de-maaltijd-veiligheid, met elke veeg een vraag.
Hoelang ik nog ga doen alsof hier mensen wonen in papieren huizen en waarom
een mee te nemen kind nog in de oren knopen
een tafel wordt vanzelf
een hut in een kamer in een huis in een kamer in mijn hoofd en misschien
moest ik dan ook maar binnen blijven.
Als iemand weer eens beweert dat ik nog een heel leven voor me heb,
weet ik niet hoe snel ik erachter vandaan moet komen
met mijn handen omhoog.
Eens zullen we eensgezind in een eengezinswoning wonen,
al kun je zoiets ook te snel zeggen en moeten we eerst maar eens
onze hoofden breken over iets wat meer te lijmen geeft dan
wie van ons een witte duif durft vast te houden.
Of eigenlijk
wie van ons een witte duif durft los te laten, maar
om los te laten moet je eerst –
dat dat voor wel meer dingen geldt en wat
de kleur ermee te maken heeft.
Wedstrijd
Poëziewedstrijd rond korfbal
Van het brave imago klopt weinig
Kees de Jong is van oorsprong academicus (Internationale Betrekkingen), maar werd -zoals hij het zelf noemt- uit vrijheidszin richting zelfstandig ondernemerschap gedreven. In die hoedanigheid is hij nu bezig met een bundel bijdragen waarin de essentie van de beleving van de korfbalsport wordt gevat.
Rondom die bundel organiseert hij een poëziewedstrijd, met korfbal als onderwerp. Dat roept wat vragen op.
Korfbal en poëzie. Gaat dat samen?
Natuurlijk! Ten eerste leent elke sport zich qua esthetiek, dramatiek en emotionele beleving prima voor poëzie. Ten tweede, en bovenal, is de poëzie een reiziger die geen wegen of paden nodig heeft. Zij reist waarheen ze wil, en duikt op waar het haar belieft, waarbij het aan de dichter is om haar als een welkome gast aan tafel te noden...
Hoe kwam je op het idee van een wedstrijd?
Het onderliggende idee is om een mooie aanvulling op de Nederlandse sportbibliotheek te creëren. Ik ben een groot liefhebber van poëzie, en gefascineerd door de schoonheid en de kracht van taal (en ook de lelijkheid, for that matter). Dat er in de bundel ook gedichten worden opgenomen, leed voor mij geen twijfel.
Bestaat er al poëzie over korfbal?
Over voetbal en wielrennen zijn veel gedichten te vinden. Maar over korfbal bijna niks. Aangezien het niet zo zal zijn dat er onder korfballers minder poëzieliefhebbers zitten, neem ik aan dat korfballers aangenaam verrast zullen zijn door mooie gedichten over hun sport.
En heb je zelf gekorfbald?
Nee, en ik had voorheen geen bijzondere belangstelling voor de sport. Maar via een goede vriend die op hoog niveau korfbaltrainer is, heb ik de sport goed leren kennen. Zo heb ik ervaren dat van de vooroordelen weinig klopt. Korfbal is een moeilijk spel, dat uitermate spannend kan zijn, en van het brave imago klopt al helemaal weinig.
Alle informatie over de wedstrijd en een deelnameformulier is te vinden op http://sportpoezie.nl.
Rondom die bundel organiseert hij een poëziewedstrijd, met korfbal als onderwerp. Dat roept wat vragen op.
Korfbal en poëzie. Gaat dat samen?Natuurlijk! Ten eerste leent elke sport zich qua esthetiek, dramatiek en emotionele beleving prima voor poëzie. Ten tweede, en bovenal, is de poëzie een reiziger die geen wegen of paden nodig heeft. Zij reist waarheen ze wil, en duikt op waar het haar belieft, waarbij het aan de dichter is om haar als een welkome gast aan tafel te noden...
Hoe kwam je op het idee van een wedstrijd?
Het onderliggende idee is om een mooie aanvulling op de Nederlandse sportbibliotheek te creëren. Ik ben een groot liefhebber van poëzie, en gefascineerd door de schoonheid en de kracht van taal (en ook de lelijkheid, for that matter). Dat er in de bundel ook gedichten worden opgenomen, leed voor mij geen twijfel.
Bestaat er al poëzie over korfbal?
Over voetbal en wielrennen zijn veel gedichten te vinden. Maar over korfbal bijna niks. Aangezien het niet zo zal zijn dat er onder korfballers minder poëzieliefhebbers zitten, neem ik aan dat korfballers aangenaam verrast zullen zijn door mooie gedichten over hun sport.
En heb je zelf gekorfbald?
Nee, en ik had voorheen geen bijzondere belangstelling voor de sport. Maar via een goede vriend die op hoog niveau korfbaltrainer is, heb ik de sport goed leren kennen. Zo heb ik ervaren dat van de vooroordelen weinig klopt. Korfbal is een moeilijk spel, dat uitermate spannend kan zijn, en van het brave imago klopt al helemaal weinig.
Alle informatie over de wedstrijd en een deelnameformulier is te vinden op http://sportpoezie.nl.
(advertentie)
Klassiekers
Nieuwe Klassieker
In aflevering 166 van De Klassiekers besprak Jan Haveman het gedicht 'Geschenk' van Christian de Valk uit diens in 2010 verschenen bundel Dichter op de huid.
Er zit een vogel op mijn hand
van bloed en zon en blauwe veren.
Hij zingt en dwingt mij in te keren,
hij doet mij denken aan het strand,
[...]
van bloed en zon en blauwe veren.
Hij zingt en dwingt mij in te keren,
hij doet mij denken aan het strand,
[...]
Alle afleveringen zijn te lezen op de site van de Klassiekers.
Verzekerd zijn van maandelijkse toezending? Ga naar abonneren.
Ook een bijdrage leveren? Neem op (de letters X uit het adres verwijderen).
Recensies
In Bewegend doel van Micha Hamel kent elk gedicht zijn eigen gekte. Hilarisch, absurd, gekmakend, doldwaas, Hamels poëzie is geregeld over de top met krankzinnige sequenties,die ‘enkel uit verbeelding/ bestaan/’. Gebeurtenissen springen de werkelijkheid in en uit. Hier spreekt een meester over de taal.
Is Niemand verdwijnt van Jan van der Geer een vorm van volksverlakkerij? Levity Peters leest iets waarvan hij niet gelukkiger wordt.
Bart Stouten slaagt er met Liefdespijn van Starbucks tot rotswoestijn in om Namibische reisimpressies in pure poëzie te vertalen. Met ieder nieuw uitzicht krijgt de lezer een nieuw inzicht aangereikt. Stouten bewijst dat eenvoud (in taal) inderdaad het hoogste is wat je kan bereiken om een beeld te schetsen.
Uitzicht genoeg van Marjoleine de Vos biedt troost op elke pagina. Uit de gedichten spreekt doorleefd onvervuld verlangen. Het is duidelijk dat de dichteres een ontwikkeling heeft doorgemaakt en dat ze de motor van haar poëzie, het gemis, goed weet te besturen. Als lezer ga je haast verlangen naar dat gemis.
Edwin Fagel beschrijft in departures wat er gebeurt nadat twee geliefden afscheid hebben genomen op een vliegveld. Het is een reeks bij elkaar horende filmische flarden waarin afwezigheid meer dan een invulling krijgt. Beangstigende en vervreemdende beelden en een lichte opluchting na het landen.
Laten we mijn lichaam delen van Iris Brunia is grotendeels associatief geschreven. De bundel gaat over de liefde en de dood, en over de poëzie zelf: wellicht de drie ware poëtische thema’s en balanceert daarbij voortdurend tussen geborgenheid en bedreiging, zowel in de reflectieve passages als in de meer naar buiten gerichte teksten.
Flinterdun, flensjespoëzie die wegleest tegen hoge snelheid, was mijn genadeloze eerste oordeel over Een dag niet gelachen is ook wel eens leuk van Mark Verver. Maar bij nader inzien blijkt hij subtiel goochelend met taal en klank een mooi debuut te hebben afgeleverd.
Hopelijk trapt hij niet in de valkuil van zijn vlotte pen en geeft hij zichzelf de ruimte om zijn poëzie te laten rijpen.
Hopelijk trapt hij niet in de valkuil van zijn vlotte pen en geeft hij zichzelf de ruimte om zijn poëzie te laten rijpen.
Colofon
http://meandermagazine.net * http://ezine.meandermagazine.net
E-mailadres: (de letters X uit dit adres verwijderen)
Meander wordt uitgegeven door http://meanderstichting.info
Abonneren, opzeggen en uw adres wijzigen gaat het eenvoudigst op het adres: http://meandermagazine.net/service
Reageren op of vragen over de inhoud van Meander? http://contact.meandermagazine.net
Medewerkers: zie het colofon op de site.
Wil je ook meewerken aan Meander? Klik dan hier en vul je gegevens in.
Centraal staan in de rubriek Dichters? Zie http://kopij.meandermagazine.net
Financiën:
Meander is gratis, maar krijgt geen subsidie. Dus ook uw financiële bijdrage is nodig!
Voor maar 11 euro per jaar bent u Vriend van Meander!
Zie http://meanderstichting.info/steun.html hoe u zich als Vriend aan kunt melden.
Losse bijdragen vanuit Nederland kunnen worden overgemaakt op Postbank giro 4451410 ten name van Stichting Literatuursite Meander te Delft onder vermelding van 'donatie'.
Hier vindt u hoe u vanuit België geld kunt overmaken naar de stichting.
Verdere verspreiding van de in deze uitgave opgenomen teksten is alleen toegestaan met voorafgaande en uitdrukkelijke toestemming van de auteur(s)
http://meandermagazine.net * http://ezine.meandermagazine.net
E-mailadres: (de letters X uit dit adres verwijderen)
Meander wordt uitgegeven door http://meanderstichting.info
Abonneren, opzeggen en uw adres wijzigen gaat het eenvoudigst op het adres: http://meandermagazine.net/service
Reageren op of vragen over de inhoud van Meander? http://contact.meandermagazine.net
Medewerkers: zie het colofon op de site.
Wil je ook meewerken aan Meander? Klik dan hier en vul je gegevens in.
Centraal staan in de rubriek Dichters? Zie http://kopij.meandermagazine.net
Financiën:
Meander is gratis, maar krijgt geen subsidie. Dus ook uw financiële bijdrage is nodig!
Voor maar 11 euro per jaar bent u Vriend van Meander!
Zie http://meanderstichting.info/steun.html hoe u zich als Vriend aan kunt melden.
Losse bijdragen vanuit Nederland kunnen worden overgemaakt op Postbank giro 4451410 ten name van Stichting Literatuursite Meander te Delft onder vermelding van 'donatie'.
Hier vindt u hoe u vanuit België geld kunt overmaken naar de stichting.
Verdere verspreiding van de in deze uitgave opgenomen teksten is alleen toegestaan met voorafgaande en uitdrukkelijke toestemming van de auteur(s)