Abonneren, opzeggen, wijzigen, schrijven, meewerken,
reageren, vragen, steunen of adverteren? Zie colofon.

Laurens Hoevenaren

Eigen weg

Het was een bloeddoorlopen droom in niemandsland
die men wel heeft als men verzuimt
het lot te volgen: hij wilde nog naar Ameland
om vuur te maken op het strand met stokjes en wat stro,
en rauwe oesters eten.

Het was een droom als opgeschuimde melk
die lippen en de tong verbrandt,
zijn schubbig lijf een overspannen draak
die nooit gedoofd in onversleten maagdenschoot
tot stokvis was verdroogd.

Zelfs in zijn dromen was hij figurant
en doodgeboren, onzichtbaar buiten spel
en ook zijn dood zou niemand storen:
in zee ontbindt men snel.

 

Wiegelied

Haar tonen kende hij vanbinnen
totdat de rode voile als vloeipapier verdween
en hij geen taal of teken kon beginnen,
de open ogen blind in ongenaakbaar licht. Er was geween
en toen een toon, een klank, nu niet omfloerst
zoals hij kende maar helder en haarscherp.

Of het nu woorden waren, zinnen,
of wie het was, dat wist hij niet
maar wel dat hij, gedragen door het lied,
voor ’t eerst alleen,
nog altijd veilig was.

 

Pastis

Ze kwamen eindelijk, al uren zwijgend,
op een dorpsplein met een bron,
gesloten luiken en platanen;
zelfs honden bleven uit de zon.
De camembert was in de rugzak uitgelopen
het stokbrood tot beschuit verdroogd.
Er was één winkel, de deur ervan gesloten,
met klein terras. Een overvolle asbak op de tafel,
zwart van trage vliegen,
drie stoelen, twee gebroken poten.

Hij belde lang en dringend aan;
een vrouw deed na minuten wachten
amechtig open. ‘We willen graag wat drinken,
zei hij terwijl zijn vrouw al zat.
Ze vroeg om rooibos of een ‘infusion’.
Er was alleen pastis en halflauw water:
de stoppen doorgeslagen vanwege airconditioning.
‘Wij roken niet,’ zei hij en schoof de asbak weg.
‘Alors, er zijn hier anderen die roken.’
Dus bleef de asbak staan en dronken ze pastis
met halflauw water.

Hoe komt het toch, dacht hij. Vertroebelt water de pastis,
of andersom? Ooit waren wij zo helder
maar sinds we samen zijn
vertroebelt zij mijn geest, verkalk ik haar bestaan.
Hij nam een slok van zijn pastis
terwijl hij op zijn iPhone keek
en zei toen tegen haar:
‘We hebben
geen bereik.’

 

Uit het interview van Yvonne Broekmans met Laurens Hoevenaren: Voor mij betekent deze prijs een belangrijke erkenning en aanmoediging, een bevestiging om op het ingeslagen pad verder te gaan.   *   Maar ook nominaties zijn voor mij belangrijk: tweemaal voor de Elly Blom poëzieprijs en voor de Hofvijverpoëzieprijs.   *   Wie maatschappelijk niet geaccepteerd wordt -in haar geval door het krijgen van een onwettig kind-, valt ten prooi aan opsluiting en vergiftiging. Dat is van alle tijden.   *   Ik ben geïnteresseerd in menselijke drijfveren. Een van mijn belangrijkste thema's is: neem jezelf en anderen serieus, maar niet te serieus.   *   Ik ben met prachtige taal opgevoed, de archaïsche taal van de Statenvertaling, verhalen uit Bijbelse en vaderlandse geschiedenis.   *   Het raakt me als mensen hun dromen niet durven vormgeven. Dat balanceren tussen moed en angst fascineert me.   *   Ik schrijf niet zo snel over eigen zielenroerselen, 'ik-jij gedichten' kunnen me lang niet altijd bekoren.   *   Ik heb, zoals bijna iedereen denk ik, wel iets met het thema vergankelijkheid.   *   Zo hoorde ik op de radio een marathonloper zeggen: 'Het lopen was te diep'. Zo'n uitspraak, dat is je reinste poëzie en voor mij de directe aanleiding tot een gedicht.

Drie gedichten

De alchemist

Aanschouw de alchemist:
wolkjes melk in slappe thee
opdat ook hij de tijd terugvindt.
Ik hoor zijn ruwe zolen
twijfels krassen in de vloer
en dansen op een duizeling.
Zijn blik (een bliksemschicht,
verleerd hoe in te slaan)
die tastend over tafel gaat;
zijn denken, lang ontheemd,
verstart gelijk zijn knokkels
en volgt zijn weke aders trouw.
Wie mint nog koude handen?
Hijzelf vergeet ze maar
en laat ze ongezien wat
suiker door het water roeren.

Daniël Hogers (1990)
 "Poëzie is voor mij een manier om muziek te schrijven. Weliswaar ontbreekt - tot nu toe - het gebruik van harmonieën, maar daar staat tegenover dat het gemakkelijker is om te refereren aan (concrete) concepten. Poëzie heeft voor mij niet (noodzakelijk) te maken met het vertellen van een gepolijst verhaal, maar meer met zinspelen, ritme en klank."

Niets gezegd.

Niemand die mijn vader uitgeleide deed
De zaal zweeg stom
Mijn moeder zat verstild van leed

Ik stond daar op de grens van dag en nacht
En speelde flink zijn
Nog nergens over nagedacht

Vraag niet de woorden die ik sprak
Mooi gesproken
Grote jongen in zijn goeie pak

Wie was eigenlijk die man daar in zijn kist
Al dood gegaan
Voordat ik het antwoord wist

Stel hij had naast mij op dit toneel gestaan
Had hij mij iets gezegd
Of ook alleen zijn plicht gedaan

Zoveel uitzichtloosheid daar in die zaal
Er scheen geen licht
Gordijnen zwaar het hout zo kaal

Onder erbarmelijke muziek daalde hij neer
Hem niets gezegd
Dat kon ik niet en kon ik ook nooit meer.

Loosdrecht, november 2002

Oleandro Eduardo Ricardo LeMans (1937)
"Poëzie is mijn dagelijkse uitlaatklep waarin ik mijn leven verwoord dat ik niet in woorden kan uitdrukken."
 
 

Psalm

Onderweg naar azuur springt er iets op rood,
ineens ben ik een blatend schaap te midden van een kudde.

Het is heet, ik heb dorst.
Een gordel snoert me om mijn borst, ik moet hier weg en gauw.
Ik blaas en snauw en dring me naar de voorgrond.

De herder komt al aangesneld en noemt me bij mijn naam.
Ik volg hem naar een bank in de schaduw van de palmen.

Hij is mijn vader, mij zal niets ontbreken.
Hij zal mij leiden naar de plaats, waar hij zijn messen slijpt.

Als ik straks geschoren ben, ga ik me baden bij de bron
in de rode avondgloed.

Mark de Kok (1956)
"Poëzie is uitbeelden, jezelf en anderen verrassen, de werkelijkheid plus ..."

 

Recensies

Colofon