
Thebe
*
Aan het spit draait het lam, poten
gebonden, kop nog verbijsterd. Denk
eeuwen aan tijd weg, sta je plots naast
een oud offer: een lam voor een gedachte
een kind voor gunstige wind, het hart
van een wiegeling om eigen lijf
veilig te stellen. Denk
de discomuziek op de bergrug weg, blijft
het vertrouwde gezoem van bijen, mus
en zwaluw hun nest en de angst om de wind
in het zeil te verliezen, eigen ziel
te zien vliegen. Liefste
laten we met het hoofd naar het oosten
een zoon maken.
*
En hij bestond. We pakten hem
op, zwierden hem in het rond en
nog eens en hij kraaide want hij was
in lievelingshanden en toen was het
hup de wereld in met je hart
dat men afpakken kan, kan breken
in een hoek smijten: niks waard zo’n
hart geen porselein of goud, meer een roestig
soort klei en je hebt er zoveel van, ook het jouwe
gaat straks op de schroothoop. Maar hij
wilde niet weg, hij wilde
groeien en blijven waar het goed was en goed
wilde hij worden met vileine streken. Schulp
is een woord als schuld, de kom waarin elk
rondkruipt, telkens opnieuw het lichaam
verkent: ben ik dat, een soort groot
gebaar waarmee ik soms iemand
in het gezicht sla?
Vrijspraak voor Kaïn
de zoon
Schuld is een afspraak. Ondanks
alle heimweeverhalen van onze ouders
over hoe vrede o vrede eruitziet moest hij
het lam grijpen en slachten om zelf hoger
te stijgen. Het zwerk, hoger en sterker dan alle
op aarde gemaakte goden, is mijn getuige.
Restte as + rook die wegdreef met zijn geprevel
waarvan ook geen syllabe bleef hangen.
Offer: een leven voor een gedachte.
Dacht: schuilt er dan een belofte
in dood? Ik, zijn hoeder, zal hem uit erbarmen
van zijn povere staat hier op aarde
verlossen.
Wij waren de naamloze dochters van Adam
werden in stilte geboren, baarden
geen opzien, deden verstomd
onze plicht bij het vuur. Zonder ophef
raakten we zwanger, baarden en zoogden
onnozele wichten, poogden ze ampel
voor ramp te behoeden.
Stierven geruisloos.
Zog
Was ik een zeedier geweest met meer dan
zeven tentakels, ik had zonder bedenken
het stof van ze afgewaaierd zodat ze
konden ademen. Maar ik moest het redden met enkel
één hart wat hersens en deze twee handen.
Ik heb ze gekoesterd gevoederd gevoed met
gedachten aan later, maar iets in ze wilde niet
groeien, is lummelig misgegaan. Badwater te
warm of te koud, foute sokjes aan? Te weinig
of juist te veel doodgeknuffeld, haartjes te
kortgeknipt of te strak in vlechtjes gedaan?
Maar al wouen ze niet, ze moesten en zouen, ik heb ze
gelukkig gescholden gedwongen terwijl ik wel wist
hoe het leven je soms. Slavenwerk, dwangarbeid.




Een keuze uit de gedichten die wij ontvingen via kopij.meandermagazine.net
Laurens Windig (1943)
Poëzie is mijn dagelijks voedsel
Tatoeage
Zij heeft een treurwilg in haar huid geplant
met inktblauwe lianen
exact in 't midden van de heuvelrug
vanaf de zichtkant is hij niet te zien
maar achter haar sleept zijn schaduw.
Jana Arns (1983)
Ik heb klassieke muziek gestudeerd en daarna fotografie. Mijn allereerste liefde was de poëzie. De smeltkroes tussen deze drie kunstvormen is voor mij van erg groot belang. Het ene kan niet zonder het andere.
Lente
De fotogravin in mij
geeft zich gewonnen:
er is geen ansicht vandaag.
Konijnen graven een grastapijt uit,
mensen halen een zonnebank leeg,
vakantiegekte op één-vierkante-meter
achtertuin. Ook ik plant mij uit.
De bibliotheek in mijn hoofd
ontleent mij een a
en al scheld ik mijzelf doorgaans
in meerdere klanken kwijt,
ik neem hem aan, deze klinker
waarop ik sta en ga, dit voorjaar.
En hiermee moet ik het doen:
een beeld dat zich niet laat vangen,
taal die ontoereikend blijkt.
Een aria schalt mijn initiaal
onder de pijnboom. Solitair.
Johan Wambacq (1950)
Ik wil gedichten schrijven die bedrieglijk helder zijn.
Meisjes
De theoloog en ik zaten op een terras
en keken naar de mysterieuze meisjes,
hun golvende mystiek, het was
ongetwijfeld mei.
God, zei de theoloog, spreekt via meisjes,
zij zijn komma's in Zijn eindeloze tijd,
toegift in Zijn zijn om niet. Hij keek
blij en ongetwijfeld.
Meisjes, zei ik, zijn gedachtestreepjes,
in hun eeuwenoude glimlach zijn zij
van zichzelf en werelds,
zij vatten voor het slapen gaan de wereld
samen, zie hun ogen stralen, zie ze tuimelen
van tijd tot tijd.
| meandermagazine.net * ezine.meandermagazine.net | |
|
Abonneren, opzeggen of e-mailadres wijzigen?
Dat gaat het eenvoudigste op meandermagazine.net/service. |
|
|
Schrijf je zelf gedichten en wil je een keer in Meander staan? Bied ons dan je werk aan via het formulier op contact.meandermagazine.net/kopij.php.
Dan bekijkt de redactie of we je werk interessant genoeg vinden voor publicatie in Meander. |
|
|
Ken je iemand anders die wel eens in Meander zou mogen staan? Een dichter die echt de moeite waard is en die we bij Meander tot nu toe over het hoofd hebben gezien?
Vertel het ons op contact.meandermagazine.net/tip.php. |
|
|
In het colofon op de site staat, wie er meewerken aan Meander.
Wil je ook meewerken aan Meander? Bijvoorbeeld als schrijver van recensies, als interviewer of als ontdekker van nieuwe talenten? Laat het ons weten via contact.meandermagazine.net/meewerken.php |
|
|
Een vraag of opmerking over Meander? Gebruik het formulier op contact.meandermagazine.net.
|
|
|
Meander wordt uitgegeven door en financieel mogelijk gemaakt door de Stichting Literatuursite Meander.
Wil je Meander financieel steunen? Dat kunnen we goed gebruiken! Maak een gift over of word voor twaalf euro per jaar Vriend van Meander. steun.meanderstichting.info. |
|
|
Adverteren in Meander? Niet duur en je bereikt aardig wat mensen die in poëzie geïnteresseerd zijn.
Vraag informatie via contact.meandermagazine.net. |
|
| ISSN 1871-1820 * Verdere verspreiding van de in deze uitgave opgenomen teksten is alleen toegestaan met voorafgaande en uitdrukkelijke toestemming van de auteur(s) of rechthebbenden. | |