Meander
log
Meander >

Meander Magazine >

Klassiekers >

 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
'wanneer was de laatste keer' * Nader bekeken door Tine Moniek
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=1834
door Tine Moniek op 21-03-2006
wanneer was de laatste keer
zo kruipen treinen in het landschap
en schrapen sterren strepen
op de tijdslijn
en schrapt een mens mijn naam
verschijn ik op een andere lijst
met naam en nummer
zo verdorren bloemen waar ik bij sta
en slacht ik schaapjes tot het dag wordt
de klok is een uitvinding
tijd is iets anders

Rhode Hagmeijer (1982)


De laatste keer dat Rhode Hagmeijer met een gedicht in Meander verscheen, was in 2003. Toen verscheen haar vier woorden in de poëzierubriek. Wat is er intussen met haar gebeurd? Wanneer was haar laatste keer? En wat doet ze met tijd? Tine Moniek werpt een blik achter het gedicht.

Rhode, wanneer was de laatste keer dat je dacht: nu moet ik een gedicht schrijven? Als ik wat ploeter op internet merk ik dat je vooral gedichten op het net plaatste voor 2002. Hoe komt het dat er zo'n lange tijd tussen zat?
'Op een gegeven moment had ik beslist dat ik er mee gestopt was, met gedichten schrijven. Er zijn zoveel pubers die poëzietjes maken en er dan mee ophouden, en omdat ik niets meer schreef of alleszins vond dat wat ik schreef slecht was, dacht ik dat ik ook zo'n puber was. Maar het gebeurt dat ik in mijn kladschrift aan het prutsen ben en er toch per ongeluk iets ontstaat. In heel 2005 heb ik twee of drie gedichten gemaakt en ik was gewoon benieuwd naar het niveau ervan en daarom heb ik het ingestuurd. Nogal verbaasd ook dat het is geplaatst.'

Wanneer was de laatste keer dat je naar de hemel hebt gekeken?
Als ik je beide gedichten lees, krijg ik het beeld in mijn hoofd van een meisje dat naar de lucht kijkt. In je eerste gedicht was dat meisje nogal dromerig. Nu, bijna drie jaar later, kijkt ze nuchterder. Ben jij als persoon ook anders naar de wereld gaan kijken?

'Ik kijk dagelijks naar boven, ik hou van de grilligheid van de hemel die er altijd anders uitziet, dreigend, lieflijk en toch gewoon de lucht is. Dit gedicht zegt inderdaad iets over de manier waarop ik de wereld ervaar, ik denk dat ik stilletjes volwassen aan het worden ben.'

Wanneer was de laatste keer dat je iets opgestoken hebt van poëzie?
'Het gebeurt dat ik getroffen word door een gedicht, zoals gedichten dat doen. De laatste keer was bij poëzie van Levi Wagenmaker.'

Wanneer was de laatste keer dat je een gedicht met hoofdletters en leestekens hebt geschreven? Het valt me immers op dat je die heel weinig gebruikt in gedichten. Is daar een reden voor of is dit toeval?
'Soms vind ik dat het er beter uitziet wanneer er geen hoofdletters en leestekens in een gedicht staan, zeker wanneer het een geheel moet vormen. Als ik ze gebruik is dit om duidelijk een begin en een einde aan te duiden, als de inhoud er om vraagt. Soms is het gewoon toeval, misschien luiheid.'

Wanneer was de laatste keer dat je naar je eigen woorden geluisterd hebt?
'Vier woorden werd voorgedragen op radio Urgent, dan heb ik het uiteraard beluisterd.'

Wanneer was de laatste keer dat je de uitvinder van klok vervloekte?
'Vanmorgen toen ik de zoveelste moordpoging op mijn wekker deed.'

Wanneer was de laatste keer dat je iets schreef wat geen gedicht was? En wat was dat?
'Ik heb een deel van de tekst verzorgd voor het jeugdstuk Romeo en Julia (the making of) van Tejater De Orchidee dat tot 4 maart in Tielen speelde.'

  De auteurspagina van Rhode Hagmeijer
Vier woorden voorgedragen door Tine Moniek
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Alle talen die er spreken
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=577
door Tine Moniek op 14-07-2005
Met 'Nous le Passage' wil de poëziezomer zich ook op Franse poëzie richten. Maar toen ik het Douviehuis binnenstapte, hoorde ik allemaal andere talen. Ik zag een televisie met daarvoor kleurige kussens en wou eigenlijk al plaatsnemen. Op het scherm zag ik 'Het Junglebook' maar dan wel in heel bijzondere versie. Elk karakter uit de tekenfilm sprak een andere taal, wat een mooi resultaat opleverde in de muzikale nummers. Meertaligheid voel ik bij poëzie en kunst in het algemeen. Een zeer goede opener.

Gelukkig kwamen de gedichten dit jaar niet uit een printertje tevoorschijn. Architect Koen van Synghel is dit jaar verantwoordelijk voor de doodse ligging van de gedichten, want bij een eerste indruk denk je eigenlijk poëzie op grafzerken. De tweeëntwintig gedichten liggen ingebed in elektrische legstenen. De tekst licht op en verdwijnt daarna in de steen. Soms onhandig lezen... vooral als je halverwege het gedicht plotseling moet afbreken. Het heeft de poëziezomer dit jaar iets heel sereens. En dat mag ook wel, overdaad schaadt al te veel.

Net zoals vorig jaar en andere jaren: veel bekende namen.

  Zie ook Tine Moniek's verslag van Watou vorig jaar:meander.italics.net/l/?txt=210
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
De Windroos wijst poëzie aan
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=553
door Tine Moniek op 24-05-2005
Wat me voor te stellen bij het 'Louis Hartlooper Complex'? Deze vraag hield me bezig op zondag 22 mei op de heenweg naar Utrecht voor de presentatie van de tweede Windroos-reeks. Eenmaal daar aangekomen, kon ik mijn aandacht volledig op de poëzie richten. Alhoewel...

Het café zat goed vol en alle mooie plaatsen waren bezet, zodat ik uiteindelijk de voordracht kon volgen met ogen op mijn rug. Die zagen in de eerste plaats billen, maar daartussen kon ik af en toe een gezicht ontwaren van een dichter. Dat poëzie letterlijk in het zonnetje werd gezet, had ook negatieve gevolgen op de klamheid van de geest. Daarnaast zorgden cappuccino's en geroezemoes op de trap vaak voor onnodige afleiding, maar goed: daar ging het niet om!

Dichters van het eerste Windroosuur Guillaume van der Graft en Bergman openden de middag.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Watou: dorpje in een stolp
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=210
door Tine Moniek op 12-08-2004
'Als een deur zonder huis die nog openstaat', het vers van de Deense dichteres Inger Christensen, is het motto van deze poëziezomer. Een uitgangspunt waar je vele kanten mee op kan. Zo lokt de deur van Watou heel wat poëzieliefhebbers en ontvangt die in kamers zonder wanden. Als bezoeker stap je eigenlijk door de muren van tijd en ruimte heen. De enige leidraad is je toegangskaartje als routeplanner en je verzamelbundel als bagage.

De markt van Watou vangt heel wat poëziedwalers op. Sommigen wandelen onwennig over de plavuizen, anderen weten maar al te goed waar ze heen moeten. Wie ze ook zijn, allen gaan ze eenzelfde richting uit: die van mooie woorden. Dat niet iedereen van dezelfde woorden houdt, is niet zo erg. Het is een aangename ervaring om een middag tussen dichterszielen rond te dolen.

Het Douviehuis is ook dit jaar de eerste locatie waar je opgewacht wordt. Het eerste wat je opvalt is het gouden beeld van Zhang Huan: een naakte man omklemd door handen en een afgehakte vinger in zijn strot. Akelig? Akeliger zijn de lege wanden in het huis. De gedichten op doek, op hout,... zijn dit jaar vervangen door strakke witte boxen met rode knopjes. Eén druk tovert het gedicht uit de muur dat je dan in je bundeltje kan verzamelen. Een teken aan de wand?
Door de bezoekers te confronteren met automatische gedichten, confronteert organisator Gwij Mancelinck ze ook met de vluchtigheid van onze maatschappij. En ja, het is best moeilijk om stil te staan bij een apparaat. Je ziet dan ook mensen van de ene box naar de andere box scharrelen zonder dan ook maar één letter te lezen. Poëzie tastbaar maken, daar gaat het volgens de organisator om. Voordeel is zeker en vast dat je de catalogus niet hoeft te kopen om thuis alle gedichten na te lezen.
Uit de eerste box ratelt het gedicht 'De beproeving' van Henry Bauchau. Een waarschuwing?

Neen. Het valt niet zwaar om de volgende locaties te bezoeken: de brouwerij, de graanschuur, de kerk, het Grensland en tenslotte de Douviehoeve. Opvallend compact en sober is deze editie. Strak en wit als de boxen aan de muur. Ik miste persoonlijk de impact van de kunst op de woorden. Soms is het verhaal achter de kunst beter dan wat te zien is. Weinig beklijvende beelden, eerder abstracte vormen en vlakken. Je houdt ervan of niet. Ik prefereer toch de rechtstreekse huivering bij bijvoorbeeld het beeld van een 'ingenaaide' zwangere vrouw boven houten blokken die bedachtzaam staan opgesteld.

Elke poëziezomer duiken dezelfde namen op. Dit jaar hoor je soms zelfs dezelfde gedichten. Persoonlijk vind ik dat een spijtige zaak. Tuurlijk, om sommige dichters kan je niet heen, maar de poëtengrabbelton is toch dik bezaaid? Toch weet Mandelinck er telkens nieuw talent uit te vissen en weet hij kwalitatief te grijpen.
Dit jaar is de poëzieselectie opgebouwd in functie van de confrontatie tussen drie jarige dichters: Claus, Kopland en Komrij. Aan hen worden ook drie hommage-zondagen gewijd. Daarnaast komen diverse generaties uit het hele Nederlandstalige taalgebied aan bod. Ook onze vaak onzichtbare buren, de Waalse dichters zijn deze editie te proeven.

Watou moet en zal blijven zolang de deur van poëzie openstaat ...

De Poëziezomer loopt nog tot 5 september.


  Meer info: www.poeziezomerswatou.be
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
De muzen vallen!
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=204
door Tine Moniek op 14-07-2004
Een lange tijd dacht ik dat podiumpoëzie alleen in Nederland leefde. Daarmee bedoel ik vooral dat Vlaanderen alleen gevestigde waarden uitnodigt om op te treden en dat Nederland onbekend talent meer kansen geeft om voor een publiek te staan. Maar sinds ik voor Meander Vlaamse nieuwtjes sprokkel, ontdekte ik toch een paar interessante poëtische initiatieven, dat meestal in Antwerpen.

Donderdag 8 juli besloot ik naar Café De Muziekdoos te reizen in Antwerpen-Zuid. Een zeer oud café, uitgebaat door Etienne, met een grote voorliefde voor musicals en wierrookkegeltjes. Wat mij betreft: een best gezellige poëzielocatie. Wat was er dan te doen in Café de Muziekdoos?

Elke tweede donderdag van de maand wordt er een poëzieavond georganiseerd: 'De Muzenval'. Dit door stichting Pipelines vzw. Die donderdag werd vliegende monnik Peter Holvoet-Hanssen uitgenodigd en daarna was een open podium voorzien.
Het kleine café vulde zich beetje bij beetje voor de kapitein van het kapersnest. Als vaste fan mocht ik dikwijls ervaren dat er geen timer op Peter Holvoet-Hanssen te zetten is en ook deze keer ging hij ruimschoots over tijd.

Na de uitgebreide mededelingen kon pas rond 22.30 uur het open podium beginnen. Een imitatie-Pim Fortuyn beet de spits af met een 69-punten plan. Iedereen telde af naar die 69 omdat de aandacht nu eenmaal al ver te zoeken was. Er ontstond zelfs een discussie in het café over het programma van de partij. Daarna kropen nog een paar mensen achter de microfoon. Niet écht een geslaagd open podium. Als ik de organisatoren toch even deze tips mag meegeven:

a) Iedereen podiumervaring willen geven is heel goed, maar probeer in het vervolg een tijd te plakken op de interventies op het open podium (maximum twee minuten per persoon).
b) Leuk is het als mensen spontaan opstaan en de microfoon grijpen, maar misschien is het goed als kandidaten zich bij het begin van de pauze moeten aanmelden bij de organisatoren, zodat ze weten wat ze kunnen verwachten.
c) Dat er geen aankondigingen en volgorde is, maakt het geheel wel losser, maar wel wat rommelig. Vooral omdat ik wel wou weten, wie ik gehoord heb...

Géén onvoldoende voor de Muzenval, maar na wat ik zag in Nederland verkies ik toch de open podia daar. Misschien was het gewoon een dag dat muzen moesten vallen en moet ik er volgende keer weer heen.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Op het ergste voorbereid
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=144
door Tine Moniek op 27-05-2004
Toegegeven: ik reed met een grote inktpot vooringenomenheid naar Tielt. Erger nog: in mijn potje geen koningsblauw: eerder inktzwart... Op vorige poëzieavonden voelde ik me altijd haast indommelen en wegzakken in een papje van woorden en zinnen. Ik had me dus op het ergste voorbereid en had een extra-zacht donskussen onder mijn t-shirt verstopt...
De avond begon met een fascinerend decor ontworpen door Jan Vanriet. We kregen een brief van Herman de Coninck in onze handen gestopt. En toen Piet Piryns van wal stak, wist ik dat dit geen saaie avond zou worden. Piet heeft namelijk de gave om met een schijnbare knorrigheid vaart en humor in zijn presentatie te brengen.
Eerst en vooral lazen de vijf aanwezige dichters elk hun memorium-gedicht voor voor Herman de Coninck. Heel sereen verliep dat.
Daarna hadden de 'verwanten' elk een blokje om op te vullen. De aankondigingen van Piryns waren vinnig en losjes: ideaal. Leonard Nolens liet zijn hypnotiserende woorden op ons los. Ik hoorde 'Bres' al eerder, nooit eerder luisterde ik zo geconcentreerd: Nolens was duidelijk in goede vorm. Toch moet gezegd: na drie teksten kwam een dipje om de hoek kijken. Gelukkig verdween het gauw, want de blokjes waren kort.
Anton Korteweg ontpopte zich in Tielt al gauw tot publiekslieveling. Met zijn grappige losse beentje en zijn typische [aa]-klank bracht hij glimlach in de zaal. Zijn gedichten maakten het publiek losser en dat werkte wel.
Luuk Gruwez reciteerde zijn bekende kankergedichten en een gedicht voor zijn 'zwaarlijvige' vader en de publieksglimlach verdween prompt. Maar toen hij zijn wielrennergedicht voorlas, verscheen die weer even vlug.
Anna Enquist bracht emotionele gedichten over de dood van haar dochter. Een indrukwekkende verschijning, vond ik: een wijdbeense dame met eigen stijl... Haar gedichten ontroerden. Een ondankbare taak voor Myriam Van hee volgde: in de sporen van Anna Enquist lopen valt niet mee. De gedichten van Van hee zijn mooi en puur, haar voordracht was voor mij te lichtgevooisd. Maar ik gaf haar graag een tweede kans: Van hee is namelijk één van de eerste dichteressen die me ingepakt hebben ooit...
Na de pauze: meer afwisseling. Volgens 3 thema's, die Piryns aangaf met prozafragmenten van de Coninck, kwamen de dichters aan bod: thema's waren het terugkijken naar de kindertijd, de liefde en dichten.
Enquist en Van hee verloren hier aan kracht. Behalve dan het bekende gedicht 'Brief' van Van hee dat me even deed warm worden. Korteweg moest het weer van zijn grapjes hebben, die eigenlijk geen grapjes waren: de mensen bleven maar lachen met dat grappige mannetje. Hoewel dat vast niet meer de bedoeling was. Jammer! Nolens was minder hypnotiserend en voor mij aangenamer en Luuk Gruwez las zijn lef-gedichten over dichters die naar rolmops ruiken en een taal die hem niet los laat, nooit.
Slotsom: Een mooie avond dankzij goede afwisseling. Luuk Gruwez was voor mij de enige die overeind bleef, boeide, groeide en ontroerde het hele programma van 'Koningsblauw' lang. En bovenal: ik was mijn kussen helemaal vergeten!
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Hij blies warm en koud
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=132
door Tine Moniek op 10-05-2004
Philip, je moet vast een gelukkig dichter zijn: debuteren in november 2002 met de ruggensteun van Gerrit Komrij, het samenstellen van een succesvolle bloemlezing met 'Antwerpse' gedichten, opgenomen worden in dé poëziebijbel met drie gedichten en nu op 14 mei wordt je nieuwe dichtbundel 'Inbreng nihil' voorgesteld aan het publiek...
Mijn debuutbundel was er hoe dan ook gekomen. Ik had daarover een mondeling akkoord met Uitgeverij 521, maar doordat ik de keuze van Komrij was om de Sandwich-reeks te openen, kwam de bundel er vier maanden eerder dan gepland. Ik vond het een hele eer. Plots was er iemand met autoriteit, en niet zomaar de eerste de beste, die openlijk en welgemeend liet blijken dat hij van mijn poëzie hield. Daar groeit een mens van. Het feit dat ik een uitgever had gevonden die met mij nog meer boeken wilde maken, maakte me immens gelukkig. Net na het verschijnen van 'Niets met jou' dacht ik al aan mijn tweede bundel, deze dus, zoals ik nu al denk aan de opvolger van 'Inbreng nihil'. Het samenstellen van die stadsbloemlezing over Antwerpen vond ik bijzonder boeiend. Ik kan me heel hard in iets vastbijten en te werk gaan als een heuse researcher. Ik hoop in de toekomst nog bloemlezingen te mogen samenstellen, maar dan moet ik daartoe wel opdrachten krijgen.


lees het hele interview

  Auteurspagina Philip Hoorne
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Het Groot Beschrijf
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=115
door Tine Moniek op 20-04-2004
Nederlandstalige schrijvers voeren het hoogste woord, naast een mooie selectie anderstalige auteurs. Ze bevinden zich in goed gezelschap van artiesten van allerlei slag als muzikanten, acteurs en literaire vertalers.

Op talrijke plekken in de stad – bekend óf verborgen – zal de literatuur present zijn: niet enkel in de klassieke theater- of concertzalen van Brussel maar ook in bijvoorbeeld het Justitiepaleis, de bouwwerf van literatuurhuis Passa Porta, de kanaalboot Mozart, het Klein Kasteeltje, het Stadhuis en café Monk.

De vierde editie op 20 en 21 april 2002 lokte ongeveer zevenduizend literatuurliefhebbers naar de hoofdstad. Net als tijdens de vorige aflevering zal Het Groot Beschrijf nu ook weer van start gaan op zaterdagavond, met een jong programma in de Beursschouwburg onder de noemer 'Influenza'. Zondag blijft de literaire hoogdag, met een luxueus meerkeuzemenu en een aanlokkelijk parcours.

De organisatie is in handen van Het Groot Beschrijf. Op de website is het volledige programma terug te vinden.
   
 
 
  Publiceer je gedicht in Meander en bereik duizenden lezers
 
Frisse blaadjes
alle auteurs
reageer!
directe link voor dit item:
meandermagazine.net/l/?txt=108
door Tine Moniek op 12-04-2004
Omdat de lente nu eenmaal het seizoen van frisse blaadjes is, wordt al voor de vierde keer op rij, de Literaire Lente georganiseerd in Vlaanderen. Dit initiatief wil de lezer attent maken op de literaire voorjaarsoogst. Van 31 maart tot 25 april zet het boekenvak vierentwintig lentefrisse boeken in het zonlicht. Want ook in het voorjaar verschijnen veel romans.
De 24 titels vormen een gevarieerd en evenwichtig geheel: er zijn boeken van Vlaamse en buitenlandse auteurs, van jong talent en gevestigde waarden, mannen en vrouwen, muzikanten,… Tijdens de Literaire Lente gaan auteurs op tournee in de boekhandels en de Literaire Cafés.
Nog twee interessante weekends te gaan ...
Ikzelf heb momenteel een uitpuilende agenda, maar misschien pluk jij nog iets mee?
Het auteursprogramma vind je hier. De Literaire Lente is een initiatief van Boek.be, in samenwerking met Knack en Radio 1.